ਮਹਾਮਤੇ ਮਾਂਟਿਪੁਤ੍ਰ ਨ ਧਾਰ੍ਯਂ ਤੇ ਭਯਂ ਹृਦਿ ੪੦.
ਹੇ ਸਮਝਦਾਰ ਮਾਂਟੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਡਰ ਨਾ ਰੱਖ।
ਤਤੋऽਪਰਾਸ੍ਤ੍ਵਧਰ੍ਮਾਦ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰੋਚੁਰ੍ਨੈਵ ਤਥਾ ਵਯਮ੍ ੪੦.
ਫਿਰ ਹੋਰ, ਅਧਰਮ ਆਦਿਕ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਅਸੀਂ ਐਸੇ ਨਹੀਂ ਹਾਂ।'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੇ ਸ ਵਿਭੂਤੀਭਿਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮੇਵ ਕੁਮਾਰਕਃ ੪੦.
ਇਹ ਗੱਲ ਆਖਣ ਤੇ, ਮੁੰਡਾ ਤੁਰੰਤ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ਵਿਭੂਤਯਃ ਪ੍ਰਾਹੁਰ੍ਮਾਂਟੇ ਤਵ ਸੁਤਸ੍ਤ੍ਵਸੌ ੪੦.
ਫਿਰ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਹੇ ਮਾਂਟੀ, ਇਹ ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ।'
ਕਾਲਭੀਤਿਰਿਤਿ ਖ੍ਯਾਤਸ੍ਤਸ੍ਮਾਦੇष ਭਵਿष੍ਯਤਿ ੪੦.
ਉਹ ਇਸ ਕਰਕੇ 'ਕਾਲਭੀਤੀ' ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਵੇਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਡਰਦਾ ਸੀ।
ਸੋऽਪਿ ਬਾਲਃ ਪ੍ਰਵਵृਧੇ ਸ਼ੁਕ੍ਲਪਕ੍ਸ਼ ਇਵੋਡੁਪਃ ੪੦.
ਉਹ ਮੁੰਡਾ ਵੀ ਚੜ੍ਹਦੇ ਚੰਦ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਧਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਪਂਚਮਂਤ੍ਰਾਞ੍ਜਪਞ੍ਛੁਦ੍ਧਸ੍ਤੀਰ੍ਥਯਾਤ੍ਰਾਪਰੋऽਭਵਤ੍ ੪੦.
ਪੰਜ ਮੰਤਰ ਜਪ ਕੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਲਿਆ, ਤੇ ਫਿਰ ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਵਲ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਕਾਲਭੀਤਿਗੁਪ੍ਤਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਗੁਣਾਞ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾਭ੍ਯੁਪਾਯਯੌ ੪੦.
ਜਦੋਂ ਉਸਨੇ ਕਾਲਭੀਤੀ ਵਲੋਂ ਰੱਖੇ ਹੋਏ ਥਾਂ ਦੀਆਂ ਖੂਬੀਆਂ ਸੁਣੀਆਂ, ਤਾਂ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਨਿਵृਤ੍ਤੋ ਨਾਤਿਦੂਰੇਥ ਬਿਲ੍ਵਵृਕ੍ਸ਼ਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸਃ ੪੦.
ਉਹ ਥਾਂ ਤੋਂ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੂਰੀ 'ਤੇ ਰੁਕ ਕੇ, ਉਸਨੇ ਇਕ ਬਿਲਵ ਦਾ ਰੁੱਖ ਵੇਖਿਆ।
ਜਪਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਵਿਪ੍ਰਸ੍ਯ ਇਂਦ੍ਰਿਯਾਣਿ ਲਯਂ ਯਯੁਃ ੪੦.
ਜਦੋਂ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਅੰਦਰ ਹੀ ਅੰਦਰ ਲੀਨ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਤਸ੍ਯਾਨਂਦਸ੍ਯ ਨੌਪਮ੍ਯਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਦੀਨਾਂ ਭਵੇਤ੍ਕ੍ਵਚਿਤ੍ ੪੦.
ਉਸ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਸੁਰਗ ਆਦਿਕ ਕਿਸੇ ਵੀ ਥਾਂ ਦੀ ਤੁਲਨਾ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ।
ਤਤ੍ਰ ਲੀਨੋ ਮੁਹੁਰ੍ਤੇਨ ਪੁਨਸ਼੍ਚਾਭੂਦ੍ਯਥਾ ਪੁਰਾ ੪੦.
ਉਥੇ ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਲੀਨ ਹੋਇਆ ਤੇ ਫਿਰ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ।
ਨਾਯਂ ਮਮ ਮਹਾਨਨ੍ਦੋ ਵਾਰਾਣਸ੍ਯਾਂ ਨ ਨਮਿषੇ ੪੦.
ਇਹੋ ਜਿਹੀ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਮੈਨੂੰ ਨਾ ਤਾਂ ਵਾਰਾਣਸੀ ਵਿੱਚ ਮਿਲੀ, ਨਾ ਹੀ ਨਮਿਸ਼ ਵਿੱਚ।
ਸ਼੍ਰੀਪਰ੍ਵਤੇ ਨ ਚਾਨ੍ਯਤ੍ਰ ਯਾਦृਸ਼ੋਦ੍ਯਪ੍ਰਵਰ੍ਤ੍ਤਤੇ ੪੦.
ਨਾ ਹੀ ਸ਼੍ਰੀਪਹਾੜ ਤੇ, ਨਾ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਥਾਂ ਤੇ, ਐਸਾ ਆਨੰਦ ਉੱਥੇ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ।
ਭੂਤੇषੁ ਪਰਮਾ ਪ੍ਰੀਤਿਸ੍ਤ੍ਰਿਜਗਦ੍ਦ੍ਯੋਤਤੇ ਸ੍ਫੁਟਮ੍ ੪੦.
ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪ੍ਰੀਤਿ ਜਾਗ ਪਈ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਚਾਨਣ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ।
ਅਹੋ ਸ੍ਥਾਨਪ੍ਰਭਾਵੋऽਯਂ ਸ੍ਫੁਟਂ ਚਾਪ੍ਯਤ੍ਰ ਪ੍ਰੋਚ੍ਯਤੇ ੪੦.
ਵਾਹ, ਇਸ ਥਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਸਾਫ਼ ਦਿਸਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਇੱਥੇ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਥਿਤਸ੍ਯ ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਸ੍ਤਦ੍ਵਦ੍ਭੂਯਾਤ੍ਸਹਸ੍ਰਧਾ ੪੦.
ਜੋ ਉਥੇ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ, ਉਸ ਦੇ ਧਰਮ ਤੇ ਧਨ ਹਜ਼ਾਰ ਗੁਣਾ ਵਧ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਵਿਸ਼ਿष੍ਟਂ ਕਾਸ਼ਿਮੁਖ੍ਯੇਭ੍ਯਸ੍ਤੀਰ੍ਥੇਭ੍ਯਃ ਸ੍ਥਾਨਕਂ ਤ੍ਵਿਦਮ੍ ੪੦.
ਇਹ ਥਾਂ ਕਾਸ਼ੀ ਵਰਗੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਤੀਰਥ ਥਾਵਾਂ ਨਾਲੋਂ ਵੀ ਵਧੀਆ ਹੈ।
ਇਦਂ ਚੇਦਂ ਤੀਰ੍ਥਮਿਤਿ ਸਦਾ ਯਸ੍ਤृषਿਤਸ਼੍ਚਰੇਤ੍ ੪੦.
ਜੋ ਕੋਈ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤਰਸਦਾ ਹੋਇਆ, 'ਇਹੀ ਉਹ ਤੀਰਥ ਹੈ' ਆਖਦਾ ਫਿਰਦਾ ਹੈ,
ਇਤਿ ਸਂਚਿਂਤ੍ਯ ਬਿਲ੍ਵਸ੍ਯ ਵृਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯਾਧੋ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਃ ੪੦.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਹ ਬਿਲਵ ਦੇ ਰੁੱਖ ਹੇਠਾਂ ਆ ਬੈਠਿਆ।
ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਨਿਯਮਂ ਤੋਯਬਿਂਦੁਂ ਵਰ੍षਸ਼ਤੇऽਗ੍ਨਿਵਤ੍ ੪੦.
ਉਸਨੇ ਨਿਯਮ ਰੱਖ ਕੇ, ਪਾਣੀ ਦੀ ਇਕ ਬੂੰਦ ਲੈ ਲਈ, ਜਿਵੇਂ ਸੌ ਸਾਲ ਤੱਕ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸੰਭਾਲੀ ਹੋਵੇ।
ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤੋਯਭृਤਂ ਕੁਮ੍ਭਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਨਰ ਆਵ੍ਰਜਤ੍ ੪੦.
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਇਕ ਮਨੁੱਖ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਘੜਾ ਲੈ ਕੇ ਆਇਆ।
ਅਦ੍ਯ ਤੇ ਨਿਯਮਃ ਪੂਰ੍ਣਸ੍ਤੋਯਮੇਤਨ੍ਮਹਾਮਤੇ ੪੦.
ਅੱਜ ਤੇਰੀ ਰੂਹਾਨੀ ਰੀਤ ਪੂਰੀ ਹੋ ਗਈ ਹੈ, ਬੜੀ ਸਮਝਦਾਰ ਜੀ, ਤੇ ਇਹ ਪਾਣੀ ਭਰ ਗਿਆ ਹੈ।
ਕੋ ਭਵਾਨ੍ਵਰ੍ਣਤੋ ਬ੍ਰੂਹਿ ਕਿਮਾਚਾਰਸ਼੍ਚ ਤਤ੍ਤ੍ਵਤਃ ੪੦.
ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ? ਆਪਣਾ ਜਾਤ ਤੇ ਆਪਣਾ ਚਾਲ-ਚਲਨ ਸੱਚੀ ਦੱਸ।
ਨ ਜਾਨੇ ਪਿਤਰੌ ਸ੍ਵੀਯੌ ਨष੍ਟੌ ਵਾ ਸਰ੍ਵਥਾ ਨ ਹਿ ੪੦.
ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮਾਪੇ ਨਹੀਂ ਪਤਾ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੁੰਮ ਹਨ।
ਆਚਾਰੈਸ਼੍ਚਾਪਿ ਧਰ੍ਮੈਸ਼੍ਚ ਨ ਕਾਰ੍ਯਂ ਮਮ ਕਿਂਚਨ ੪੦.
ਮੇਰੇ ਲਈ ਕੋਈ ਰੀਤ ਜਾਂ ਧਰਮ ਵਾਲਾ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਬਣਦਾ।
ਯਦ੍ਯੇਵਂ ਨੋਦਕਂ ਤੁਭ੍ਯਂ ਗ੍ਰਹੀष੍ਯਾਮ੍ਯਸ੍ਮਿ ਕਰ੍ਹਿਚਿਤ੍ ੪੦.
ਜੇ ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਤੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਪਾਣੀ ਨਹੀਂ ਲਵਾਂਗਾ।
ਨ ਜ੍ਞਾਯਤੇ ਕੁਲਂ ਯਸ੍ਯ ਬੀਜਸ਼ੁਦ੍ਧਿਂ ਵਿਨਾ ਤਤਃ ੪੦.
ਜਿਸ ਦਾ ਵੰਸ਼ ਪਤਾ ਨਹੀਂ, ਜਿਸ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਪਵਿੱਤਰ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਮੰਨਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ।
ਯਸ਼੍ਚ ਰੁਦ੍ਰਂ ਨ ਜਾਨਾਤਿ ਰੁਦ੍ਰਭਕ੍ਤਸ਼੍ਚ ਯੋ ਨਹਿ ੪੦.
ਜੋ ਰੁਦਰ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ ਜਾਂ ਜੋ ਰੁਦਰ ਦਾ ਭਗਤ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਵੀ ਨਹੀਂ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ।
ਅਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਯਃ ਸ਼ਿਵਂ ਭੁਂਕ੍ਤੇ ਕਥ੍ਯਤੇ ਸੋऽਤ੍ਰ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਾ ੪੦.
ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਜਾਣਿਆ ਬਿਨਾ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਥੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆਰਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।