ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਨਿਯਮਂ ਤੋਯਬਿਂਦੁਂ ਵਰ੍षਸ਼ਤੇऽਗ੍ਨਿਵਤ੍ ੪੦.
ਉਸਨੇ ਨਿਯਮ ਰੱਖ ਕੇ, ਪਾਣੀ ਦੀ ਇਕ ਬੂੰਦ ਲੈ ਲਈ, ਜਿਵੇਂ ਸੌ ਸਾਲ ਤੱਕ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸੰਭਾਲੀ ਹੋਵੇ।
ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤੋਯਭृਤਂ ਕੁਮ੍ਭਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਨਰ ਆਵ੍ਰਜਤ੍ ੪੦.
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਇਕ ਮਨੁੱਖ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਘੜਾ ਲੈ ਕੇ ਆਇਆ।
ਅਦ੍ਯ ਤੇ ਨਿਯਮਃ ਪੂਰ੍ਣਸ੍ਤੋਯਮੇਤਨ੍ਮਹਾਮਤੇ ੪੦.
ਅੱਜ ਤੇਰੀ ਰੂਹਾਨੀ ਰੀਤ ਪੂਰੀ ਹੋ ਗਈ ਹੈ, ਬੜੀ ਸਮਝਦਾਰ ਜੀ, ਤੇ ਇਹ ਪਾਣੀ ਭਰ ਗਿਆ ਹੈ।
ਕੋ ਭਵਾਨ੍ਵਰ੍ਣਤੋ ਬ੍ਰੂਹਿ ਕਿਮਾਚਾਰਸ਼੍ਚ ਤਤ੍ਤ੍ਵਤਃ ੪੦.
ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ? ਆਪਣਾ ਜਾਤ ਤੇ ਆਪਣਾ ਚਾਲ-ਚਲਨ ਸੱਚੀ ਦੱਸ।
ਨ ਜਾਨੇ ਪਿਤਰੌ ਸ੍ਵੀਯੌ ਨष੍ਟੌ ਵਾ ਸਰ੍ਵਥਾ ਨ ਹਿ ੪੦.
ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮਾਪੇ ਨਹੀਂ ਪਤਾ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੁੰਮ ਹਨ।
ਆਚਾਰੈਸ਼੍ਚਾਪਿ ਧਰ੍ਮੈਸ਼੍ਚ ਨ ਕਾਰ੍ਯਂ ਮਮ ਕਿਂਚਨ ੪੦.
ਮੇਰੇ ਲਈ ਕੋਈ ਰੀਤ ਜਾਂ ਧਰਮ ਵਾਲਾ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਬਣਦਾ।
ਯਦ੍ਯੇਵਂ ਨੋਦਕਂ ਤੁਭ੍ਯਂ ਗ੍ਰਹੀष੍ਯਾਮ੍ਯਸ੍ਮਿ ਕਰ੍ਹਿਚਿਤ੍ ੪੦.
ਜੇ ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਤੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਪਾਣੀ ਨਹੀਂ ਲਵਾਂਗਾ।
ਨ ਜ੍ਞਾਯਤੇ ਕੁਲਂ ਯਸ੍ਯ ਬੀਜਸ਼ੁਦ੍ਧਿਂ ਵਿਨਾ ਤਤਃ ੪੦.
ਜਿਸ ਦਾ ਵੰਸ਼ ਪਤਾ ਨਹੀਂ, ਜਿਸ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਪਵਿੱਤਰ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਮੰਨਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ।
ਯਸ਼੍ਚ ਰੁਦ੍ਰਂ ਨ ਜਾਨਾਤਿ ਰੁਦ੍ਰਭਕ੍ਤਸ਼੍ਚ ਯੋ ਨਹਿ ੪੦.
ਜੋ ਰੁਦਰ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ ਜਾਂ ਜੋ ਰੁਦਰ ਦਾ ਭਗਤ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਵੀ ਨਹੀਂ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ।
ਅਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਯਃ ਸ਼ਿਵਂ ਭੁਂਕ੍ਤੇ ਕਥ੍ਯਤੇ ਸੋऽਤ੍ਰ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਾ ੪੦.
ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਜਾਣਿਆ ਬਿਨਾ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਥੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆਰਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਗਂਗੋਦਕੁਮ੍ਭਃ ਸ੍ਯਾਦ੍ਯਦ੍ਵਤ੍ਤਨ੍ਮਧ੍ਯੇ ਮਦ੍ਯਬਿਂਦੁਨਾ ੪੦.
ਗੰਗਾ ਦਾ ਪਾਣੀ ਵਾਲਾ ਘੜਾ ਵੀ, ਜੇ ਵਿਚ ਇਕ ਬੂੰਦ ਸ਼ਰਾਬ ਪੈ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਮੈਲਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਹੀਨਵਰ੍ਣਸ਼੍ਚ ਯਃ ਸ੍ਯਾਦ੍ਧਿ ਸ਼ਿਵਭਕ੍ਤੋऽਪਿ ਨੈਵ ਸਃ ੪੦.
ਜੋ ਨੀਵੀਂ ਜਾਤ ਦਾ ਹੋਵੇ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਭਗਤ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵੀ ਕਬੂਲ ਨਹੀਂ।
ਏਤੇਨ ਤਵ ਵਾਕ੍ਯੇਨ ਹਾਸ੍ਯਂ ਸਂਜਾਯਤੇ ਮਮ ੪੦.
ਤੇਰੇ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਹਾਸਾ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਦਾ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਭੂਤੇषੁ ਸ਼ਿਵੋ ਵਸਤਿ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ ੪੦.
ਸ਼ਿਵ ਤਾਂ ਸਦਾ ਹੀ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਆਤ੍ਮਨਸ਼੍ਚ ਪਰਸ੍ਯਾਪਿ ਯਃ ਕਰੋਤ੍ਯਂਤਰੋ ਹਰਮ੍ ੪੦.
ਜੋ ਆਪਣੇ ਤੇ ਦੂਜੇ ਵਿਚ ਫਰਕ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਚੋਰ ਹੈ।
ਅਥਵਾ ਕਾ ਹਿ ਪਾਨੀਯੇ ਭਵੇਦਸ਼ੁਚਿਤਾ ਵਦ ੪੦.
ਫਿਰ ਦੱਸ, ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਕਿਹੜੀ ਮੈਲ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ?
ਪੂਰ੍ਣਸ਼੍ਚ ਪਯਸਾ ਕਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇषਾਮਸ਼ੁਚਿਤਾ ਕੁਤਃ॥ ੪੦.
ਜੇ ਇਸ ਵਿਚ ਦੁੱਧ ਪਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਕਿਸੇ ਵਿਚ ਮੈਲ ਕਿੱਥੋਂ ਆ ਸਕਦੀ ਹੈ?
ਅਥ ਚੇਨ੍ਮਮ ਸਂਸਰ੍ਗਾਦਸ਼ੁਚਿਤ੍ਵਂ ਚ ਮੀਯਤੇ ੪੦.
ਜੇ ਮੇਰੇ ਛੂਹਣ ਨਾਲ ਮੈਲ ਮਾਪੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ,
ਕੁਤਃ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਚਰਸਿ ਖੇ ਤ੍ਵਂ ਨੈਵ ਚਰਸ੍ਯੁਤ ੪੦.
ਤਾਂ ਫਿਰ ਤੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਕਿਉਂ ਤੁਰਦਾ ਹੈਂ? ਜਾਂ ਤੂੰ ਕਦੇ ਤੁਰਦਾ ਹੀ ਨਹੀਂ?
ਸਰ੍ਵਭੂਤੇषੁ ਚੇਦੇਵਂ ਸ਼ਿਵ ਏਵੇਤਿ ਚੋਚ੍ਯਤੇ ੪੦.
ਜੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ ਸ਼ਿਵ ਹੀ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ,
ਸ਼ੁਦ੍ਧ੍ਯਰ੍ਥਂ ਤੇਨ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਸ੍ਥਾਪਿਤਾ ਸਂਸ੍ਥਿਤਿਰ੍ਯਥਾ ੪੦.
ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਲਈ ਇਹ ਨਿਯਮ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਹੁਣ ਹੈ।
ਸਸਰ੍ਜੇਤਿ ਪੁਰਾ ਧਾਤਾ ਰੂਪਾਤ੍ਮਕਮਿਦਂ ਜਗਤ੍ ੪੦.
ਬਹੁਤ ਸਮਾਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਰਚਨਹਾਰ ਨੇ ਇਹ ਸਾਰੀ ਰਚਨਾ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੀ ਪੈਦਾ ਕੀਤੀ ਸੀ।
ਸ ਚ ਨਾਮਪ੍ਰਪਞ੍ਚਸ੍ਤੁ ਚਤੁਰ੍ਦ੍ਧਾ ਭਿਦ੍ਯਤੇ ਕਿਲ ੪੦.
ਇਹ ਨਾਂ-ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੀ ਦੁਨੀਆ ਚਾਰ ਭਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਧ੍ਵਨਿਰ੍ਨਾਦਮਯੋ ਵਰ੍ਣਾਸ਼੍ਚਾਕਾਰਪੂਰ੍ਵਕਾਃ ੪੦.
ਉਸ ਵਿੱਚ ਧੁਨੀ ਗੂੰਜ ਤੋਂ ਬਣੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਤੇ ਅੱਖਰ ਰੂਪ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਆਉਂਦੇ ਹਨ।
ਤਚ੍ਚਾਪਿ ਵਾਕ੍ਯਂ ਤ੍ਰਿਵਿਧਂ ਭਵੇਦਿਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤੇਰ੍ਮਤਮ੍ ੪੦.
ਤੇ ਵਾਣੀ ਵੀ ਤਿੰਨ ਕਿਸਮ ਦੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਹੈ।
ਕਾਂਤਾਸਂਮਤਮੇਵਾਪਿ ਵਾਕ੍ਯਂ ਹਿ ਤ੍ਰਿਵਿਧਂ ਵਿਦੁਃ ੪੦.
ਜੋ ਪਿਆਰੇ ਮਨੁੱਖ ਵੀ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਤਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਾਣੀ ਹੀ ਜਾਣਦੇ ਹਨ।
ਤਥਾ ਸ਼੍ਰੁਤਿਸ੍ਮृਤੀ ਚੋਭੇ ਪ੍ਰਾਹਤੁਃ ਪ੍ਰਭੁਸਂਮਤਮ੍ ੪੦.
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੁਤੀ ਤੇ ਸਮਝ ਦੋਵੇਂ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਵਾਲਾ ਹੀ ਦੱਸਦੇ ਹਨ।
ਸੁਹृਦ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਤਿਬੋਧ੍ਯੈਨਂ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਯਤਿ ਤਤ੍ਤ੍ਵਤਃ ੪੦.
ਜਿਵੇਂ ਮਿੱਤਰ ਸਮਝਾ ਕੇ ਸਹੀ ਰਸਤੇ ਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਅਸਲ ਸੱਚ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਭੁਵਾਕ੍ਯਂ ਸ੍ਮृਤਂ ਯਚ੍ਚ ਸਬਾਹ੍ਯਾਭ੍ਯਂਤਰਂ ਸ਼ੁਚਿ ੪੦.
ਜੋ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਵਾਣੀ ਆਖੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਅੰਦਰੋਂ ਤੇ ਬਾਹਰੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਤਦੇਤਤ੍ਪਾਲਨੀਯਂ ਸ੍ਯਾਦ੍ਭੂਮਿਜਾਨਾਂ ਸ਼੍ਰੁਤਿਰ੍ਵਦੇਤ੍ ੪੦.
ਇਹੀ ਨਿਯਮ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਜਨਮੇ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਮੰਨਿਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਸ਼੍ਰੁਤੀ ਇਹੀ ਆਖਦੀ ਹੈ।