ਪੂਰ੍ਵਜਨ੍ਮੋਦ੍ਭਵਃ ਕਾਯਸ੍ਯਸ੍ਯਾ ਯਤ੍ਰਾਪਤਤ੍ਤਥਾ ੩੯.
ਜਿੱਥੋਂ ਇਹ ਸਰੀਰ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਤੋਂ ਆਇਆ ਸੀ, ਓਥੇ ਹੀ ਇਹ ਮੁੜ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਅਹਂ ਤਾਤ ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਮਹੀਸਾਗਰਸਂਗਮਮ੍ ੩੯.
ਪਿਤਾ ਜੀ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਉੱਤੇ ਜਾਵਾਂਗਾ।
ਤਤਃ ਪਿਤ੍ਰਾ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਤਂ ਸ਼ਤਸ਼੍ਰृਂਗੇਣ ਤਤ੍ਤਥਾ ੩੯.
ਫਿਰ, ਉਸਦੇ ਪਿਤਾ ਸ਼ਤਸ਼੍ਰਿੰਗ ਨੇ ਜੋ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਉਹ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ।
ਸ੍ਤਂਭਤੀਰ੍ਥਂ ਤਤਃ ਸਾऽਪਿ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਪੋਤਾਰ੍ਯਸਂਯੁਤਾ ੩੯.
ਫਿਰ ਉਹ ਵੀ ਨੌਕਾਵਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਸਮੇਤ ਸਤੰਭ ਤੀਰਥ ਪਹੁੰਚ ਗਈ।
ਜਾਲਿਗੁਲ੍ਮਾਂਤਰੇऽਨ੍ਵਿष੍ਯ ਤਤੋ ਦृष੍ਟਂ ਨਿਜਂ ਸ਼ਿਰਃ ੩੯.
ਝਾੜੀਆਂ ਤੇ ਬੂਟਿਆਂ ਵਿਚ ਲੱਭ ਕੇ, ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਹੀ ਸਿਰ ਵੇਖ ਲਿਆ।
ਦਗ੍ਧ੍ਵਾ ਸਂਗਮਸਾਂਨਿਧ੍ਯੇ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਾਨ੍ਯਸ੍ਥੀਨਿ ਸਂਗਮੇ ੩੯.
ਸੰਗਮ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ 'ਚ ਉਸਨੇ ਸਿਰ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਬਾਕੀ ਹੱਡੀਆਂ ਪਾਣੀ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਵਿਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਨ ਤਾਦृਗ੍ਦੇਵਕਨ੍ਯਾਨਾਂ ਨ ਤਾਦृਙਨਾਗਯੋषਿਤਾਮ੍ ੩੯.
ਦੇਵੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਜਾਂ ਨਾਗਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਉਹ ਜਿਹੀ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਸੁਰਾਸੁਰਨਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤਸ੍ਯਾ ਰੂਪੇਣ ਮੋਹਿਤਾਃ ੩੯.
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਦਾਨਵ ਤੇ ਮਨੁੱਖ ਉਸਦੇ ਰੂਪ ਤੋਂ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਗਏ।
ਕष੍ਟਂ ਤਯਾ ਮੁਦਾ ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਾਰਬ੍ਧਂ ਦੁਸ਼੍ਚਰਂ ਤਪਃ ੩੯.
ਹਾਏ, ਉਸਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉਥੇ ਬੜੀ ਔਖੀ ਤੇ ਕਠਿਨ ਤਪੱਸਿਆ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਲਈ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਤਾਂ ਗਤਸ੍ਤਸ੍ਯੈ ਵਰਦੋऽਸ੍ਮੀਤਿ ਚਾਬ੍ਰਵੀਤ੍ ੩੯.
ਉਹ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ ਤੇ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਤੇਨੂੰ ਵਰ ਦੇਣ ਆਇਆ ਹਾਂ।'
ਯਦਿ ਤੁष੍ਟੋऽਸਿ ਦੇਵੇਸ਼ ਯਦਿ ਦੇਯੋ ਵਰੋ ਮਮ ੩੯.
'ਜੇ ਤੂੰ ਰਾਜ਼ੀ ਹੈਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰ, ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਵਰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ—'
ਏਵਮਸ੍ਤ੍ਵਿਤਿ ਸ਼ਰ੍ਵੇਣ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤੇ ਹृष੍ਟਾ ਕੁਮਾਰਿਕਾ ੩੯.
ਜਦ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਹੋਵੇ,' ਤਾਂ ਕੁਆਰੀ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਈ।
ਬਰ੍ਕਰੇਸ਼ਃ ਸ਼ਿਵਸ੍ਤਤ੍ਰ ਤਯਾ ਸਂਸ੍ਥਾਪਿਤਸ੍ਤਦਾ ੩੯.
ਉਥੇ, ਉਸ ਕੁਆਰੀ ਵਲੋਂ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੂੰ ਬਰਕਰੇਸ਼ਾ ਵਜੋਂ ਉਸ ਸਮੇਂ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।
ਸ੍ਵਸ੍ਤਿਕੋਨਾਮ ਨਾਗੇਂਦ੍ਰਃ ਕੁਮਾਰੀਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਮਾਗਤਃ ੩੯.
ਸਵਸਤਿਕ ਨਾਂ ਦਾ ਨਾਗਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਉਸ ਕੁਆਰੀ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਆਇਆ।
ਈਸ਼ਾਨੇ ਬਰ੍ਕਰੇਸ਼ਸ੍ਯ ਕੂਪੋऽਭੂਤ੍ਸ੍ਵਸ੍ਤਿਕਾਭਿਧਃ ੩੯.
ਬਰਕਰੇਸ਼ਾ ਦੇ ਉੱਤਰੀ-ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਇੱਕ ਖੂਹ ਬਣਿਆ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਂ ਸਵਸਤਿਕ ਪਿਆ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚ ਸ੍ਥਾਪਿਤਂ ਲਿਂਗਂ ਸ਼ਿਵਸ੍ਤੁष੍ਟੋ ਵਰਂ ਦਦੌ ੩੯.
ਉਸ ਸਥਾਪਤ ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ ਤੇ ਵਰ ਦਿੱਤਾ।
ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯਂਤੇਬ੍ਧੌ ਤਥਾ ਸ੍ਥੀਨਿ ਤੇषਾਂ ਸ੍ਯਾਦਕ੍ਸ਼ਯਾ ਗਤਿਃ ੩੯.
ਜਦੋਂ ਇਹ ਸਮਾਨ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਚਾਲ ਕਦੇ ਮੁੱਕਦੀ ਨਹੀਂ।
ਰਾਜਾਨਃ ਸਰ੍ਵਸਂਪੂਰ੍ਣਾਃ ਸਪ੍ਰਤਾਪਾ ਭਵਂਤਿ ਤੇ ੩੯.
ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਪੂਰੀ ਰੌਣਕ ਅਤੇ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਰਾਜੇ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾਰ੍ਣਵਮਹੀਤੋਯੇ ਤਸ੍ਯ ਸ੍ਯਾਨ੍ਮਨਸੇਪ੍ਸਿਤਮ੍ ੩੯.
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਮੁੰਦਰ ਜਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਕੂਪੇ ਸ੍ਨਾਨਂ ਨਰਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਂਤਰ੍ਪ੍ਯ ਚ ਪਿਤॄਨ੍ਨਿਜਾਨ੍ ੩੯.
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਕੂੰਏ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਏਵਂ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਵਰਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਸਾ ਪੁਨਃ ਸਿਂਹਲਂ ਯਯੌ ੩੯.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਰੇ ਵਰ ਮਿਲ ਕੇ ਉਹ ਮੁੜ ਸਿੰਹਲ ਦੀ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਚਲੀ ਗਈ।
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਿਸ੍ਮਿਤੋ ਰਾਜਾ ਲੋਕਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਚ ਫਾਲ੍ਗੁਨ ੩੯.
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਹੇ ਫਾਲਗੁਨ, ਰਾਜੇ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਏ।
ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਦਾਨਾਨਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ ਤੇ ਤਤਃ ੩੯.
ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਫਿਰ—
ਅਨਿਚ੍ਛਂਤ੍ਯਾਂ ਕੁਮਾਰ੍ਯਾਂ ਚ ਵਰਂ ਦ੍ਰਵ੍ਯਂ ਚ ਪਾਰ੍ਥਿਵਃ ੩੯.
ਜਦੋਂ ਕੁਆਰੀ ਕੁੜੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾ ਸੀ, ਰਾਜੇ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਵਰ ਅਤੇ ਧਨ ਦਿੱਤਾ।
ਇਦਂ ਭਾਰਤਖਂਡਂ ਚ ਨਵਧੈਵ ਵਿਭਜ੍ਯ ਸਃ ੩੯.
ਉਸ ਨੇ ਭਾਰਤ ਦੀ ਇਸ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਨੌ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ।
ਤੇषਾਂ ਵਿਭੇਦਾਨ੍ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਪਰ੍ਵਤੈਰੁਪਸ਼ੋਭਿਤਾਨ੍ ੩੯.
ਹੁਣ ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਹਿੱਸਿਆਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜੋ ਪਹਾੜਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਮਲਯਃ ਸਹ੍ਯਃ ਸ਼ੁਕ੍ਤਿਮਾਨृਕ੍ਸ਼ਪਰ੍ਵਤਃ ੩੯.
ਮਹਿੰਦਰ, ਮਲਯ, ਸਹਿਆ, ਸ਼ੁਕਤਿਮਾਨ ਅਤੇ ਰਿਕਸ਼ ਪਹਾੜ—
ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਪਰਤਸ਼੍ਚੈਵ ਇਨ੍ਦ੍ਰਦ੍ਵੀਪੋ ਨਿਗਦ੍ਯਤੇ ੩੯.
ਮਹਿੰਦਰ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਇੰਦਰਦੀਪ ਨਾਮ ਦਾ ਖੇਤਰ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਸਹਸ੍ਰਮੇਕਮੇਕਂ ਚ ਸਰ੍ਵਖਣ੍ਡਾਨ੍ਯਮੂਨਿ ਚ ੩੯.
ਇਹਨਾਂ ਸਾਰੇ ਖੇਤਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਹਜ਼ਾਰ-ਹਜ਼ਾਰ ਦੱਸੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਵੇਦਸ੍ਮृਤਿਮੁਖਾ ਨਦ੍ਯਃ ਪਾਰਿਯਾਤ੍ਰੋਦ੍ਭਵਾ ਮਤਾਃ ੩੯.
ਪਾਰਿਯਾਤ੍ਰ ਪਹਾੜ ਤੋਂ ਨਿਕਲਣ ਵਾਲੀਆਂ ਦਰਿਆਵਾਂ ਨੂੰ ਵੇਦ ਅਤੇ ਸਮਝ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।