ਪਾਦੌ ਪ੍ਰਸਾਰਯੇਨ੍ਨੈਵ ਗੁਰੁਦੇਵਾਗ੍ਨਿਸਂਮੁਖੌ ੪੧.
ਗੁਰੂ, ਦੇਵਤੇ ਜਾਂ ਅੱਗ ਵੱਲ ਕਦੇ ਵੀ ਪੈਰ ਸਿੱਧੇ ਨਹੀਂ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ।
ਵਿਦ੍ਯਾਧਿਕਂ ਗੁਰੁਂ ਵृਦ੍ਧਂ ਕੁਰ੍ਯਾਦੇਤਾਨ੍ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਨ੍॥ ੪੧.
ਜੋ ਵਿਦਿਆ ਵਿੱਚ ਵਧੇਰੇ ਹਨ, ਗੁਰੂ ਜਾਂ ਵੱਡੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਆਹਾਰਨੀਹਾਰਵਿਹਾਰਯੋਗਾਃ ਸੁਸਂਵृਤਾ ਧਰ੍ਮਵਿਦਾਨੁਕਾਰ੍ਯਾਃ ੪੧.
ਖਾਣ-ਪੀਣ, ਧੁੰਦ, ਮਨੋਰੰਜਨ ਤੇ ਜੋਗ ਆਦਿਕ ਕੰਮ ਧਰਮ ਜਾਣਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਆਚਰਨ ਅਨੁਸਾਰ ਢੰਗ ਨਾਲ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਉਭੇ ਮੂਤ੍ਰਪੁਰੀषੇ ਤੁ ਦਿਵਾ ਕੁਰ੍ਯਾਦੁਦਙ੍ਮੁਖਃ ੪੧.
ਦਿਨ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਪਿੱਛਾਣ ਵਾਲਾ ਬੰਦਾ ਪਿੱਛੋਂ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਪੇਸ਼ਾਬ ਤੇ ਪਖਾਨਾ ਕਰੇ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯਗ੍ਨਿਂ ਪ੍ਰਤਿ ਸੂਰ੍ਯਂ ਚ ਪ੍ਰਤਿ ਗਾਂ ਵ੍ਰਤਿਨਂ ਪ੍ਰਤਿ ੪੧.
ਪਰ ਅੱਗ, ਸੂਰਜ, ਧਰਤੀ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਵ੍ਰਤੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਭੋਜਨੇ ਸ਼ਯਨੇ ਸ੍ਥਾਨੇ ਉਤ੍ਸਰ੍ਗੇ ਮਲਮੂਤ੍ਰਯੋਃ ੪੧.
ਨਾ ਤਾਂ ਖਾਣ ਦੀ ਥਾਂ, ਨਾ ਸੌਣ ਦੀ ਥਾਂ, ਨਾ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋਣ ਦੀ ਥਾਂ, ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਜਿੱਥੇ ਪੇਸ਼ਾਬ ਜਾਂ ਪਖਾਨਾ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੋਵੇ।
ਨ ਨਦ੍ਯਾਂ ਮੇਹਨਂ ਕੁਰ੍ਯਾਨ੍ਨ ਸ਼੍ਮਸ਼ਾਨੇ ਨਭਸ੍ਮਨਿ ੪੧.
ਨਦੀ ਵਿੱਚ, ਸ਼ਮਸ਼ਾਨ ਘਾਟ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਅਸਮਾਨ ਹੇਠਾਂ ਪੇਸ਼ਾਬ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਉਦ੍ਧृਤ੍ਤਾਭਿਸ੍ਤਥਾਦ੍ਭਿਸ੍ਤੁ ਸ਼ੌਚਂ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣਃ ੪੧.
ਸਿਆਣਾ ਮਨੁੱਖ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਵੀ ਖੋਦੀ ਜਾਂ ਲਿਆਈ ਹੋਈ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਕਰੇ।
ਅਪਵਿਦ੍ਧਾਪਸ਼ੌਚਾਸ਼੍ਚ ਵਰ੍ਜਯੇਤ੍ਪਂਚ ਮृਤ੍ਤਿਕਾਃ ੪੧.
ਜੋ ਮਿੱਟੀ ਉੱਡੀ ਹੋਈ ਜਾਂ ਅਸ਼ੁੱਧ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਪੰਜ ਕਿਸਮ ਦੀਆਂ ਮਿੱਟੀਆਂ ਵਰਤਣ ਤੋਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਨਾਤ੍ਮਾਨਂ ਤਾਡਯੇਨ੍ਨੈਵ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਦੁਃ ਖੇਭ੍ਯ ਏਵ ਚ ੪੧.
ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਨਾ ਮਾਰੇ, ਨਾ ਹੀ ਆਪਣੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਦੇਵੇ।
ਰਕ੍ਸ਼ੇਦ੍ਦਾਰਾਂਸ੍ਤ੍ਯਜੇਦੀष੍ਯਾਂ ਤਾਸੁ ਨਿष੍ਕਾਰਣਂ ਬੁਧਃ ੪੧.
ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ, ਈਰਖਾ ਛੱਡ ਦੇਵੇ ਤੇ ਬਿਨਾ ਕਾਰਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਾ ਛੱਡੇ।
ਅਦ੍ਰੋਹੇਣੈਵ ਭੂਤਾਨਾਮਲ੍ਪਦ੍ਰੋਹੇਣ ਵਾ ਪੁਨਃ ੪੧.
ਕਦੇ ਵੀ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਏ ਜਾਂ ਜੇ ਪਹੁੰਚੇ ਤਾਂ ਬਹੁਤ ਥੋੜ੍ਹਾ।
ਨੇਰ੍ष੍ਯੁਃ ਸ੍ਯਾਨ੍ਨ ਕृਤਘ੍ਨਃ ਸ੍ਯਾਨ੍ਨ ਪਰਦ੍ਰੋਹਕਰ੍ਮਧੀਃ ੪੧.
ਨਾ ਤਾਂ ਈਰਖਾਲੂ ਹੋਵੇ, ਨਾ ਅਹਿਸਾਨਫਰਾਮੋਸ਼ ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਦੂਜਿਆਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਵਾਲਾ।
ਨ ਚ ਵਾਗਙ੍ਗਚਪਲੋ ਨ ਚਾਸ਼ਿष੍ਟਸ੍ਯ ਗੋਚਰਃ ੪੧.
ਉਸ ਦੀ ਬੋਲੀ ਜਾਂ ਸਰੀਰ ਚੰਚਲ ਨਾ ਹੋਵੇ ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਅਚੰਗੀ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵੱਲ ਧਿਆਨ ਦੇਵੇ।
ਉਪਾਯੈਃ ਸਾਧਯੇਦਰ੍ਥਾਨ੍ਦਣ੍ਡਸ੍ਤ੍ਵਗਤਿਕਾ ਗਤਿਃ ੪੧.
ਉਹ ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਸਹੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪੂਰੇ ਕਰੇ; ਜਦੋਂ ਹੋਰ ਕੋਈ ਰਾਹ ਨਾ ਰਹਿ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਹੀ ਸਜ਼ਾ ਦੇਵੇ।
ਅਂਤਰੇਣ ਨ ਗਚ੍ਛੇਨ ਦ੍ਵਯੋਰ੍ਜ੍ਵਲਨਲਿਂਗਯੋਃ ੪੧.
ਕਦੇ ਵੀ ਦੋ ਸੜਦੀਆਂ ਅੱਗਾਂ ਵਿਚਕਾਰੋਂ ਨਾ ਲੰਘੇ।
ਨ ਸੂਰ੍ਯਵ੍ਯੋਮਯੋਰ੍ਨੈਵ ਹਰਸ੍ਯ ਵृषਭਸ੍ਯ ਚ ੪੧.
ਨਾ ਤਾਂ ਸੂਰਜ ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚਕਾਰੋਂ, ਨਾ ਹੀ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬਲਦ ਵਿਚਕਾਰੋਂ ਲੰਘੇ।
ਨੈਕਵਸ੍ਤ੍ਰਸ਼੍ਚ ਭੁਂਜੀਤ ਨਾਗ੍ਨੌ ਹੋਮਮਥਾਚਰੇਤ੍ ੪੧.
ਇੱਕੋ ਕਪੜਾ ਪਾ ਕੇ ਨਾ ਤਾਂ ਖਾਏ ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਹਵਨ ਕਰੇ।
ਖਂਡਨਂ ਪੇषਣਂ ਮਾਰ੍ष੍ਟਿਂ ਜਲਸਂਸ਼ੋਧਨਂ ਤਥਾ ੪੧.
ਚੀਜ਼ਾਂ ਤੋੜਣ, ਪੀਸਣ, ਮਲਣ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਕੰਮ—
ਕਾਰ੍ਯਾਰਂਭਂ ਸਮਾਪ੍ਤਿਂ ਚ ਵਚਃ ਪ੍ਰੋਚ੍ਯ ਤਥਾ ਪ੍ਰਿਯਮ੍ ੪੧.
ਕਿਸੇ ਕੰਮ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ, ਅੰਤ, ਗੱਲ ਕਰਨੀ ਜਾਂ ਪਿਆਰੀ ਗੱਲ ਆਦਿਕ—
ਸ਼ੁਚਿਤ੍ਵਂ ਚ ਜਪਂ ਸ੍ਥਾਣੁਂ ਯਃ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਵਿਂਸ਼ਤਿਂ ਤਥਾ ੪੧.
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ ਜਪ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਵੀਹ ਵਾਰੀ ਅਡੋਲ ਖੜਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ—
ਸ ਵੈ ਰੁਦ੍ਰਮਯੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਤਤਸ਼੍ਚਾਂਤੇ ਸ਼ਿਵਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍ ੪੧.
ਉਹ ਰੁਦਰ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਆਖ਼ਰਕਾਰ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਮਾਤਃ ਸ੍ਵਸਰਥੋ ਪੁਤ੍ਰਿ ਆਰ੍ਯੇਤਿ ਚ ਵਦੇਦ੍ਬੁਧਃ ੪੧.
ਸਿਆਣਾ ਮਨੁੱਖ ਮਾਂ, ਆਪਣੀ ਰਥ ਵਾਲੀ, ਧੀ ਤੇ ਆਦਰਨੀਕੋ ਕਹਿ ਕੇ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰੇ।
ਨੇਨ੍ਦੁਂ ਨ ਤਾਰਕਾਸ਼੍ਚੈਵ ਨਾਦਯੇਨ੍ਨਾਤ੍ਮਨਃ ਸ਼ਿਰਃ ੪੧.
ਉਹ ਚੰਦ ਜਾਂ ਤਾਰਿਆਂ ਵੱਲ ਉਂਗਲੀ ਨਾ ਕਰੇ, ਨਾ ਹੀ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਛੂਹੇ।
ਦੁਰ੍ਜਯੋ ਹੀਂਦ੍ਰਿਯਗ੍ਰਾਮੋ ਮੁਹ੍ਯਤੇ ਪਂਡਿਤੋऽਪਿ ਸਨ੍ ੪੧.
ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦਾ ਸਮੂਹ ਜਿੱਤਣਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ; ਵੱਡਾ ਗਿਆਨੀ ਵੀ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਭਟਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਆਸਨਂ ਕਲ੍ਪਯੇਤ੍ਤਸ੍ਯ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਪਾਦਾਭਿਵਂਦਨਮ੍ ੪੧.
ਉਹ ਉਸ ਲਈ ਆਸਨ ਤਿਆਰ ਕਰੇ ਤੇ ਉਸਦੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰੇ।
ਸ਼ਿਰਸ੍ਯਗਸ੍ਤ੍ਯਮਾਧਾਯ ਤਥੈਵ ਚ ਪੁਰਂਦਰਮ੍ ੪੧.
ਉਹ ਅਗਸਤ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਰੱਖੇ, ਤੇ ਪੁਰੰਦਰ ਨੂੰ ਵੀ ਇਉਂ ਹੀ ਸਨਮਾਨ ਦੇਵੇ।
ਨਾਪ੍ਸੁ ਮੂਤ੍ਰਂ ਪੁਰੀषਂ ਵਾ ਮੈਥੁਨਂ ਵਾ ਸਮਾਚਰੇਤ੍ ੪੧.
ਉਹ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਨਾ ਪੇਸ਼ਾਬ ਕਰੇ, ਨਾ ਪਖਾਨਾ ਕਰੇ, ਨਾ ਮਿਲਾਪ ਕਰੇ।
ਪਿਤॄਣਾਂ ਚ ਤਤਃ ਸ਼ੇषਂ ਭੋਕ੍ਤੁਂ ਮਾਹੇਸ਼੍ਵਰੋऽਰ੍ਹਤਿ ੪੧.
ਫਿਰ, ਜੋ ਕੁਝ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਭੇਟ ਤੋਂ ਬਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਾਹੇਸ਼ਵਰ ਭਗਤ ਖਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਅਨ੍ਤਰ੍ਜਾਨੁਸ਼੍ਚ ਤਚ੍ਚਿਤ੍ਤੋ ਭੁਞ੍ਜੀਤਾਨ੍ਨਮਕੁਤ੍ਸਯਨ੍ ੪੧.
ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਅੰਦਰ ਜੋੜ ਕੇ, ਗੋਡਿਆਂ ਨੂੰ ਅੰਦਰ ਕਰਕੇ, ਨਿੰਦਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਭੋਜਨ ਕਰੇ।