ਅਂਗੁष੍ਠੇਨ ਲਿਖਨ੍ਭੂਮਿਂ ਚਕ੍ਰੇ ਗਰ੍ਤਂ ਮਹੋਤ੍ਤਮਮ੍ ੪੦.
ਉਸ ਨੇ ਅੰਗੂਠੇ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਖੁਰਚ ਕੇ ਵੱਡਾ ਤੇ ਸੋਹਣਾ ਗੱਡਾ ਬਣਾਇਆ।
ਅਤ੍ਯਰਿਚ੍ਯਤ ਤੋਯਂ ਚ ਚਕ੍ਰੇ ਪਾਦੇਨ ਸਂਲਿਖਨ੍ ੪੦.
ਉਥੇ ਪਾਣੀ ਵਧ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਪੈਰ ਨਾਲ ਨਿਸ਼ਾਨ ਲਾਇਆ।
ਤਦਦ੍ਭੁਤਂ ਮਹਦ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨੈਵ ਵਿਪ੍ਰੋ ਵਿਸਿष੍ਮਿਯੇ ੪੦.
ਉਹ ਵੱਡਾ ਤੇ ਅਜੀਬ ਚਮਤਕਾਰ ਵੇਖ ਕੇ ਵੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਕੋਈ ਹੈਰਾਨੀ ਨਹੀਂ ਹੋਈ।
ਤਚ੍ਚਿਤ੍ਰੇਣ ਨ ਜਹ੍ਯਾਚ੍ਚ ਸ਼੍ਰੁਤਿਮਾਰ੍ਗਂ ਸਨਾਤਨਮ੍॥ ੪੦.
ਉਹ ਅਜੀਬ ਘਟਨਾ ਦੇਖ ਕੇ ਵੀ ਉਸ ਨੇ ਸਦੀਵੀ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਛੱਡਿਆ।
ਅਤਿਮੂਰ੍ਖੋਸਿ ਵਿਪ੍ਰ ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਜ੍ਞਾਵਾਦਾਂਸ਼੍ਚ ਭਾषਸੇ ਕੂਪੋਨ੍ਯਸ੍ਯ ਘਟੋऽਨ੍ਯਸ੍ਯ ਰਜ੍ਜੁਰਨ੍ਯਸ੍ਯ ਭਾਰਤ॥ ੪੦.
ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਮੂਰਖ ਹੈਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਗਿਆਨ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦਾ ਹੈਂ। ਕਿਸੇ ਕੋਲ ਖੂਹ ਹੈ, ਕਿਸੇ ਕੋਲ ਘੜਾ, ਕਿਸੇ ਕੋਲ ਰੱਸੀ, ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ੀ।
ਪਾਯਂਤ੍ਯਨ੍ਯੇ ਪਿਬਂਤ੍ਯਨ੍ਯੇ ਸਰ੍ਵੇ ਤੇ ਸਮਭਾਗਿਨਃ ੪੦.
ਕੁਝ ਲੋਕ ਪਾਣੀ ਭਰਦੇ ਹਨ, ਕੁਝ ਪੀਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਸਾਰੇ ਹੀ ਉਸ ਵਿੱਚ ਹਿੱਸੇਦਾਰ ਹਨ।
ਤਤੋ ਵਿਮਮृਸ਼ੇ ਸ਼੍ਲੋਕੋ ਬਹੁਧਾ ਸਮਭਾਗਿਨਾਮ੍ ੪੦.
ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਬਰਾਬਰ ਹਿੱਸਾ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਬਾਰੇ ਸ਼ਲੋਕ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਸੋਚਿਆ।
ਬਹੁਪੋਤਦ੍ਰਵ੍ਯਕ੍ਸ਼ੇਪਃ ਸਰ੍ਵੈਃ ਸਾ ਸਮਭਾਗਿਤਾ ੪੦.
ਜਦੋਂ ਕਈ ਲੋਕ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਭਾਂਡੇ ਤੇ ਸਮਾਨ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਹੀ ਬਰਾਬਰ ਦੇ ਹੱਕਦਾਰ ਬਣਦੇ ਹਨ।
ਯਃ ਸ਼ੁਚਿਸ਼੍ਚ ਸ਼ਿਵਂ ਧ੍ਯਾਯਨ੍ਪ੍ਰਾਸਾਦਕੂਪਕਰ੍ਤਰਿ ੪੦.
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਮੰਦਰ ਜਾਂ ਖੂਹ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ,
ਇਤਿ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਯ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਕਾਲਭੀਤਿਰ੍ਨਰਂ ਚ ਤਮ੍ ੪੦.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਸ਼ਚਾ ਕਰਕੇ, ਮੌਤ ਤੋਂ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਮਨੁੱਖ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗਾ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਤੋ ਮਾਦृਕ੍ਕਥਂ ਪਿਬਤਿ ਭੋ ਵਦ ੪੦.
ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ ਜੀ, ਮੇਰੇ ਵਰਗਾ ਮਨੁੱਖ ਕਿਵੇਂ ਪੀ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਏਵਂ ਵਿਨਿਸ਼੍ਚਯਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾਸ੍ਯ ਸ੍ਥਿਰਂ ਕੁਰੁਨਂਦਨ ੪੦.
ਉਸ ਦੀ ਇਹ ਪੱਕੀ ਨਿਸ਼ਚਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਹੇ ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ੀ,
ਕਾਲਭੀਤਿਸ਼੍ਚ ਪਰਮਂ ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਸਮੁਪਾਗਤਃ ੪੦.
ਮੌਤ ਤੋਂ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਮਨੁੱਖ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਹੈਰਾਨੀ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਿਆ।
ਤਤਸ਼੍ਚਿਂਤਯਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਬਿਲ੍ਵਾਧਸ੍ਤਾਤ੍ਸੁਸ਼ੋਭਨਮ੍ ੪੦.
ਫਿਰ ਜਦ ਉਹ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਬਿਲਵਾ ਰੁੱਖ ਹੇਠਾਂ ਸੁੰਦਰ ਚੀਜ਼ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ।
ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਭਾਵੇ ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਮਹਾਲਿਂਗਸ੍ਯ ਭਾਰਤ ੪੦.
ਫਿਰ, ਹੇ ਭਾਰਤ, ਉਸ ਵੱਡੇ ਲਿੰਗ ਦੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ।
ਪਾਰਿਜਾਤਮਯੀਂ ਪੁष੍ਪਵृष੍ਟਿਮਿਂਦ੍ਰੋ ਮੁਮੋਚ ਹ ੪੦.
ਇੰਦਰ ਨੇ ਪਾਰਿਜਾਤ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਵਰਸਾਈ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਮਹਤਿ ਕੌਰਵ੍ਯ ਵਰ੍ਤਮਾਨੇ ਮਹੋਤ੍ਸਵੇ ੪੦.
ਉਸ ਵੱਡੇ ਤਿਉਹਾਰ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਕੌਰਵ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਸਮਾਰੋਹ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਪਾਪਸ੍ਯ ਕਾਲਂ ਭਵਪਂਕਕਾਲਂ ਕਲਾਕਲਂ ਕਾਲਮਾਰ੍ਗਸ੍ਯ ਕਾਲਮ੍ ੪੦.
ਇਹ ਪਾਪ ਦਾ ਸਮਾਂ ਸੀ, ਜਨਮ ਮਰਨ ਦੇ ਚੱਕਰ ਦਾ ਸਮਾਂ ਸੀ, ਕਲਾ ਤੇ ਮੌਤ ਦਾ ਸਮਾਂ ਸੀ, ਤੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਦਾ ਸਮਾਂ ਸੀ।
ਈਸ਼ਾਨਵਕ੍ਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰਣਮਾਮਿ ਤ੍ਵਾਹਂ ਸ੍ਤੌਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤਿਃ ਸਰ੍ਵਵਿਦ੍ਯੇਸ਼੍ਵਰਸ੍ਤ੍ਵਮ੍ ੪੦.
ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਈਸ਼ਾਨ ਰੂਪ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਵੇਦ ਤੇਰੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੂੰ ਸਾਰੀ ਵਿਦਿਆ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈਂ।
ਯਂ ਸ੍ਤੌਤਿ ਵੇਦਸ੍ਤਮਹਂ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯੇ ਤਤ੍ਪੁਰੁषਸਂਜ੍ਞਂ ਸ਼ਰਣਂ ਦ੍ਵਿਤੀਯਮ੍ ੪੦.
ਜਿਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਵੇਦ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਤਤਪੁਰੁਸ਼ ਆਖਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਦੂਜੇ ਰੂਪ ਦੀ ਮੈਂ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ।
ਅਘੋਰਵਕ੍ਤ੍ਰਂ ਤ੍ਰਿਤਯਂ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯੇ ਅਥਰ੍ਵਜੁष੍ਟਂ ਤਵ ਰੂਪਕਾਣਿ ੪੦.
ਤੇਰੇ ਅਘੋਰ ਤਿੰਨ ਚਿਹਰੇ, ਜੋ ਅਥਰਵ ਵੇਦ ਨੂੰ ਪਿਆਰੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਰੂਪਾਂ ਦੀ ਮੈਂ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ।
ਚਤੁਰ੍ਥਵਕ੍ਤ੍ਰਂ ਚ ਸਦਾ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯੇ ਸਦ੍ਯੋਭਿਜਾਤਾਯ ਨਮੋਨਮਸ੍ਤੇ ੪੦.
ਤੇਰੇ ਚੌਥੇ ਚਿਹਰੇ ਦੀ ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ; ਸਦਯੋਭਿਜਾਤ, ਤੈਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਨਮੋਸ੍ਤੁ ਤੇ ਵਾਮਦੇਵਾਯ ਜ੍ਯੇष੍ਠਰੁਦ੍ਰਾਯ ਕਾਲਾਯ ਕਲਾਵਿਕਾਰਿਣੇ ੪੦.
ਵਾਮਦੇਵ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਰੁਦ੍ਰ, ਸਮੇਂ ਅਤੇ ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਬਦਲਣ ਵਾਲੇ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੋਵੇ।
ਤ੍ਰਿਯਂਬਕਂ ਤ੍ਵਾਂ ਚ ਯਜਾਮਹੇ ਵਯਂ ਸੁਪੁਣ੍ਯਗਂਧੈਃ ਸ਼ਿਵਪੁष੍ਟਿਵਰ੍ਧਨਮ੍ ੪੦.
ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਸੁਗੰਧਤ ਚੜਾਵਿਆਂ ਨਾਲ ਪੂਜਦੇ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਸ਼ੁਭਤਾ ਅਤੇ ਪੋਸ਼ਣ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ।
षਡਕ੍ਸ਼ਰਂ ਮਂਤ੍ਰਵਰਂ ਤਵੇਸ਼ ਜਪਂਤਿ ਯੇ ਮੁਨਯੋ ਵੀਤਰਾਗਾਃ ੪੦.
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਰਿਸ਼ੀ ਰਾਗ ਰਹਿਤ ਹਨ, ਉਹ ਤੇਰਾ ਛੇ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲਾ ਉੱਤਮ ਮੰਤ੍ਰ ਜਪਦੇ ਹਨ।
ਏਵਂ ਸ੍ਤੁਤੋ ਮਹਾਦੇਵੋ ਲਿਂਗਾਨ੍ਨਿਃਸृਤ੍ਯ ਭਾਰਤ ੪੦.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਡਿਆਈ ਹੋਣ ਤੇ, ਮਹਾਦੇਵ ਲਿੰਗ ਵਿਚੋਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ, ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਯਤ੍ਤ੍ਵਯਾਤ੍ਰ ਮਹਾਤੀਰ੍ਥੇ ਭृਸ਼ਮਾਰਾਧਿਤੋ ਦ੍ਵਿਜ ੪੦.
ਹੇ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਇਸ ਮਹਾਨ ਤੀਰਥ ਤੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਹੈ।
ਅਹਂ ਚ ਨਰਰੂਪੀ ਯੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੇ ਧਰ੍ਮਸਂਸ੍ਥਿਤਿਮ੍ ੪੦.
ਅਤੇ ਮੈਂ, ਮਨੁੱਖ ਰੂਪ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਤੇਰੀ ਧਰਮ ਵਿਚ ਡਿੱਠੀ ਅਟਲਤਾ ਵੇਖੀ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥੋਦਕੈਰ੍ਗਰਤਃ ਪੂਰਿਤੋ ਮੇ ਸਰਸ੍ਤਥਾ ੪੦.
ਮੇਰਾ ਸਰੋਵਰ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਸਪ੍ਤਮਂਤ੍ਰਰਹਸ੍ਯਂ ਚ ਯਤ੍ਕृਤਂ ਸ੍ਤਵਨਂ ਮਮ ੪੦.
ਸੱਤਵੇਂ ਮੰਤ੍ਰ ਦਾ ਗੁਪਤ ਭੇਦ ਅਤੇ ਜੋ ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਵਡਿਆਈ ਲਈ ਸਤੁਤੀ ਕੀਤੀ, ਉਹ।