ਭृਤ੍ਯਾਨਾਂ ਚ ਪਰਿਤ੍ਯਾਗਃ ਸਾਧੁਬਂਧੁਤਪਸ੍ਵਿਨਾਮ੍ ੪੧.
ਨੌਕਰ, ਚੰਗੇ ਲੋਕ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਜਾਂ ਤਪੱਸਵੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਣਾ।
ਸ਼ਿਵਾਸ਼੍ਰਮਤਰੂਣਾਂ ਚ ਪੁष੍ਪਾਰਾਮਵਿਨਾਸ਼ਨਮ੍ ੪੧.
ਪਵਿੱਤਰ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਜਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਰੁੱਖਾਂ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੇ ਬਾਗ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨਾ।
ਯਜ੍ਞਾਰਾਮਤਡਾਗਾਦਿਦਾਰਾਪਤ੍ਯਸ੍ਯ ਵਿਕ੍ਰਯਃ ੪੧.
ਯੱਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ, ਤਲਾਵਾਂ, ਪਤਨੀ ਜਾਂ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਵੇਚ ਦੇਣਾ।
ਸ੍ਤ੍ਰੀਧਨਾਨ੍ਯੁਪਜੀਵਂਤਿ ਸ੍ਤ੍ਰੀਭਿਰਤ੍ਯਂਤਨਿਰ੍ਜਿਤਾਃ ੪੧.
ਜੋ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ 'ਤੇ ਜੀਊਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ऋਣਾਨਾਮਪ੍ਰਦਾਨਂ ਚ ਮਿਥ੍ਯਾਘृਦ੍ਧ੍ਯੁਪਜੀਵਨਮ੍ ੪੧.
ਕਰਜ਼ਾ ਨਾ ਚੁਕਾਉਣਾ ਤੇ ਝੂਠੀ ਲਾਲਚ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਗੁਜਾਰਨਾ।
ਵਿषਮਾਰਣਯਂਤ੍ਰਾਣਾਂ ਪ੍ਰੋਯਗੋ ਮੂਲਕਰ੍ਮਣਾਮ੍ ੪੧.
ਜਹਿਰੀਲੇ ਜ਼ਹਰ, ਜਾਲ ਜਾਂ ਜੜੀਆਂ ਨਾਲ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨਾ।
ਜਿਹ੍ਵਾਕਾਮੋਪਭੋ ਗਾਰ੍ਥਂ ਯਸ੍ਯਾਰਂਭਃ ਸ੍ਵਕਰ੍ਮਸੁ ੪੧.
ਜਿਸਦੇ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਸਿਰਫ਼ ਜੀਭ ਦੇ ਸੁਆਦ ਜਾਂ ਮੌਜ ਲਈ ਹੀ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਵ੍ਰਾਤ੍ਯਤਾ ਵ੍ਰਤਸਂਤ੍ਯਾਗਃ ਸਰ੍ਵਾਹਾਰਨਿषੇਵਣਮ੍ ੪੧.
ਜਾਤ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਹੋ ਜਾਣਾ, ਵ੍ਰਤ ਛੱਡ ਦੇਣਾ, ਤੇ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦਾ ਖਾਣਾ ਖਾਣਾ।
ਦੇਵਾਗ੍ਨਿਗੁਰੁਸਾਧੂਨਾਂ ਨਿਂਦਾ ਗੋਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਯ ਚ ੪੧.
ਦੇਵਤੇ, ਅੱਗ, ਗੁਰੂ, ਸਾਧੂ, ਗਊ ਜਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਨੀ।
ਉਤ੍ਸਨ੍ਨਪਤृਦੇਵੇਜ੍ਯਾਃ ਸ੍ਵਕਰ੍ਮਤ੍ਯਾਗਿਨਸ਼੍ਚ ਯੇ ੪੧.
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਕਰਮ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਮੁੱਕ ਚੁੱਕੀ ਹੈ, ਜਾਂ ਜੋ ਆਪਣੇ ਫਰਜ ਛੱਡ ਚੁੱਕੇ ਹਨ।
ਪਰ੍ਵਕਾਲੇ ਦਿਵਾ ਚਾਪ੍ਸੁ ਵਿਯੋਨੌ ਪਸ਼ੁਯੋਨਿषੁ ੪੧.
ਜਦੋਂ ਤਿਉਹਾਰਾਂ ਦੇ ਦਿਨ, ਦਿਨ ਚੜ੍ਹਦੇ, ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ, ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਪਸ਼ੂਆਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—
ਸ੍ਤ੍ਰੀਪੁਤ੍ਰਮਿਤ੍ਰਸੁਹृਦਾਮਾਸ਼ਾਚ੍ਛੇਦਕਰਾਸ਼੍ਚ ਯੇ ੪੧.
ਜੋ ਔਰਤਾਂ, ਬੱਚਿਆਂ, ਦੋਸਤਾਂ ਤੇ ਚੰਗੇ ਸਾਥੀਆਂ ਦੀ ਆਸ ਤੋੜਦੇ ਹਨ—
ਭੇਤ੍ਤਾ ਤਡਾਗਕੂਪਾਨਾਂ ਸਂਕ੍ਰਮਾਣਾਂਰਸਸ੍ਯ ਚ ੪੧.
ਜੋ ਤਲਾਬ, ਕੂਆਂ, ਪੁਲ ਜਾਂ ਰਸ ਨੂੰ ਤੋੜਦੇ ਜਾਂ ਚੁੱਕ ਲੈਂਦੇ ਹਨ—
ਇਤ੍ਯੇਤੈਸ਼੍ਚ ਨਰਾਃ ਪਾਪੈਰੁਪਪਾਤਕਿਨਃ ਸ੍ਮृਤਾਃ ੪੧.
ਇਹ ਤੇ ਹੋਰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਮਾੜੇ ਕੰਮਾਂ ਕਰਕੇ ਛੋਟੇ ਪਾਪੀ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਯੇ ਗੋਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਕਨ੍ਯਾਨਾਂ ਸ੍ਵਾਮਿਮਿਤ੍ਰਤਪਸ੍ਵਿਨਾਮ੍ ੪੧.
ਜੋ ਗਾਂਵਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਕੁੜੀਆਂ, ਮਾਲਕਾਂ, ਦੋਸਤਾਂ ਜਾਂ ਤਪੱਸੀਆਂ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਦੇ ਹਨ—
ਪਰਸ਼੍ਰਿਯਾਭਿਤਪ੍ਯਂਤੇ ਹੀਨਾਂ ਸਵਂਤਿ ਯੇ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਾਮ੍ ੪੧.
ਜੋ ਪਰਾਈ ਦੌਲਤ ਉੱਤੇ ਨਜ਼ਰ ਰੱਖਦੇ ਜਾਂ ਘੱਟ ਜਾਤ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਨਾਲ ਸੌਂਦੇ ਹਨ—
ਗੋष੍ਠਾਗ੍ਨਿਜਲਰਥ੍ਯਾਸੁ ਤਰੁਚ੍ਛਾਯਾਨਗੇषੁ ਚ ੪੧.
ਜੋ ਗੋਸ਼ਾਲਾ, ਅੱਗ, ਪਾਣੀ, ਰਸਤੇ, ਰੁੱਖਾਂ ਦੀ ਛਾਂ ਜਾਂ ਮੰਦਰਾਂ ਵਿੱਚ—
ਗੀਤਵਾਦ੍ਯਰਤਾ ਨਿਤ੍ਯਾ ਮਤ੍ਤਾਃ ਕਿਲਕਿਲਾਪਰਾਃ ੪੧.
ਹਮੇਸ਼ਾ ਗੀਤ-ਸੰਗੀਤ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ, ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਤੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ—
ਕੂਟਸ਼ਾਸਨਕਰ੍ਤਾਰਃ ਕੂਟਯੁਦ੍ਧਕਰਾਸ਼੍ਚ ਯੇ ੪੧.
ਜੋ ਝੂਠੇ ਫੈਸਲੇ ਕਰਦੇ ਜਾਂ ਧੋਖੇ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਕਰਦੇ ਹਨ—
ਮਿਥ੍ਯਾਪ੍ਰਸਾਦਿਤੋ ਵਾਕ੍ਯਮਾਕਰ੍ਣਯਤਿ ਯਃ ਸ਼ਨੈਃ ੪੧.
ਜਿਸ ਨੂੰ ਝੂਠੀ ਵਡਿਆਈ ਮਿਲੇ ਤੇ ਉਹ ਚੁੱਪ ਕਰਕੇ ਉਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣਦਾ ਰਹੇ—
ਯੋ ਭਾਰ੍ਯਾਪੁਤ੍ਰਮਿਤ੍ਰਾਣਿ ਬਾਲਵृਦ੍ਧਕृਸ਼ਾਤੁਰਾਨ੍ ੪੧.
ਜੋ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ, ਬੱਚਿਆਂ, ਦੋਸਤਾਂ, ਛੋਟਿਆਂ, ਵੱਡਿਆਂ, ਕਮਜ਼ੋਰਾਂ ਜਾਂ ਬੀਮਾਰਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—
ਯਃ ਸ੍ਵਯਂ ਮृष੍ਟਮਸ਼੍ਨਾਤਿ ਵਿਪ੍ਰਾਯਾਨ੍ਯਤ੍ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ ੪੧.
ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਖਾਣਾ ਆਪ ਖਾਂਦੇ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਕੁਝ ਹੋਰ ਦੇ ਦਿੰਦੇ ਹਨ—
ਨਿਯਮਾਨ੍ਸ੍ਵਯਮਾਦਾਯ ਯੇ ਤ੍ਯਜਂਤ੍ਯਜਿਤੇਂਦ੍ਰਿਯਾਃ ੪੧.
ਜੋ ਆਪ ਹੀ ਵ੍ਰਤ ਲੈਂਦੇ ਪਰ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਉੱਤੇ ਕਾਬੂ ਨਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ—
ਦੁਰ੍ਬਲਾਨ੍ਨੈਵ ਪੁष੍ਣਂਤਿ ਪ੍ਰਣष੍ਟਾਰ੍ਥਾ ਦ੍ਵਿषਂਤਿ ਚ ੪੧.
ਜੋ ਕਮਜ਼ੋਰਾਂ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ ਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਲੁੱਟ ਗਈ ਹੋਵੇ, ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਵੈਰ ਕਰਦੇ ਹਨ—
ਤੇषਾ ਮਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਚਾਸ਼੍ਰਂਤਿ ਚਿਕਿਤ੍ਸਂਤਿ ਨ ਰੋਗਿਣਃ ੪੧.
ਉਹ ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਮੋਹ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਦਵਾਈ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ, ਨਾ ਹੀ ਬੀਮਾਰਾਂ ਦਾ ਇਲਾਜ ਕਰਦੇ ਹਨ—
ਹੀਨਵਰ੍ਣਾਤ੍ਮਵृਤ੍ਤਿਸ਼੍ਚ ਵੈਦ੍ਯੋ ਧਰ੍ਮਧ੍ਵਜੀ ਚ ਯਃ ੪੧.
ਜਿਸ ਵੈਦ ਦੀ ਸੋਚ ਜਾਂ ਜੀਵਿਕਾ ਥੱਲੇ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਜੋ ਸਿਰਫ਼ ਦਿਖਾਵੇ ਲਈ ਧਰਮੀ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ—
ਸਦਾ ਦਣ੍ਡਰੁਚਿਰ੍ਯਸ਼੍ਚ ਯੋ ਵਾ ਦਣ੍ਡਰੁਚਿਰ੍ਨ ਹਿ ੪੧.
ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਜ਼ਾ ਦੇਣ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਰਹਿੰਦਾ ਜਾਂ ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਦੇਣ ਦਾ ਸ਼ੌਕ ਨਾ ਹੋਵੇ—
ਯਸ੍ਯ ਰਾਜ੍ਞਃ ਪ੍ਰਜਾ ਰਾष੍ਟ੍ਰੇ ਪਚ੍ਯਤੇ ਨਰਕੇषੁ ਸਃ ੪੧.
ਜਿਸ ਰਾਜੇ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਜਾ ਦੁੱਖੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਆਪ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਸਜ਼ਾ ਭੁਗਤਦਾ ਹੈ।
ਆਲਸ੍ਯੋਪਹਤੋ ਰਾਜਾ ਵ੍ਯਸਨੀ ਨਰਕਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍ ੪੧.
ਜੋ ਰਾਜਾ ਆਲਸੀ ਹੋ ਜਾਵੇ ਜਾਂ ਮਾੜੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਫਸ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਦ੍ਵਾਤਦ੍ਵਾ ਪਰਦ੍ਰਵ੍ਯਮਪਿ ਸਰ੍षਪਮਾਤ੍ਰਕਮ੍ ੪੧.
ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਵਸਤੂ, ਭਾਵੇਂ ਰਾਈ ਦੇ ਦਾਣੇ ਜਿੰਨੀ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਜੇ ਜਬਰ ਜਾਂ ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਲੈ ਲਈ ਜਾਵੇ—