ਤਾਨ੍ਮਹੇਸ਼ਮੁਖਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਮਹਾਕਾਲੋ ਮਹਾਮਤਿਃ ੪੧.
ਉਹ ਸਾਰੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਮਹੇਸ਼ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਮਹਾਕਾਲ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਤਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦਿਭਿਰ੍ਦੇਵੈਰ੍ਵਰੇ ਰਤ੍ਨਮਯਾਸਨੇ ੪੧.
ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ, ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਬਣੇ ਸੋਹਣੇ ਸਿੰਘਾਸਨ ਉੱਤੇ—
ਤਤੋ ਦੇਵ੍ਯਾ ਸਮਾਲਿਂਗ੍ਯ ਨੀਤ੍ਵੋਤ੍ਸਂਗਂ ਸ੍ਵਕਂ ਮੁਦਾ ੪੧.
ਫਿਰ, ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ, ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਗੋਦ ਵਿਚ ਬਿਠਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਉਕ੍ਤਞ੍ਚ ਯਾਵਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡਮਿਦਮਾਸ੍ਤੇ ਸ਼ਿਵਵ੍ਰਤ ੪੧.
ਇਹ ਵੀ ਕਿਹਾ ਗਿਆ: ਜਿੰਨਾ ਸਮਾਂ ਇਹ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਟਿਕਿਆ ਹੈ, ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਵਰਤ ਵੀ ਰਹੇਗਾ।
ਦੇਵੇਨ ਚ ਵਰੋ ਦਤ੍ਤਸ੍ਤ੍ਵਲ੍ਲਿਂਗਂ ਯੋऽਰ੍ਚਯਿष੍ਯਤਿ ੪੧.
ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਵਲੋਂ ਇਹ ਵਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ: ਜੋ ਕੋਈ ਤੇਰੇ ਲਿੰਗ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰੇਗਾ—
ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਸ੍ਤਵਨਂ ਪੂਜਾ ਪ੍ਰਣਾਮਸ਼੍ਚ ਤਤੋ ਜਪਃ ੪੧.
—ਉਸਨੂੰ ਵੇਖਣ, ਸਲਾਹਣਾ, ਪੂਜਾ, ਨਮਸਕਾਰ ਤੇ ਜਪ ਕਰਨ ਨਾਲ—
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੇ ਵਿਸ੍ਮਿਤਾ ਦੇਵਾਃ ਸਾਧੁ ਸਾਧ੍ਵਿਤਿ ਤੇ ਜਗੁਃ ੪੧.
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵਤੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਵਧੀਆ! ਵਧੀਆ!'
ਤਤਃ ਸੁਰੈਃਸ੍ਤੂਯਮਾਨੋ ਵਂਦ੍ਯਮਾਨਸ਼੍ਚ ਚਾਰਣੈਃ ੪੧.
ਫਿਰ, ਦੇਵਤੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ ਤੇ ਚਾਰਣ ਉਸ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਕੋਟਿਕੋਟਿਗਣੈਸ਼੍ਚੈਵ ਸ੍ਤੁਵਦ੍ਭਿਃ ਸਰ੍ਵਤੋ ਵृਤਃ॥ ੪੧.
ਉਹ ਹਰ ਪਾਸੇ ਲੱਖਾਂ-ਕੋਟੀਆਂ ਵਲੋਂ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਮਹਾਕਾਲੋ ਰੁਦ੍ਰਭਵਨਂ ਗਤੋ ਭਵਪੁਰਸ੍ਸਰਃ ੪੧.
ਮਹਾਕਾਲ, ਭਵ ਦੇ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਰੁਦਰ ਦੇ ਘਰ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ।
ਕੂਪਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸਰਃ ਪੁਣ੍ਯਂ ਮਹਾਕਾਲਸ੍ਯ ਸਿਦ੍ਧਿਦਮ੍ ੪੧.
ਮਹਾਕਾਲ ਦਾ ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਕੂਆ ਅਤੇ ਸਰੋਵਰ ਵੀ ਹੈ, ਜੋ ਸਫਲਤਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਮਹਾਕਾਲਃ ਸਮਾਲਿਂਗ੍ਯ ਤਾਞ੍ਛਿਵਾਯ ਨਿਵੇਦਯੇਤ੍ ੪੧.
ਮਹਾਕਾਲ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕੀਤਾ।
ਦृष੍ਟਂ ਸ੍ਪृष੍ਟਂ ਪੂਜਿਤਂ ਚ ਗਤਾਸ੍ਤੇ ਭਵਸਦ੍ਮ ਤਤ੍ ਏਵਮੇਤਾਨਿ ਲਿਂਗਾਨਿ ਸਪ੍ਤ ਜਾਤਾਨਿ ਫਾਲ੍ਗੁਨ॥ ੪੧.
ਜੋ ਦੇਖੇ, ਛੂਹੇ ਤੇ ਪੂਜੇ ਗਏ, ਉਹ ਭਵ ਦੇ ਘਰ ਪਹੁੰਚ ਗਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਫਾਲਗੁਨ, ਇਹ ਸੱਤ ਲਿੰਗ ਜਨਮ ਲਏ।
ਯੇ ਸ਼੍ਰृਣ੍ਵਂਤਿ ਗृਣਂਤ੍ਯੇਤਤ੍ਤੇਪਿ ਧਨ੍ਯਾ ਨਰੋਤ੍ਤਮਾਃ॥ ੪੧.
ਜੋ ਲੋਕ ਇਹ ਸੁਣਦੇ ਤੇ ਉਚਾਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਧਨਵੰਤ ਹਨ।
ਤਤੋ ਮਯਾ ਸ੍ਥਾਪਿਤੇ ਚ ਸ੍ਥਾਨੇ ਕਾਲਾਂਤਰੇਣ ਹ ੪੨.
ਫਿਰ, ਜਦ ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਤੇ ਰੱਖਿਆ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ—
ਵਾਸੁਦੇਵਵਿਹੀਨਂ ਹਿ ਤੀਰ੍ਥਮੇਤਨ੍ਨ ਰੋਚਤੇ ੪੨.
ਇਹ ਤੀਰਥ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਬਿਨਾ, ਮੈਨੂੰ ਚੰਗਾ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ।
ਯਤ੍ਰ ਨੈਵ ਹਰਿਃ ਸ੍ਵਾਮੀ ਤੀਰ੍ਥੇ ਗੇਹੇऽਥ ਮਾਨਸੇ ੪੨.
ਜਿੱਥੇ ਹਰੀ, ਮਾਲਕ, ਮੌਜੂਦ ਨਹੀਂ—ਚਾਹੇ ਤੀਰਥ, ਘਰ ਜਾਂ ਮਨ ਵਿੱਚ—
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦ੍ਯ ਵਰਦਂ ਤੀਰ੍ਥੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਮ੍ ੪੨.
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਇਸ ਤੀਰਥ ਵਿੱਚ, ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ ਨੂੰ ਰਾਜੀ ਕਰ ਕੇ—
ਇਤਿ ਸਂਚਿਂਤ੍ਯ ਕੌਰਵ੍ਯ ਤਤੋऽਹਂ ਚਾਤ੍ਰ ਸਂਸ੍ਥਿਤਃ ੪੨.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਹੇ ਕੌਰਵਿਆ, ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਹੀ ਟਿਕ ਗਿਆ।
ਅष੍ਟਾਕ੍ਸ਼ਰਂ ਜਪਨ੍ਮਂਤ੍ਰਂ ਸਂਨਿਗृਹ੍ਯੇਂਦ੍ਰਿਯਾਣਿ ਚ ੪੨.
ਅੱਠ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲਾ ਮੰਤਰ ਜਪ ਕੇ ਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਕੇ—
ਏਵਂ ਮਯਾਰਾਧ੍ਯਮਾਨੋ ਗਰੁਡਂ ਹਰਿਰਾਸ੍ਥਿਤਃ ੪੨.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੇਰੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਹਰੀ ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਆ ਬੈਠਿਆ।
ਤਮਹਂ ਪ੍ਰਾਂਜਲਿਰ੍ਭੂਤ੍ਵਾ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾਰ੍ਘ੍ਯਂ ਵਿਧਿਵਦ੍ਧਰੇਃ ੪੨.
ਮੈਂ ਹਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਹਰੀ ਨੂੰ ਅਰਘ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼੍ਵੇਤਦ੍ਵੀਪੇ ਪੁਰਾ ਦृष੍ਟਂ ਮਯਾ ਰੂਪਂ ਤਵ ਪ੍ਰਭੋ ੪੨.
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੇਰਾ ਜੋ ਰੂਪ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸ਼੍ਵੇਤਦੀਪ ਤੇ ਵੇਖਿਆ ਸੀ—
ਤਦ੍ਰੂਪਸ੍ਯ ਕਲਾਮੇਕਾਂ ਸ੍ਥਾਪਯਾਤ੍ਰ ਜਨਾਰ੍ਦਨ ੪੨.
ਉਸ ਰੂਪ ਦੀ ਇੱਕ ਕਲਾ, ਹੇ ਜਨਾਰਦਨ, ਇੱਥੇ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰ।
ਏਵਂ ਮਯਾ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਿਤੋऽਥ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਗਰੁਡਧ੍ਵਜਃ ੪੨.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਅਰਜ਼ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਗਰੁੜ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਬੋਲਿਆ।
ਤਤ੍ਤਥਾ ਭਵਿਤਾ ਸਰ੍ਵਮਪ੍ਯਤ੍ਰਸ੍ਥਂ ਸਦੈਵ ਹਿ ੪੨.
ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਮੰਗਿਆ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਇੱਥੇ ਸਦਾ ਲਈ ਹੋਵੇਗਾ।
ਮਯਾ ਸਂਸ੍ਥਾਪਿਤੋ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਲੋਕਾਨੁਗ੍ਰਹਕਾਮ੍ਯਯਾ ੪੨.
ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ ਹੈ।
ਵृਦ੍ਧੋ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਵਿਸ਼੍ਵਾਖ੍ਯੋ ਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਤਤਃ ਸ੍ਮृਤਃ ੪੨.
ਉਹ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਤੋਂ ਪੁਰਾਣਾ ਹੈ, ਵਿਸ਼ਵ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਸੁਦੇਵ ਵੀ ਆਖਦੇ ਹਨ।
ਸ੍ਨਾਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਵਿਧਾਨੇਨ ਤੋਯਪ੍ਰਸ੍ਰਵਣਾਦਿषੁ ੪੨.
ਨਦੀਆਂ ਤੇ ਚਸ਼ਮਿਆਂ ਉੱਤੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਉਪੋष੍ਯ ਜਾਗਰਂ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਗੀਤਵਾਦ੍ਯਂ ਹਰੇਃ ਪੁਰਃ ੪੨.
ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਜਾਗਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਤੇ ਹਰੀ ਦੇ ਅੱਗੇ ਗੀਤ ਤੇ ਵਾਜਾ ਵਜਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।