ਏਤੇਨ ਸ਼੍ਰੁਤਿਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਪੁਰਾਣਂ ਚ ਵृਤੈਵ ਕਿਮ੍ ੪੦.
ਇਸ ਰਾਹੀਂ ਸ਼ਾਸਤਰ ਤੇ ਪੁਰਾਣੇ ਸਾਰੇ ਹੀ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਫਿਰ ਹੋਰ ਕੀ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ?
ਮੁਗ੍ਧਾਃ ਸਰ੍ਵੇऽਭਵਨ੍ਦਕ੍ਸ਼ਾ ਯੇ ਹਿ ਵੇਦਂ ਗਤਾ ਹ੍ਯਨੁ ੪੦.
ਜੋ ਵੀ ਵਿਵੇਕ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਲੱਗੇ, ਉਹ ਸਭ ਭੁੱਲ ਗਏ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਧੀਰਜ ਟੁੱਟ ਗਿਆ।
ਤਿष੍ਠਂਤਿ ਰਾਜਸਾ ਮਧ੍ਯੇ ਹ੍ਯਧੋ ਗਚ੍ਛਂਤਿ ਤਾਮਸਾਃ ੪੦.
ਰਜੋਗੁਣ ਵਾਲੇ ਵਿਚਕਾਰ ਹੀ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਤਮੋਗੁਣ ਵਾਲੇ ਹੇਠਾਂ ਵਧਦੇ ਹਨ।
ਨ ਚੈਤਦਪ੍ਯ ਸੂਯਾਮੋ ਯਦ੍ਭੂਤੇषੁ ਸ਼ਿਵੋ ਨ ਹਿ ੪੦.
ਅਸੀਂ ਇਸ ਨੂੰ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਹਨ।
ਯਥਾ ਸੁਵਰ੍ਣਜਾਤਾਨਿ ਭੂषਣਾਨਿ ਬਹੂਨਿ ਚ ੪੦.
ਜਿਵੇਂ ਸੋਨੇ ਤੋਂ ਕਈ ਗਹਿਣੇ ਬਣਦੇ ਹਨ,
ਸ੍ਵਰ੍ਣਂ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਚਾਸ੍ਤ੍ਯੇਵ ਤਥੈਵ ਸ ਸਦਾਸ਼ਿਵਃ ੪੦.
ਉਹਨਾਂ ਸਾਰਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸੋਨਾ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਦਾ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਹਰ ਥਾਂ ਮੌਜੂਦ ਹਨ।
ਤਥੇਦਂ ਸ਼ੋਧਿਤਂ ਦੇਹਂ ਸ਼ੁਦ੍ਧਂ ਦਿਵਿ ਵ੍ਰਜੇਤ੍ਸ੍ਫੁਟਮ੍ ੪੦.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੇ ਸਰੀਰ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਾਫ ਸੁਥਰਾ ਹੋ ਕੇ ਸੁਰਗ ਵੱਲ ਚੜ੍ਹ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਚੇਦਿਦਂ ਸ਼ੋਧਯੇਦ੍ਦੇਹਂ ਨੈਵ ਗ੍ਰਾਹ੍ਯਂ ਸਮਂਤਤਃ ੪੦.
ਪਰ ਜੇ ਇਹ ਸਰੀਰ ਪਵਿੱਤਰ ਨਾ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਇਸਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਕਬੂਲ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਸ਼ੁਚਿਃ ਸ੍ਯਾਦਲ੍ਪਦਿਵਸਾਤ੍ਪਾषਾਣੋऽਸੌ ਭਵੇਤ੍ਸ੍ਫੁਟਮ੍ ੪੦.
ਉਹ ਪੱਥਰ ਥੋੜ੍ਹੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਸਾਫ਼-ਸੁਥਰਾ ਨਜ਼ਰ ਆਉਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਸਾਧੁਵਾਪ੍ਯਥਵਾऽਸਾਧੁ ਪ੍ਰਮਾਣਂ ਨਃ ਸ਼੍ਰੁਤਿਃ ਪਰਾ ੪੦.
ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਮਾੜਾ, ਸਾਡਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਮਾਪਦੰਡ ਸਦਾ ਤੋਂ ਹੀ ਵੇਦ ਹੈ।
ਅਂਗੁष੍ਠੇਨ ਲਿਖਨ੍ਭੂਮਿਂ ਚਕ੍ਰੇ ਗਰ੍ਤਂ ਮਹੋਤ੍ਤਮਮ੍ ੪੦.
ਉਸ ਨੇ ਅੰਗੂਠੇ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਖੁਰਚ ਕੇ ਵੱਡਾ ਤੇ ਸੋਹਣਾ ਗੱਡਾ ਬਣਾਇਆ।
ਅਤ੍ਯਰਿਚ੍ਯਤ ਤੋਯਂ ਚ ਚਕ੍ਰੇ ਪਾਦੇਨ ਸਂਲਿਖਨ੍ ੪੦.
ਉਥੇ ਪਾਣੀ ਵਧ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਪੈਰ ਨਾਲ ਨਿਸ਼ਾਨ ਲਾਇਆ।
ਤਦਦ੍ਭੁਤਂ ਮਹਦ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨੈਵ ਵਿਪ੍ਰੋ ਵਿਸਿष੍ਮਿਯੇ ੪੦.
ਉਹ ਵੱਡਾ ਤੇ ਅਜੀਬ ਚਮਤਕਾਰ ਵੇਖ ਕੇ ਵੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਕੋਈ ਹੈਰਾਨੀ ਨਹੀਂ ਹੋਈ।
ਤਚ੍ਚਿਤ੍ਰੇਣ ਨ ਜਹ੍ਯਾਚ੍ਚ ਸ਼੍ਰੁਤਿਮਾਰ੍ਗਂ ਸਨਾਤਨਮ੍॥ ੪੦.
ਉਹ ਅਜੀਬ ਘਟਨਾ ਦੇਖ ਕੇ ਵੀ ਉਸ ਨੇ ਸਦੀਵੀ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਛੱਡਿਆ।
ਅਤਿਮੂਰ੍ਖੋਸਿ ਵਿਪ੍ਰ ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਜ੍ਞਾਵਾਦਾਂਸ਼੍ਚ ਭਾषਸੇ ਕੂਪੋਨ੍ਯਸ੍ਯ ਘਟੋऽਨ੍ਯਸ੍ਯ ਰਜ੍ਜੁਰਨ੍ਯਸ੍ਯ ਭਾਰਤ॥ ੪੦.
ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਮੂਰਖ ਹੈਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਗਿਆਨ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦਾ ਹੈਂ। ਕਿਸੇ ਕੋਲ ਖੂਹ ਹੈ, ਕਿਸੇ ਕੋਲ ਘੜਾ, ਕਿਸੇ ਕੋਲ ਰੱਸੀ, ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ੀ।
ਪਾਯਂਤ੍ਯਨ੍ਯੇ ਪਿਬਂਤ੍ਯਨ੍ਯੇ ਸਰ੍ਵੇ ਤੇ ਸਮਭਾਗਿਨਃ ੪੦.
ਕੁਝ ਲੋਕ ਪਾਣੀ ਭਰਦੇ ਹਨ, ਕੁਝ ਪੀਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਸਾਰੇ ਹੀ ਉਸ ਵਿੱਚ ਹਿੱਸੇਦਾਰ ਹਨ।
ਤਤੋ ਵਿਮਮृਸ਼ੇ ਸ਼੍ਲੋਕੋ ਬਹੁਧਾ ਸਮਭਾਗਿਨਾਮ੍ ੪੦.
ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਬਰਾਬਰ ਹਿੱਸਾ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਬਾਰੇ ਸ਼ਲੋਕ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਸੋਚਿਆ।
ਬਹੁਪੋਤਦ੍ਰਵ੍ਯਕ੍ਸ਼ੇਪਃ ਸਰ੍ਵੈਃ ਸਾ ਸਮਭਾਗਿਤਾ ੪੦.
ਜਦੋਂ ਕਈ ਲੋਕ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਭਾਂਡੇ ਤੇ ਸਮਾਨ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਹੀ ਬਰਾਬਰ ਦੇ ਹੱਕਦਾਰ ਬਣਦੇ ਹਨ।
ਯਃ ਸ਼ੁਚਿਸ਼੍ਚ ਸ਼ਿਵਂ ਧ੍ਯਾਯਨ੍ਪ੍ਰਾਸਾਦਕੂਪਕਰ੍ਤਰਿ ੪੦.
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਮੰਦਰ ਜਾਂ ਖੂਹ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ,
ਇਤਿ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਯ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਕਾਲਭੀਤਿਰ੍ਨਰਂ ਚ ਤਮ੍ ੪੦.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਸ਼ਚਾ ਕਰਕੇ, ਮੌਤ ਤੋਂ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਮਨੁੱਖ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗਾ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਤੋ ਮਾਦृਕ੍ਕਥਂ ਪਿਬਤਿ ਭੋ ਵਦ ੪੦.
ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ ਜੀ, ਮੇਰੇ ਵਰਗਾ ਮਨੁੱਖ ਕਿਵੇਂ ਪੀ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਏਵਂ ਵਿਨਿਸ਼੍ਚਯਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾਸ੍ਯ ਸ੍ਥਿਰਂ ਕੁਰੁਨਂਦਨ ੪੦.
ਉਸ ਦੀ ਇਹ ਪੱਕੀ ਨਿਸ਼ਚਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਹੇ ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ੀ,
ਕਾਲਭੀਤਿਸ਼੍ਚ ਪਰਮਂ ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਸਮੁਪਾਗਤਃ ੪੦.
ਮੌਤ ਤੋਂ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਮਨੁੱਖ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਹੈਰਾਨੀ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਿਆ।
ਤਤਸ਼੍ਚਿਂਤਯਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਬਿਲ੍ਵਾਧਸ੍ਤਾਤ੍ਸੁਸ਼ੋਭਨਮ੍ ੪੦.
ਫਿਰ ਜਦ ਉਹ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਬਿਲਵਾ ਰੁੱਖ ਹੇਠਾਂ ਸੁੰਦਰ ਚੀਜ਼ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ।
ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਭਾਵੇ ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਮਹਾਲਿਂਗਸ੍ਯ ਭਾਰਤ ੪੦.
ਫਿਰ, ਹੇ ਭਾਰਤ, ਉਸ ਵੱਡੇ ਲਿੰਗ ਦੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ।
ਪਾਰਿਜਾਤਮਯੀਂ ਪੁष੍ਪਵृष੍ਟਿਮਿਂਦ੍ਰੋ ਮੁਮੋਚ ਹ ੪੦.
ਇੰਦਰ ਨੇ ਪਾਰਿਜਾਤ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਵਰਸਾਈ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਮਹਤਿ ਕੌਰਵ੍ਯ ਵਰ੍ਤਮਾਨੇ ਮਹੋਤ੍ਸਵੇ ੪੦.
ਉਸ ਵੱਡੇ ਤਿਉਹਾਰ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਕੌਰਵ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਸਮਾਰੋਹ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਪਾਪਸ੍ਯ ਕਾਲਂ ਭਵਪਂਕਕਾਲਂ ਕਲਾਕਲਂ ਕਾਲਮਾਰ੍ਗਸ੍ਯ ਕਾਲਮ੍ ੪੦.
ਇਹ ਪਾਪ ਦਾ ਸਮਾਂ ਸੀ, ਜਨਮ ਮਰਨ ਦੇ ਚੱਕਰ ਦਾ ਸਮਾਂ ਸੀ, ਕਲਾ ਤੇ ਮੌਤ ਦਾ ਸਮਾਂ ਸੀ, ਤੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਦਾ ਸਮਾਂ ਸੀ।
ਈਸ਼ਾਨਵਕ੍ਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰਣਮਾਮਿ ਤ੍ਵਾਹਂ ਸ੍ਤੌਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤਿਃ ਸਰ੍ਵਵਿਦ੍ਯੇਸ਼੍ਵਰਸ੍ਤ੍ਵਮ੍ ੪੦.
ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਈਸ਼ਾਨ ਰੂਪ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਵੇਦ ਤੇਰੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੂੰ ਸਾਰੀ ਵਿਦਿਆ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈਂ।
ਯਂ ਸ੍ਤੌਤਿ ਵੇਦਸ੍ਤਮਹਂ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯੇ ਤਤ੍ਪੁਰੁषਸਂਜ੍ਞਂ ਸ਼ਰਣਂ ਦ੍ਵਿਤੀਯਮ੍ ੪੦.
ਜਿਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਵੇਦ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਤਤਪੁਰੁਸ਼ ਆਖਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਦੂਜੇ ਰੂਪ ਦੀ ਮੈਂ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ।