ਰਕ੍ਸ਼ੇਦ੍ਦਾਰਾਂਸ੍ਤ੍ਯਜੇਦੀष੍ਯਾਂ ਤਾਸੁ ਨਿष੍ਕਾਰਣਂ ਬੁਧਃ ੪੧.
ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ, ਈਰਖਾ ਛੱਡ ਦੇਵੇ ਤੇ ਬਿਨਾ ਕਾਰਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਾ ਛੱਡੇ।
ਅਦ੍ਰੋਹੇਣੈਵ ਭੂਤਾਨਾਮਲ੍ਪਦ੍ਰੋਹੇਣ ਵਾ ਪੁਨਃ ੪੧.
ਕਦੇ ਵੀ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਏ ਜਾਂ ਜੇ ਪਹੁੰਚੇ ਤਾਂ ਬਹੁਤ ਥੋੜ੍ਹਾ।
ਨੇਰ੍ष੍ਯੁਃ ਸ੍ਯਾਨ੍ਨ ਕृਤਘ੍ਨਃ ਸ੍ਯਾਨ੍ਨ ਪਰਦ੍ਰੋਹਕਰ੍ਮਧੀਃ ੪੧.
ਨਾ ਤਾਂ ਈਰਖਾਲੂ ਹੋਵੇ, ਨਾ ਅਹਿਸਾਨਫਰਾਮੋਸ਼ ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਦੂਜਿਆਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਵਾਲਾ।
ਨ ਚ ਵਾਗਙ੍ਗਚਪਲੋ ਨ ਚਾਸ਼ਿष੍ਟਸ੍ਯ ਗੋਚਰਃ ੪੧.
ਉਸ ਦੀ ਬੋਲੀ ਜਾਂ ਸਰੀਰ ਚੰਚਲ ਨਾ ਹੋਵੇ ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਅਚੰਗੀ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵੱਲ ਧਿਆਨ ਦੇਵੇ।
ਉਪਾਯੈਃ ਸਾਧਯੇਦਰ੍ਥਾਨ੍ਦਣ੍ਡਸ੍ਤ੍ਵਗਤਿਕਾ ਗਤਿਃ ੪੧.
ਉਹ ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਸਹੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪੂਰੇ ਕਰੇ; ਜਦੋਂ ਹੋਰ ਕੋਈ ਰਾਹ ਨਾ ਰਹਿ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਹੀ ਸਜ਼ਾ ਦੇਵੇ।
ਅਂਤਰੇਣ ਨ ਗਚ੍ਛੇਨ ਦ੍ਵਯੋਰ੍ਜ੍ਵਲਨਲਿਂਗਯੋਃ ੪੧.
ਕਦੇ ਵੀ ਦੋ ਸੜਦੀਆਂ ਅੱਗਾਂ ਵਿਚਕਾਰੋਂ ਨਾ ਲੰਘੇ।
ਨ ਸੂਰ੍ਯਵ੍ਯੋਮਯੋਰ੍ਨੈਵ ਹਰਸ੍ਯ ਵृषਭਸ੍ਯ ਚ ੪੧.
ਨਾ ਤਾਂ ਸੂਰਜ ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚਕਾਰੋਂ, ਨਾ ਹੀ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬਲਦ ਵਿਚਕਾਰੋਂ ਲੰਘੇ।
ਨੈਕਵਸ੍ਤ੍ਰਸ਼੍ਚ ਭੁਂਜੀਤ ਨਾਗ੍ਨੌ ਹੋਮਮਥਾਚਰੇਤ੍ ੪੧.
ਇੱਕੋ ਕਪੜਾ ਪਾ ਕੇ ਨਾ ਤਾਂ ਖਾਏ ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਹਵਨ ਕਰੇ।
ਖਂਡਨਂ ਪੇषਣਂ ਮਾਰ੍ष੍ਟਿਂ ਜਲਸਂਸ਼ੋਧਨਂ ਤਥਾ ੪੧.
ਚੀਜ਼ਾਂ ਤੋੜਣ, ਪੀਸਣ, ਮਲਣ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਕੰਮ—
ਕਾਰ੍ਯਾਰਂਭਂ ਸਮਾਪ੍ਤਿਂ ਚ ਵਚਃ ਪ੍ਰੋਚ੍ਯ ਤਥਾ ਪ੍ਰਿਯਮ੍ ੪੧.
ਕਿਸੇ ਕੰਮ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ, ਅੰਤ, ਗੱਲ ਕਰਨੀ ਜਾਂ ਪਿਆਰੀ ਗੱਲ ਆਦਿਕ—
ਸ਼ੁਚਿਤ੍ਵਂ ਚ ਜਪਂ ਸ੍ਥਾਣੁਂ ਯਃ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਵਿਂਸ਼ਤਿਂ ਤਥਾ ੪੧.
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ ਜਪ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਵੀਹ ਵਾਰੀ ਅਡੋਲ ਖੜਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ—
ਸ ਵੈ ਰੁਦ੍ਰਮਯੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਤਤਸ਼੍ਚਾਂਤੇ ਸ਼ਿਵਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍ ੪੧.
ਉਹ ਰੁਦਰ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਆਖ਼ਰਕਾਰ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਮਾਤਃ ਸ੍ਵਸਰਥੋ ਪੁਤ੍ਰਿ ਆਰ੍ਯੇਤਿ ਚ ਵਦੇਦ੍ਬੁਧਃ ੪੧.
ਸਿਆਣਾ ਮਨੁੱਖ ਮਾਂ, ਆਪਣੀ ਰਥ ਵਾਲੀ, ਧੀ ਤੇ ਆਦਰਨੀਕੋ ਕਹਿ ਕੇ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰੇ।
ਨੇਨ੍ਦੁਂ ਨ ਤਾਰਕਾਸ਼੍ਚੈਵ ਨਾਦਯੇਨ੍ਨਾਤ੍ਮਨਃ ਸ਼ਿਰਃ ੪੧.
ਉਹ ਚੰਦ ਜਾਂ ਤਾਰਿਆਂ ਵੱਲ ਉਂਗਲੀ ਨਾ ਕਰੇ, ਨਾ ਹੀ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਛੂਹੇ।
ਦੁਰ੍ਜਯੋ ਹੀਂਦ੍ਰਿਯਗ੍ਰਾਮੋ ਮੁਹ੍ਯਤੇ ਪਂਡਿਤੋऽਪਿ ਸਨ੍ ੪੧.
ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦਾ ਸਮੂਹ ਜਿੱਤਣਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ; ਵੱਡਾ ਗਿਆਨੀ ਵੀ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਭਟਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਆਸਨਂ ਕਲ੍ਪਯੇਤ੍ਤਸ੍ਯ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਪਾਦਾਭਿਵਂਦਨਮ੍ ੪੧.
ਉਹ ਉਸ ਲਈ ਆਸਨ ਤਿਆਰ ਕਰੇ ਤੇ ਉਸਦੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰੇ।
ਸ਼ਿਰਸ੍ਯਗਸ੍ਤ੍ਯਮਾਧਾਯ ਤਥੈਵ ਚ ਪੁਰਂਦਰਮ੍ ੪੧.
ਉਹ ਅਗਸਤ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਰੱਖੇ, ਤੇ ਪੁਰੰਦਰ ਨੂੰ ਵੀ ਇਉਂ ਹੀ ਸਨਮਾਨ ਦੇਵੇ।
ਨਾਪ੍ਸੁ ਮੂਤ੍ਰਂ ਪੁਰੀषਂ ਵਾ ਮੈਥੁਨਂ ਵਾ ਸਮਾਚਰੇਤ੍ ੪੧.
ਉਹ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਨਾ ਪੇਸ਼ਾਬ ਕਰੇ, ਨਾ ਪਖਾਨਾ ਕਰੇ, ਨਾ ਮਿਲਾਪ ਕਰੇ।
ਪਿਤॄਣਾਂ ਚ ਤਤਃ ਸ਼ੇषਂ ਭੋਕ੍ਤੁਂ ਮਾਹੇਸ਼੍ਵਰੋऽਰ੍ਹਤਿ ੪੧.
ਫਿਰ, ਜੋ ਕੁਝ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਭੇਟ ਤੋਂ ਬਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਾਹੇਸ਼ਵਰ ਭਗਤ ਖਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਅਨ੍ਤਰ੍ਜਾਨੁਸ਼੍ਚ ਤਚ੍ਚਿਤ੍ਤੋ ਭੁਞ੍ਜੀਤਾਨ੍ਨਮਕੁਤ੍ਸਯਨ੍ ੪੧.
ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਅੰਦਰ ਜੋੜ ਕੇ, ਗੋਡਿਆਂ ਨੂੰ ਅੰਦਰ ਕਰਕੇ, ਨਿੰਦਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਭੋਜਨ ਕਰੇ।
ਨਗ੍ਨਸ੍ਨਾਨਂ ਨ ਕੁਰ੍ਵੀਤ ਨ ਸ਼ਯੀਤ ਵ੍ਰਜੇਤ ਵਾ ੪੧.
ਉਹ ਨੰਗਾ ਹੋ ਕੇ ਨਾ ਨ੍ਹਾਵੇ, ਨਾ ਸੁੱਤੇ, ਨਾ ਰਾਹੀ ਚੱਲੇ।
ਪਰਿਵਾਦਂ ਨ ਸ਼੍ਰृਮੁਯਾਦਨ੍ਯੇषਾਮਪਿ ਜਲ੍ਪਤਾਮ੍ ੪੧.
ਉਹ ਪਰਾਈ ਨਿੰਦਾ ਨਾ ਸੁਣੇ, ਭਾਵੇਂ ਹੋਰ ਲੋਕ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋਣ।
ਨਿਤ੍ਯਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਹਿ ਸਂਮਾਰ੍ष੍ਟਿ ਗੇਹਦਰ੍ਪਣਯੋਰਿਵ ੪੧.
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਾਫ਼ ਰੱਖੇ, ਜਿਵੇਂ ਘਰ ਦੇ ਸ਼ੀਸ਼ੇ ਸਾਫ਼ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਿਸ੍ਰੋ ਰਾਤ੍ਰੀਰ੍ਨ ਸ਼ਕ੍ਤਸ਼੍ਚੇਦੇਵਂ ਮਾਹੇਸ਼੍ਵਰੋ ਭਵੇਤ੍ ੪੧.
ਜੇ ਮਾਹੇਸ਼ਵਰ ਭਗਤ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਲਈ ਇਹ ਨਾ ਕਰ ਸਕੇ—
ਸਾਯਂਪ੍ਰਾਤਸ਼੍ਚ ਭੋਕ੍ਤਵ੍ਯਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਹ੍ਯਤਿਥਿ ਭੋਜਨਮ੍ ੪੧.
ਉਹ ਸ਼ਾਮ ਤੇ ਸਵੇਰੇ ਖਾਣਾ ਖਾਵੇ, ਪਰ ਪਹਿਲਾਂ ਮਹਿਮਾਨ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਾ ਦੇਵੇ।
ਭੁਂਜਾਨਃ ਸਂਧ੍ਯਯੋਰ੍ਮੋਹਾਦਸੁਰਾਵਸਥੋ ਭਵੇਤ੍ ੪੧.
ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਅਗਿਆਨਤਾ ਕਰਕੇ ਸੰਧਿਆ ਵੇਲੇ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਅਸੁਰਾਂ ਦਾ ਵਾਸ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਆਲਭੇਦ੍ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਕਰ੍ਣਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਿ ਕ੍ਸ਼ਾਮਯੇਤ੍ ੪੧.
ਉਹ ਆਪਣੇ ਸੱਜੇ ਕੰਨ ਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਫ਼ ਕਰ ਦੇਵੇ।
ਵਰ੍ਜ੍ਯਂ ਚ ਮਲਿਨਂ ਵਸ੍ਤ੍ਰਂ ਦਸ਼ਾਭਿਸ਼੍ਚ ਵਿਵਰ੍ਜਿਤਮ੍ ੪੧.
ਮੈਲਾ ਕੱਪੜਾ ਜਾਂ ਦਸ ਦਿਨ ਤੱਕ ਪਾਇਆ ਹੋਇਆ ਕੱਪੜਾ ਨਹੀਂ ਪਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਅਂਤਜਾਨੁਸ੍ਤ੍ਰਿਰਾਚਾਮੇਦ੍ਦਿਰ੍ਮੁਖਂ ਪਰਿਮਾਰ੍ਜਯੇਤ੍ ੪੧.
ਹੇਠਲੇ ਅੰਗ ਧੋ ਕੇ ਤੇ ਮੂੰਹ ਪੂੰਝ ਕੇ, ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਆਚਮਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਆਚਮ੍ਯ ਪੁਨਰਾਚਮ੍ਯ ਕ੍ਰਿਯਾਃ ਕੁਰ੍ਵੀਤ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ ੪੧.
ਆਚਮਨ ਕਰ ਕੇ, ਫਿਰ ਦੁਬਾਰਾ ਆਚਮਨ ਕਰਨਾ ਤੇ ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਕਰਤੱਬ ਨਿਭਾਉਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।