ਸ਼ੁਚਿਤ੍ਵਂ ਚ ਜਪਂ ਸ੍ਥਾਣੁਂ ਯਃ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਵਿਂਸ਼ਤਿਂ ਤਥਾ ੪੧.
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ ਜਪ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਵੀਹ ਵਾਰੀ ਅਡੋਲ ਖੜਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ—
ਸ ਵੈ ਰੁਦ੍ਰਮਯੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਤਤਸ਼੍ਚਾਂਤੇ ਸ਼ਿਵਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍ ੪੧.
ਉਹ ਰੁਦਰ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਆਖ਼ਰਕਾਰ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਮਾਤਃ ਸ੍ਵਸਰਥੋ ਪੁਤ੍ਰਿ ਆਰ੍ਯੇਤਿ ਚ ਵਦੇਦ੍ਬੁਧਃ ੪੧.
ਸਿਆਣਾ ਮਨੁੱਖ ਮਾਂ, ਆਪਣੀ ਰਥ ਵਾਲੀ, ਧੀ ਤੇ ਆਦਰਨੀਕੋ ਕਹਿ ਕੇ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰੇ।
ਨੇਨ੍ਦੁਂ ਨ ਤਾਰਕਾਸ਼੍ਚੈਵ ਨਾਦਯੇਨ੍ਨਾਤ੍ਮਨਃ ਸ਼ਿਰਃ ੪੧.
ਉਹ ਚੰਦ ਜਾਂ ਤਾਰਿਆਂ ਵੱਲ ਉਂਗਲੀ ਨਾ ਕਰੇ, ਨਾ ਹੀ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਛੂਹੇ।
ਦੁਰ੍ਜਯੋ ਹੀਂਦ੍ਰਿਯਗ੍ਰਾਮੋ ਮੁਹ੍ਯਤੇ ਪਂਡਿਤੋऽਪਿ ਸਨ੍ ੪੧.
ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦਾ ਸਮੂਹ ਜਿੱਤਣਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ; ਵੱਡਾ ਗਿਆਨੀ ਵੀ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਭਟਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਆਸਨਂ ਕਲ੍ਪਯੇਤ੍ਤਸ੍ਯ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਪਾਦਾਭਿਵਂਦਨਮ੍ ੪੧.
ਉਹ ਉਸ ਲਈ ਆਸਨ ਤਿਆਰ ਕਰੇ ਤੇ ਉਸਦੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰੇ।
ਸ਼ਿਰਸ੍ਯਗਸ੍ਤ੍ਯਮਾਧਾਯ ਤਥੈਵ ਚ ਪੁਰਂਦਰਮ੍ ੪੧.
ਉਹ ਅਗਸਤ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਰੱਖੇ, ਤੇ ਪੁਰੰਦਰ ਨੂੰ ਵੀ ਇਉਂ ਹੀ ਸਨਮਾਨ ਦੇਵੇ।
ਨਾਪ੍ਸੁ ਮੂਤ੍ਰਂ ਪੁਰੀषਂ ਵਾ ਮੈਥੁਨਂ ਵਾ ਸਮਾਚਰੇਤ੍ ੪੧.
ਉਹ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਨਾ ਪੇਸ਼ਾਬ ਕਰੇ, ਨਾ ਪਖਾਨਾ ਕਰੇ, ਨਾ ਮਿਲਾਪ ਕਰੇ।
ਪਿਤॄਣਾਂ ਚ ਤਤਃ ਸ਼ੇषਂ ਭੋਕ੍ਤੁਂ ਮਾਹੇਸ਼੍ਵਰੋऽਰ੍ਹਤਿ ੪੧.
ਫਿਰ, ਜੋ ਕੁਝ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਭੇਟ ਤੋਂ ਬਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਾਹੇਸ਼ਵਰ ਭਗਤ ਖਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਅਨ੍ਤਰ੍ਜਾਨੁਸ਼੍ਚ ਤਚ੍ਚਿਤ੍ਤੋ ਭੁਞ੍ਜੀਤਾਨ੍ਨਮਕੁਤ੍ਸਯਨ੍ ੪੧.
ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਅੰਦਰ ਜੋੜ ਕੇ, ਗੋਡਿਆਂ ਨੂੰ ਅੰਦਰ ਕਰਕੇ, ਨਿੰਦਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਭੋਜਨ ਕਰੇ।
ਨਗ੍ਨਸ੍ਨਾਨਂ ਨ ਕੁਰ੍ਵੀਤ ਨ ਸ਼ਯੀਤ ਵ੍ਰਜੇਤ ਵਾ ੪੧.
ਉਹ ਨੰਗਾ ਹੋ ਕੇ ਨਾ ਨ੍ਹਾਵੇ, ਨਾ ਸੁੱਤੇ, ਨਾ ਰਾਹੀ ਚੱਲੇ।
ਪਰਿਵਾਦਂ ਨ ਸ਼੍ਰृਮੁਯਾਦਨ੍ਯੇषਾਮਪਿ ਜਲ੍ਪਤਾਮ੍ ੪੧.
ਉਹ ਪਰਾਈ ਨਿੰਦਾ ਨਾ ਸੁਣੇ, ਭਾਵੇਂ ਹੋਰ ਲੋਕ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋਣ।
ਨਿਤ੍ਯਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਹਿ ਸਂਮਾਰ੍ष੍ਟਿ ਗੇਹਦਰ੍ਪਣਯੋਰਿਵ ੪੧.
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਾਫ਼ ਰੱਖੇ, ਜਿਵੇਂ ਘਰ ਦੇ ਸ਼ੀਸ਼ੇ ਸਾਫ਼ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਿਸ੍ਰੋ ਰਾਤ੍ਰੀਰ੍ਨ ਸ਼ਕ੍ਤਸ਼੍ਚੇਦੇਵਂ ਮਾਹੇਸ਼੍ਵਰੋ ਭਵੇਤ੍ ੪੧.
ਜੇ ਮਾਹੇਸ਼ਵਰ ਭਗਤ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਲਈ ਇਹ ਨਾ ਕਰ ਸਕੇ—
ਸਾਯਂਪ੍ਰਾਤਸ਼੍ਚ ਭੋਕ੍ਤਵ੍ਯਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਹ੍ਯਤਿਥਿ ਭੋਜਨਮ੍ ੪੧.
ਉਹ ਸ਼ਾਮ ਤੇ ਸਵੇਰੇ ਖਾਣਾ ਖਾਵੇ, ਪਰ ਪਹਿਲਾਂ ਮਹਿਮਾਨ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਾ ਦੇਵੇ।
ਭੁਂਜਾਨਃ ਸਂਧ੍ਯਯੋਰ੍ਮੋਹਾਦਸੁਰਾਵਸਥੋ ਭਵੇਤ੍ ੪੧.
ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਅਗਿਆਨਤਾ ਕਰਕੇ ਸੰਧਿਆ ਵੇਲੇ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਅਸੁਰਾਂ ਦਾ ਵਾਸ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਆਲਭੇਦ੍ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਕਰ੍ਣਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਿ ਕ੍ਸ਼ਾਮਯੇਤ੍ ੪੧.
ਉਹ ਆਪਣੇ ਸੱਜੇ ਕੰਨ ਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਫ਼ ਕਰ ਦੇਵੇ।
ਵਰ੍ਜ੍ਯਂ ਚ ਮਲਿਨਂ ਵਸ੍ਤ੍ਰਂ ਦਸ਼ਾਭਿਸ਼੍ਚ ਵਿਵਰ੍ਜਿਤਮ੍ ੪੧.
ਮੈਲਾ ਕੱਪੜਾ ਜਾਂ ਦਸ ਦਿਨ ਤੱਕ ਪਾਇਆ ਹੋਇਆ ਕੱਪੜਾ ਨਹੀਂ ਪਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਅਂਤਜਾਨੁਸ੍ਤ੍ਰਿਰਾਚਾਮੇਦ੍ਦਿਰ੍ਮੁਖਂ ਪਰਿਮਾਰ੍ਜਯੇਤ੍ ੪੧.
ਹੇਠਲੇ ਅੰਗ ਧੋ ਕੇ ਤੇ ਮੂੰਹ ਪੂੰਝ ਕੇ, ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਆਚਮਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਆਚਮ੍ਯ ਪੁਨਰਾਚਮ੍ਯ ਕ੍ਰਿਯਾਃ ਕੁਰ੍ਵੀਤ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ ੪੧.
ਆਚਮਨ ਕਰ ਕੇ, ਫਿਰ ਦੁਬਾਰਾ ਆਚਮਨ ਕਰਨਾ ਤੇ ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਕਰਤੱਬ ਨਿਭਾਉਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਪਤਿਤਾਨਾਂ ਚ ਸਂਭਾषੇ ਕੁਰ੍ਯਾਦਾਚਮਨਿਕ੍ਰਿਯਾਮ੍ ੪੧.
ਜਦੋਂ ਕਿਸੇ ਪਾਪੀ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰੀਏ, ਤਾਂ ਆਚਮਨ ਦੀ ਰੀਤ ਅਪਣਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਧਰ੍ਮਤੋ ਧਨਮਾਹਾਰ੍ਯ ਯष੍ਟਵ੍ਯਂ ਚਾਪਿ ਯਤ੍ਨਤਃ ਤ੍ਵਂਕਾਰੋ ਵਾ ਵਧੋ ਵਾਪਿ ਗੁਰੂਣਾਮੁਭਯਂ ਸਮਮ੍॥ ੪੧.
ਧਰਮ ਨਾਲ ਦੌਲਤ ਕਮਾਈਏ ਤੇ ਯਤਨ ਨਾਲ ਯੱਗ ਆਦਿਕ ਕਰੀਏ। ਚਾਹੇ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਡਾਂਟਣੀ ਪਵੇ ਜਾਂ ਮੌਤ ਦੇਣੀ ਪਵੇ, ਦੋਵੇਂ ਇਕੋ ਜਿਹੇ ਹਨ।
ਸਤ੍ਯਂ ਵਾਚ੍ਯਂ ਨਿਤ੍ਯਮੈਤ੍ਰੇਣ ਭਾਵ੍ਯਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਤ੍ਯਾਜ੍ਯਂ ਨਿਤ੍ਯਮਾਯਾਸਕਾਰਿ ੪੧.
ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੱਚ ਬੋਲਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਸਦਾ ਮਿੱਤਰਤਾ ਨਿਭਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਤੇ ਜੋ ਕੰਮ ਦੁੱਖ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਛੱਡ ਦੇਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਤੀਰ੍ਥਸ੍ਨਾਨੈਃ ਸੋਪਵਾਸੈਰ੍ਵ੍ਰਤੈਸ਼੍ਚ ਪਾਤ੍ਰੇ ਦਾਨੈਰ੍ਹੋਮਜਪ੍ਯੈਸ਼੍ਚਯਜ੍ਞੈਃ ੪੧.
ਤੀਰਥਾਂ 'ਚ ਇਸ਼ਨਾਨ, ਉਪਵਾਸ, ਵਰਤ, ਯੋਗ੍ਯ ਨੂੰ ਦਾਨ, ਹੋਮ, ਜਪ ਤੇ ਯੱਗ ਕਰਕੇ—
ਯਤ੍ਰਾਪਿ ਕੁਰ੍ਵਤੋ ਨਾਤ੍ਮਾ ਜੁਗੁਪ੍ਸਾਮੇਤਿ ਪਾਰ੍ਥਿਵ ੪੧.
—ਇਹਨਾਂ ਸਾਰਿਆਂ ਵਿਚ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਜੋ ਕਰਦਾ ਹੈ ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਕਦੇ ਮਲਿਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਇਤਿ ਤੇ ਵੈ ਸਮੁਦ੍ਦੇਸ਼ਃ ਕੀਰ੍ਤਿਤਃ ਕਿਂਚਿਦੇਵ ਚ ੪੧.
ਇਹ ਤੈਨੂੰ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਉਪਦੇਸ਼ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਏਵਮਾਚਰਤੋ ਧਰ੍ਮਂ ਮਹੇਸ਼ਸ੍ਯ ਗृਹੇ ਸਤਃ ੪੧.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹੇਸ਼ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਧਰਮ ਅਮਲ ਕਰਨ ਨਾਲ—
ਏਵਂ ਨਾਨਾਵਿਧਾਨ੍ਧਰ੍ਮਾਨ੍ਮਹਾਕਾਲਸ੍ਯ ਫਾਲ੍ਗੁਨ ੪੧.
—ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਫਾਲਗੁਨ, ਮਹਾਕਾਲ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਧਰਮ ਵੀ ਹਨ।
ਯਾਵਤ੍ਪਸ਼੍ਯਂਤਿ ਯੇ ਤਤ੍ਰ ਸਮਾਜਗ੍ਮੁਃ ਸ਼੍ਰृਣੁष੍ਵ ਤਾਨ੍ ੪੧.
ਹੁਣ ਉਹਨਾਂ ਬਾਰੇ ਸੁਣ, ਜੋ ਉਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਤੇ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਿਆ।
ਇਂਦ੍ਰਾਦਯਸ੍ਤਥਾ ਦੇਵਾ ਵਸਿष੍ਠਾਦ੍ਯਾ ਮੁਨੀਸ਼੍ਵਰਾਃ ੪੧.
ਇੰਦਰ ਆਦਿਕ ਦੇਵਤੇ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਆਦਿਕ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ—