ਸ਼ੁਦ੍ਧ੍ਯਰ੍ਥਂ ਤੇਨ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਸ੍ਥਾਪਿਤਾ ਸਂਸ੍ਥਿਤਿਰ੍ਯਥਾ ੪੦.
ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਲਈ ਇਹ ਨਿਯਮ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਹੁਣ ਹੈ।
ਸਸਰ੍ਜੇਤਿ ਪੁਰਾ ਧਾਤਾ ਰੂਪਾਤ੍ਮਕਮਿਦਂ ਜਗਤ੍ ੪੦.
ਬਹੁਤ ਸਮਾਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਰਚਨਹਾਰ ਨੇ ਇਹ ਸਾਰੀ ਰਚਨਾ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੀ ਪੈਦਾ ਕੀਤੀ ਸੀ।
ਸ ਚ ਨਾਮਪ੍ਰਪਞ੍ਚਸ੍ਤੁ ਚਤੁਰ੍ਦ੍ਧਾ ਭਿਦ੍ਯਤੇ ਕਿਲ ੪੦.
ਇਹ ਨਾਂ-ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੀ ਦੁਨੀਆ ਚਾਰ ਭਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਧ੍ਵਨਿਰ੍ਨਾਦਮਯੋ ਵਰ੍ਣਾਸ਼੍ਚਾਕਾਰਪੂਰ੍ਵਕਾਃ ੪੦.
ਉਸ ਵਿੱਚ ਧੁਨੀ ਗੂੰਜ ਤੋਂ ਬਣੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਤੇ ਅੱਖਰ ਰੂਪ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਆਉਂਦੇ ਹਨ।
ਤਚ੍ਚਾਪਿ ਵਾਕ੍ਯਂ ਤ੍ਰਿਵਿਧਂ ਭਵੇਦਿਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤੇਰ੍ਮਤਮ੍ ੪੦.
ਤੇ ਵਾਣੀ ਵੀ ਤਿੰਨ ਕਿਸਮ ਦੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਹੈ।
ਕਾਂਤਾਸਂਮਤਮੇਵਾਪਿ ਵਾਕ੍ਯਂ ਹਿ ਤ੍ਰਿਵਿਧਂ ਵਿਦੁਃ ੪੦.
ਜੋ ਪਿਆਰੇ ਮਨੁੱਖ ਵੀ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਤਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਾਣੀ ਹੀ ਜਾਣਦੇ ਹਨ।
ਤਥਾ ਸ਼੍ਰੁਤਿਸ੍ਮृਤੀ ਚੋਭੇ ਪ੍ਰਾਹਤੁਃ ਪ੍ਰਭੁਸਂਮਤਮ੍ ੪੦.
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੁਤੀ ਤੇ ਸਮਝ ਦੋਵੇਂ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਵਾਲਾ ਹੀ ਦੱਸਦੇ ਹਨ।
ਸੁਹृਦ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਤਿਬੋਧ੍ਯੈਨਂ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਯਤਿ ਤਤ੍ਤ੍ਵਤਃ ੪੦.
ਜਿਵੇਂ ਮਿੱਤਰ ਸਮਝਾ ਕੇ ਸਹੀ ਰਸਤੇ ਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਅਸਲ ਸੱਚ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਭੁਵਾਕ੍ਯਂ ਸ੍ਮृਤਂ ਯਚ੍ਚ ਸਬਾਹ੍ਯਾਭ੍ਯਂਤਰਂ ਸ਼ੁਚਿ ੪੦.
ਜੋ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਵਾਣੀ ਆਖੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਅੰਦਰੋਂ ਤੇ ਬਾਹਰੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਤਦੇਤਤ੍ਪਾਲਨੀਯਂ ਸ੍ਯਾਦ੍ਭੂਮਿਜਾਨਾਂ ਸ਼੍ਰੁਤਿਰ੍ਵਦੇਤ੍ ੪੦.
ਇਹੀ ਨਿਯਮ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਜਨਮੇ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਮੰਨਿਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਸ਼੍ਰੁਤੀ ਇਹੀ ਆਖਦੀ ਹੈ।
ਏਤੇਨ ਸ਼੍ਰੁਤਿਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਪੁਰਾਣਂ ਚ ਵृਤੈਵ ਕਿਮ੍ ੪੦.
ਇਸ ਰਾਹੀਂ ਸ਼ਾਸਤਰ ਤੇ ਪੁਰਾਣੇ ਸਾਰੇ ਹੀ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਫਿਰ ਹੋਰ ਕੀ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ?
ਮੁਗ੍ਧਾਃ ਸਰ੍ਵੇऽਭਵਨ੍ਦਕ੍ਸ਼ਾ ਯੇ ਹਿ ਵੇਦਂ ਗਤਾ ਹ੍ਯਨੁ ੪੦.
ਜੋ ਵੀ ਵਿਵੇਕ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਲੱਗੇ, ਉਹ ਸਭ ਭੁੱਲ ਗਏ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਧੀਰਜ ਟੁੱਟ ਗਿਆ।
ਤਿष੍ਠਂਤਿ ਰਾਜਸਾ ਮਧ੍ਯੇ ਹ੍ਯਧੋ ਗਚ੍ਛਂਤਿ ਤਾਮਸਾਃ ੪੦.
ਰਜੋਗੁਣ ਵਾਲੇ ਵਿਚਕਾਰ ਹੀ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਤਮੋਗੁਣ ਵਾਲੇ ਹੇਠਾਂ ਵਧਦੇ ਹਨ।
ਨ ਚੈਤਦਪ੍ਯ ਸੂਯਾਮੋ ਯਦ੍ਭੂਤੇषੁ ਸ਼ਿਵੋ ਨ ਹਿ ੪੦.
ਅਸੀਂ ਇਸ ਨੂੰ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਹਨ।
ਯਥਾ ਸੁਵਰ੍ਣਜਾਤਾਨਿ ਭੂषਣਾਨਿ ਬਹੂਨਿ ਚ ੪੦.
ਜਿਵੇਂ ਸੋਨੇ ਤੋਂ ਕਈ ਗਹਿਣੇ ਬਣਦੇ ਹਨ,
ਸ੍ਵਰ੍ਣਂ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਚਾਸ੍ਤ੍ਯੇਵ ਤਥੈਵ ਸ ਸਦਾਸ਼ਿਵਃ ੪੦.
ਉਹਨਾਂ ਸਾਰਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸੋਨਾ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਦਾ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਹਰ ਥਾਂ ਮੌਜੂਦ ਹਨ।
ਤਥੇਦਂ ਸ਼ੋਧਿਤਂ ਦੇਹਂ ਸ਼ੁਦ੍ਧਂ ਦਿਵਿ ਵ੍ਰਜੇਤ੍ਸ੍ਫੁਟਮ੍ ੪੦.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੇ ਸਰੀਰ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਾਫ ਸੁਥਰਾ ਹੋ ਕੇ ਸੁਰਗ ਵੱਲ ਚੜ੍ਹ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਚੇਦਿਦਂ ਸ਼ੋਧਯੇਦ੍ਦੇਹਂ ਨੈਵ ਗ੍ਰਾਹ੍ਯਂ ਸਮਂਤਤਃ ੪੦.
ਪਰ ਜੇ ਇਹ ਸਰੀਰ ਪਵਿੱਤਰ ਨਾ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਇਸਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਕਬੂਲ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਸ਼ੁਚਿਃ ਸ੍ਯਾਦਲ੍ਪਦਿਵਸਾਤ੍ਪਾषਾਣੋऽਸੌ ਭਵੇਤ੍ਸ੍ਫੁਟਮ੍ ੪੦.
ਉਹ ਪੱਥਰ ਥੋੜ੍ਹੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਸਾਫ਼-ਸੁਥਰਾ ਨਜ਼ਰ ਆਉਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਸਾਧੁਵਾਪ੍ਯਥਵਾऽਸਾਧੁ ਪ੍ਰਮਾਣਂ ਨਃ ਸ਼੍ਰੁਤਿਃ ਪਰਾ ੪੦.
ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਮਾੜਾ, ਸਾਡਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਮਾਪਦੰਡ ਸਦਾ ਤੋਂ ਹੀ ਵੇਦ ਹੈ।
ਅਂਗੁष੍ਠੇਨ ਲਿਖਨ੍ਭੂਮਿਂ ਚਕ੍ਰੇ ਗਰ੍ਤਂ ਮਹੋਤ੍ਤਮਮ੍ ੪੦.
ਉਸ ਨੇ ਅੰਗੂਠੇ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਖੁਰਚ ਕੇ ਵੱਡਾ ਤੇ ਸੋਹਣਾ ਗੱਡਾ ਬਣਾਇਆ।
ਅਤ੍ਯਰਿਚ੍ਯਤ ਤੋਯਂ ਚ ਚਕ੍ਰੇ ਪਾਦੇਨ ਸਂਲਿਖਨ੍ ੪੦.
ਉਥੇ ਪਾਣੀ ਵਧ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਪੈਰ ਨਾਲ ਨਿਸ਼ਾਨ ਲਾਇਆ।
ਤਦਦ੍ਭੁਤਂ ਮਹਦ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨੈਵ ਵਿਪ੍ਰੋ ਵਿਸਿष੍ਮਿਯੇ ੪੦.
ਉਹ ਵੱਡਾ ਤੇ ਅਜੀਬ ਚਮਤਕਾਰ ਵੇਖ ਕੇ ਵੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਕੋਈ ਹੈਰਾਨੀ ਨਹੀਂ ਹੋਈ।
ਤਚ੍ਚਿਤ੍ਰੇਣ ਨ ਜਹ੍ਯਾਚ੍ਚ ਸ਼੍ਰੁਤਿਮਾਰ੍ਗਂ ਸਨਾਤਨਮ੍॥ ੪੦.
ਉਹ ਅਜੀਬ ਘਟਨਾ ਦੇਖ ਕੇ ਵੀ ਉਸ ਨੇ ਸਦੀਵੀ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਛੱਡਿਆ।
ਅਤਿਮੂਰ੍ਖੋਸਿ ਵਿਪ੍ਰ ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਜ੍ਞਾਵਾਦਾਂਸ਼੍ਚ ਭਾषਸੇ ਕੂਪੋਨ੍ਯਸ੍ਯ ਘਟੋऽਨ੍ਯਸ੍ਯ ਰਜ੍ਜੁਰਨ੍ਯਸ੍ਯ ਭਾਰਤ॥ ੪੦.
ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਮੂਰਖ ਹੈਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਗਿਆਨ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦਾ ਹੈਂ। ਕਿਸੇ ਕੋਲ ਖੂਹ ਹੈ, ਕਿਸੇ ਕੋਲ ਘੜਾ, ਕਿਸੇ ਕੋਲ ਰੱਸੀ, ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ੀ।
ਪਾਯਂਤ੍ਯਨ੍ਯੇ ਪਿਬਂਤ੍ਯਨ੍ਯੇ ਸਰ੍ਵੇ ਤੇ ਸਮਭਾਗਿਨਃ ੪੦.
ਕੁਝ ਲੋਕ ਪਾਣੀ ਭਰਦੇ ਹਨ, ਕੁਝ ਪੀਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਸਾਰੇ ਹੀ ਉਸ ਵਿੱਚ ਹਿੱਸੇਦਾਰ ਹਨ।
ਤਤੋ ਵਿਮਮृਸ਼ੇ ਸ਼੍ਲੋਕੋ ਬਹੁਧਾ ਸਮਭਾਗਿਨਾਮ੍ ੪੦.
ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਬਰਾਬਰ ਹਿੱਸਾ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਬਾਰੇ ਸ਼ਲੋਕ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਸੋਚਿਆ।
ਬਹੁਪੋਤਦ੍ਰਵ੍ਯਕ੍ਸ਼ੇਪਃ ਸਰ੍ਵੈਃ ਸਾ ਸਮਭਾਗਿਤਾ ੪੦.
ਜਦੋਂ ਕਈ ਲੋਕ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਭਾਂਡੇ ਤੇ ਸਮਾਨ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਹੀ ਬਰਾਬਰ ਦੇ ਹੱਕਦਾਰ ਬਣਦੇ ਹਨ।
ਯਃ ਸ਼ੁਚਿਸ਼੍ਚ ਸ਼ਿਵਂ ਧ੍ਯਾਯਨ੍ਪ੍ਰਾਸਾਦਕੂਪਕਰ੍ਤਰਿ ੪੦.
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਮੰਦਰ ਜਾਂ ਖੂਹ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ,
ਇਤਿ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਯ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਕਾਲਭੀਤਿਰ੍ਨਰਂ ਚ ਤਮ੍ ੪੦.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਸ਼ਚਾ ਕਰਕੇ, ਮੌਤ ਤੋਂ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਮਨੁੱਖ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗਾ।