ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਤੋ ਮਾਦृਕ੍ਕਥਂ ਪਿਬਤਿ ਭੋ ਵਦ ੪੦.
ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ ਜੀ, ਮੇਰੇ ਵਰਗਾ ਮਨੁੱਖ ਕਿਵੇਂ ਪੀ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਏਵਂ ਵਿਨਿਸ਼੍ਚਯਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾਸ੍ਯ ਸ੍ਥਿਰਂ ਕੁਰੁਨਂਦਨ ੪੦.
ਉਸ ਦੀ ਇਹ ਪੱਕੀ ਨਿਸ਼ਚਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਹੇ ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ੀ,
ਕਾਲਭੀਤਿਸ਼੍ਚ ਪਰਮਂ ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਸਮੁਪਾਗਤਃ ੪੦.
ਮੌਤ ਤੋਂ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਮਨੁੱਖ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਹੈਰਾਨੀ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਿਆ।
ਤਤਸ਼੍ਚਿਂਤਯਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਬਿਲ੍ਵਾਧਸ੍ਤਾਤ੍ਸੁਸ਼ੋਭਨਮ੍ ੪੦.
ਫਿਰ ਜਦ ਉਹ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਬਿਲਵਾ ਰੁੱਖ ਹੇਠਾਂ ਸੁੰਦਰ ਚੀਜ਼ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ।
ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਭਾਵੇ ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਮਹਾਲਿਂਗਸ੍ਯ ਭਾਰਤ ੪੦.
ਫਿਰ, ਹੇ ਭਾਰਤ, ਉਸ ਵੱਡੇ ਲਿੰਗ ਦੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ।
ਪਾਰਿਜਾਤਮਯੀਂ ਪੁष੍ਪਵृष੍ਟਿਮਿਂਦ੍ਰੋ ਮੁਮੋਚ ਹ ੪੦.
ਇੰਦਰ ਨੇ ਪਾਰਿਜਾਤ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਵਰਸਾਈ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਮਹਤਿ ਕੌਰਵ੍ਯ ਵਰ੍ਤਮਾਨੇ ਮਹੋਤ੍ਸਵੇ ੪੦.
ਉਸ ਵੱਡੇ ਤਿਉਹਾਰ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਕੌਰਵ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਸਮਾਰੋਹ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਪਾਪਸ੍ਯ ਕਾਲਂ ਭਵਪਂਕਕਾਲਂ ਕਲਾਕਲਂ ਕਾਲਮਾਰ੍ਗਸ੍ਯ ਕਾਲਮ੍ ੪੦.
ਇਹ ਪਾਪ ਦਾ ਸਮਾਂ ਸੀ, ਜਨਮ ਮਰਨ ਦੇ ਚੱਕਰ ਦਾ ਸਮਾਂ ਸੀ, ਕਲਾ ਤੇ ਮੌਤ ਦਾ ਸਮਾਂ ਸੀ, ਤੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਦਾ ਸਮਾਂ ਸੀ।
ਈਸ਼ਾਨਵਕ੍ਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰਣਮਾਮਿ ਤ੍ਵਾਹਂ ਸ੍ਤੌਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤਿਃ ਸਰ੍ਵਵਿਦ੍ਯੇਸ਼੍ਵਰਸ੍ਤ੍ਵਮ੍ ੪੦.
ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਈਸ਼ਾਨ ਰੂਪ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਵੇਦ ਤੇਰੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੂੰ ਸਾਰੀ ਵਿਦਿਆ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈਂ।
ਯਂ ਸ੍ਤੌਤਿ ਵੇਦਸ੍ਤਮਹਂ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯੇ ਤਤ੍ਪੁਰੁषਸਂਜ੍ਞਂ ਸ਼ਰਣਂ ਦ੍ਵਿਤੀਯਮ੍ ੪੦.
ਜਿਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਵੇਦ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਤਤਪੁਰੁਸ਼ ਆਖਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਦੂਜੇ ਰੂਪ ਦੀ ਮੈਂ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ।
ਅਘੋਰਵਕ੍ਤ੍ਰਂ ਤ੍ਰਿਤਯਂ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯੇ ਅਥਰ੍ਵਜੁष੍ਟਂ ਤਵ ਰੂਪਕਾਣਿ ੪੦.
ਤੇਰੇ ਅਘੋਰ ਤਿੰਨ ਚਿਹਰੇ, ਜੋ ਅਥਰਵ ਵੇਦ ਨੂੰ ਪਿਆਰੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਰੂਪਾਂ ਦੀ ਮੈਂ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ।
ਚਤੁਰ੍ਥਵਕ੍ਤ੍ਰਂ ਚ ਸਦਾ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯੇ ਸਦ੍ਯੋਭਿਜਾਤਾਯ ਨਮੋਨਮਸ੍ਤੇ ੪੦.
ਤੇਰੇ ਚੌਥੇ ਚਿਹਰੇ ਦੀ ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ; ਸਦਯੋਭਿਜਾਤ, ਤੈਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਨਮੋਸ੍ਤੁ ਤੇ ਵਾਮਦੇਵਾਯ ਜ੍ਯੇष੍ਠਰੁਦ੍ਰਾਯ ਕਾਲਾਯ ਕਲਾਵਿਕਾਰਿਣੇ ੪੦.
ਵਾਮਦੇਵ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਰੁਦ੍ਰ, ਸਮੇਂ ਅਤੇ ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਬਦਲਣ ਵਾਲੇ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੋਵੇ।
ਤ੍ਰਿਯਂਬਕਂ ਤ੍ਵਾਂ ਚ ਯਜਾਮਹੇ ਵਯਂ ਸੁਪੁਣ੍ਯਗਂਧੈਃ ਸ਼ਿਵਪੁष੍ਟਿਵਰ੍ਧਨਮ੍ ੪੦.
ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਸੁਗੰਧਤ ਚੜਾਵਿਆਂ ਨਾਲ ਪੂਜਦੇ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਸ਼ੁਭਤਾ ਅਤੇ ਪੋਸ਼ਣ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ।
षਡਕ੍ਸ਼ਰਂ ਮਂਤ੍ਰਵਰਂ ਤਵੇਸ਼ ਜਪਂਤਿ ਯੇ ਮੁਨਯੋ ਵੀਤਰਾਗਾਃ ੪੦.
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਰਿਸ਼ੀ ਰਾਗ ਰਹਿਤ ਹਨ, ਉਹ ਤੇਰਾ ਛੇ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲਾ ਉੱਤਮ ਮੰਤ੍ਰ ਜਪਦੇ ਹਨ।
ਏਵਂ ਸ੍ਤੁਤੋ ਮਹਾਦੇਵੋ ਲਿਂਗਾਨ੍ਨਿਃਸृਤ੍ਯ ਭਾਰਤ ੪੦.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਡਿਆਈ ਹੋਣ ਤੇ, ਮਹਾਦੇਵ ਲਿੰਗ ਵਿਚੋਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ, ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਯਤ੍ਤ੍ਵਯਾਤ੍ਰ ਮਹਾਤੀਰ੍ਥੇ ਭृਸ਼ਮਾਰਾਧਿਤੋ ਦ੍ਵਿਜ ੪੦.
ਹੇ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਇਸ ਮਹਾਨ ਤੀਰਥ ਤੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਹੈ।
ਅਹਂ ਚ ਨਰਰੂਪੀ ਯੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੇ ਧਰ੍ਮਸਂਸ੍ਥਿਤਿਮ੍ ੪੦.
ਅਤੇ ਮੈਂ, ਮਨੁੱਖ ਰੂਪ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਤੇਰੀ ਧਰਮ ਵਿਚ ਡਿੱਠੀ ਅਟਲਤਾ ਵੇਖੀ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥੋਦਕੈਰ੍ਗਰਤਃ ਪੂਰਿਤੋ ਮੇ ਸਰਸ੍ਤਥਾ ੪੦.
ਮੇਰਾ ਸਰੋਵਰ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਸਪ੍ਤਮਂਤ੍ਰਰਹਸ੍ਯਂ ਚ ਯਤ੍ਕृਤਂ ਸ੍ਤਵਨਂ ਮਮ ੪੦.
ਸੱਤਵੇਂ ਮੰਤ੍ਰ ਦਾ ਗੁਪਤ ਭੇਦ ਅਤੇ ਜੋ ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਵਡਿਆਈ ਲਈ ਸਤੁਤੀ ਕੀਤੀ, ਉਹ।
ਅਭੀष੍ਟਂ ਚ ਵਰਂ ਮਤ੍ਤੋ ਵृਣੀष੍ਵ ਮਨਸੇਪ੍ਸਿਤਮ੍ ੪੦.
ਮੈਨੂੰ ਜੋ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਮੈਨੂੰ ਮੰਗ ਲੈ।
ਧਨ੍ਯੋऽਸ੍ਮ੍ਯਨੁਗृਹੀਤੋऽਸ੍ਮਿ ਯਤ੍ਤ੍ਵਂ ਤੁष੍ਟੋऽਸਿ ਸ਼ਂਕਰ ੪੦.
ਮੈਂ ਧੰਨ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਹੋਈ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਇਆ, ਹੇ ਸ਼ੰਕਰ।
ਯਦਿ ਤੁष੍ਟੋऽਸਿ ਸਾਂਨਿਦ੍ਯਂ ਲਿਂਗੇऽਤ੍ਰ ਕ੍ਰਿਯਤਾਂ ਸਦਾ ੪੦.
ਜੇ ਤੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਤੇਰੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਸ ਲਿੰਗ ਵਿਚ ਵੱਸਦੀ ਰਹੇ।
ਜਪਤੋ ਯਤ੍ਫਲਂ ਦੇਵਪਂਚਮਂਤ੍ਰਾਯੁਤੇਨ ਚ ੪੦.
ਪੰਜ ਦਿਵਿਆ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਜਪ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਜੋ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਦੇਵ।
ਕਾਲਮਾਰ੍ਗਾਦਹਂ ਯਸ੍ਮਾਨ੍ਮੋਚਿਤੋऽਹਂ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰ ੪੦.
ਹੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ, ਮੈਂ ਸਮੇਂ ਦੇ ਰਾਹ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ।
ਅਸ੍ਮਿਂਸ਼੍ਚ ਕੂਪੇ ਯੋ ਮਰ੍ਤ੍ਯਃ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਤਰ੍ਪਯਤੇ ਪਿਤॄਨ੍ ੪੦.
ਇਸ ਕੁਆਂ ਵਿੱਚ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਜਲ ਦੇਂਦਾ ਹੈ,
ਇਤਿ ਤਸ੍ਯਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰੀਤਸ੍ਤਂ ਸ਼ਂਕਰੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍ ੪੦.
ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ,
ਸ੍ਵਯਂਭੁਬਾਣਰਤ੍ਨੋਤ੍ਥਦਾਤੁਪਾषਾਣਲੋਹਜਮ੍ ੪੦.
ਆਪਣੇ ਆਪ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਤੀਰ, ਮਣਕ, ਹੱਡੀ, ਪੱਥਰ ਜਾਂ ਲੋਹੇ ਤੋਂ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਲਿੰਗ—
ਆਕਾਸ਼ੇ ਤਾਰਕਾਲਿਂਗਂ ਪਾਤਾਲੇ ਹਾਟਕੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ ੪੦.
ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਤਾਰਕ ਲਿੰਗ, ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਹਾਟਕੇਸ਼ਵਰ—
ਵਿਸ਼ੇषਾਤ੍ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਿਤਂ ਯਚ੍ਚ ਤਚ੍ਚ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ੪੦.
ਜੋ ਕੁਝ ਖਾਸ ਚਾਹਿਆ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਜ਼ਰੂਰ ਪੂਰਾ ਹੋਵੇਗਾ।