ਕੁਮਾਰੇਸ਼ਸ੍ਯ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਕੀਰ੍ਤਯੇਦ੍ਯਸ੍ਤਦਗ੍ਰਤਃ ੩੪.
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕੁਮਾਰੇਸ਼ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਉਚਾਰਦਾ ਹੈ—
ਅਸ੍ਯ ਲਿਂਗਸ੍ਯ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਕਾਲੇ ਤੁ ਯਃ ਪਠੇਤ੍ ੩੪.
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਹ ਦੇ ਸਮੇਂ ਇਸ ਲਿੰਗ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ—
ਅਸ੍ਯ ਲਿਂਗਸ੍ਯ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਗੁਰ੍ਵਿਣੀਂ ਸ਼੍ਰਾਵਯੇਦ੍ਯਦਿ ੩੪.
ਜਾਂ ਜੇ ਕੋਈ ਗਰਭਵਤੀ ਮਹਿਲਾ ਨੂੰ ਇਸ ਲਿੰਗ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹੈ—
ਏਤਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਪਾਪਹਰਂ ਧਰ੍ਮ੍ਯਂ ਚਾਹ੍ਲਾਦਕਾਰਕਮ੍ ੩੪.
ਇਹ ਪੁੰਨ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਧਰਮ ਵਾਲਾ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਕੁਮਾਰੇਣ ਸ੍ਥਾਪਿਤੋऽਤ੍ਰ ਕੁਮਾਰੇਸ਼ਸ੍ਤਤਃ ਸੁਰਾਃ ੩੫.
ਇਥੇ ਕੁਮਾਰੇਸ਼ ਨੂੰ ਕੁਮਾਰ ਨੇ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਦੇਵਤੇ—
ਕਿਂਚਿਦ੍ਵਿਜ੍ਞਾਪਯष੍ਯਾਮੋ ਵਯਂ ਤ੍ਵਾਂ ਸ਼੍ਰृਣੁ ਤਤ੍ਤ੍ਵਤਃ ੩੫.
ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਕੁਝ ਦੱਸਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੱਚ ਸੁਣ।
ਜਯਂਤਿ ਯੇ ਰਣੇ ਸ਼ਤ੍ਰੂਂਸ੍ਤੈਃ ਕਾਰ੍ਯਃ ਸ੍ਤਂਭਚਿਹ੍ਨਕਃ ੩੫.
ਜੋ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਵਜੋਂ ਥੰਮ ਸਥਾਪਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਨਕ੍ਸ਼ਿਪਾਮ ਵਯਂ ਯਾਵਤ੍ਤ੍ਮਨੁਜ੍ਞਾਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ੩੫.
ਅਸੀਂ ਇਹ ਥੰਮ ਲਗਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦੇ।
ਤਸ੍ਯ ਸ੍ਤਂਭਾਗ੍ਰਤਸਤਂ ਚ ਸਂਸ੍ਥਾਪਯ ਸ਼ਿਵਾਤ੍ਮਜ ੩੫.
ਹੇ ਸ਼ਿਵਪੁੱਤਰ, ਉਸ ਲਈ ਥੰਮ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇਹ ਰੱਖ।
ਤਤੋ ਹृष੍ਟਾਃ ਸੁਰਗਣਾਃ ਸ਼ਕ੍ਰਾਦ੍ਯਾਃ ਸ੍ਤਂਭਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ ੩੫.
ਫਿਰ ਇੰਦਰ ਆਦਿਕ ਦੇਵਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਹ ਉੱਤਮ ਥੰਮ ਲਗਾ ਦਿੱਤਾ।
ਪਰਿਤਃ ਸ੍ਥਂਡਿਲਂ ਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਸਰ੍ਵਰਤ੍ਨਮਯਂ ਤੁ ਤੇ ੩੫.
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਤੇਰੇ ਲਈ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਚੌਕ ਬਣਾਇਆ।
ਮਾਤਰੋ ਮਂਗਲਾਨ੍ਯਸ੍ਯ ਜਗੁਃ ਸ੍ਕਨ੍ਦਸ੍ਯ ਨਂਦਿਤਾਃ ੩੫.
ਸਕੰਦ ਉੱਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਮਾਵਾਂ ਨੇ ਉਸ ਲਈ ਮੰਗਲ ਗੀਤ ਗਾਏ।
ਪੇਤੁਃ ਖਾਤ੍ਪੁष੍ਪਵਰ੍षਾਣਿ ਦੇਵਵਾਦ੍ਯਾਨਿ ਸਸ੍ਵਨੁਃ ੩੫.
ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵਾਜੇ ਵੱਜਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਸ੍ਤਮ੍ਭੇਸ਼੍ਵਰਸ੍ਤਤੋ ਦੇਵਃ ਸ੍ਥਾਪਿਤਸ੍ਤ੍ਰ੍ਯਕ੍ਸ਼ਸੂਨੁਨਾ ੩੫.
ਫਿਰ ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਉਥੇ ਸਤੰਭੇਸ਼ਵਰ ਦੇਵਤੇ ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ।
ਹਰਿਹਰਾਦਿਤ੍ਯੁਕ੍ਤੈਸ੍ਤੈਃ ਸੇਨ੍ਦ੍ਰੈਰ੍ਮੁਨਿਗਣੈਰਪਿ ੩੫.
ਹਰੀ, ਹਰਾ, ਆਦਿੱਤਿਆ, ਇੰਦਰ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਵਲੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।
ਗੁਹੇਨ ਨਿਰ੍ਮਿਤਃ ਕੂਪੋ ਗਂਗਾ ਤਤ੍ਰ ਤਲੋਦ੍ਭਵਾ ੩੫.
ਉਥੇ ਗੁਹਾ ਨੇ ਇੱਕ ਕੁਆਂ ਬਣਾਇਆ, ਜਿਸ ਦੇ ਤਲੇ ਗੰਗਾ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ।
ਕੂਪੇ ਸ੍ਨਾਨਂ ਨਰਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਯਃ ਪਾਂਡੁਨਂਦਨ ੩੫.
ਹੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਉਸ ਕੁਏਂ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਸ੍ਤਂਭੇਸ਼੍ਵਰਂ ਤਤੋ ਦੇਵਂ ਗਨ੍ਧਪੁष੍ਪੈਃ ਪ੍ਰਪੂਜਯੇਤ੍ ੩੫.
—ਉਹ ਫਿਰ ਸਤੰਭੇਸ਼ਵਰ ਦੇਵਤੇ ਦੀ ਸੁਗੰਧਤ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰੇ।
ਪੌਰ੍ਣਮਾਸ੍ਯਾਮਮਾਵਾਸ੍ਯਾਂ ਮਹੀਸਾਗਰਸਂਗਮੇ ੩੫.
ਪੂਰਨਮਾਸੀ ਜਾਂ ਅਮਾਵੱਸ ਦੀ ਰਾਤ, ਜਿੱਥੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਮਿਲਦੇ ਹਨ,
ਪਿਤਰਸ੍ਤਸ੍ਯ ਤृਪ੍ਯਂਤਿ ਤृਪ੍ਤਾ ਯਚ੍ਛਂਤਿ ਚਾਸ਼ਿषਃ ੩੫.
ਉਸਦੇ ਪੂਰਖ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਇਤ੍ਯਾਹ ਭਗਵਾਨ੍ਰੁਦ੍ਰਃ ਸ੍ਕਨ੍ਦਸ੍ਯ ਪ੍ਰੀਤਯੇ ਪੁਰਾ ੩੫.
ਇਹ ਗੱਲ ਭੂਤਕਾਲ ਵਿੱਚ ਭਗਵਾਨ ਰੁਦਰ ਨੇ ਸਕੰਦ ਦੀ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਲਈ ਆਖੀ ਸੀ।
ਪ੍ਰਣੇਮੁਰ੍ਦੇਵਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਾਧੁਸਾਧ੍ਵਿਤਿ ਤੇ ਜਗੁਃ॥ ੩੫.
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਝੁਕ ਕੇ ਬੋਲੇ, 'ਵਧੀਆ, ਵਧੀਆ!'
ਇਤਿ ਸ੍ਕਾਂਦੇਮਹਾਪੁਰਾਣ ਏਕਾਸ਼ੀਤਿਸਾਹਸ੍ਰ੍ਯਾਂ ਸਂਹਿਤਾਯਾਂ ਪ੍ਰਥਮੇ ਮਾਹੇਸ਼੍ਵਰਖਣ੍ਡੇ ਕੌਮਾਰਿਕਾਖਣ੍ਡੇ ਸ੍ਤਂਭੇਸ਼੍ਵਰਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਵਰ੍ਣਨ ਨਾਮ ਪਂਚਤ੍ਰਿਂਸ਼ੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਸੀਅਠ ਹਜ਼ਾਰ ਸ਼ਲੋਕਾਂ ਵਾਲੇ ਸਕੰਦ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਮਾਹੇਸ਼ਵਰ ਭਾਗ ਦੇ ਕੌਮਾਰਿਕਾ ਅੰਸ਼ ਵਿੱਚ 'ਸਤੰਭੇਸ਼ਵਰ ਮਹਾਤਮ' ਨਾਮਕ ਪੈਂਤੀਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਮੁਕੰਮਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਏਵਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕ੍ਸ਼ਿਤੌ ਤਾਨਿ ਲਿਂਗਾਨਿ ਹਰਸੂਨੁਨਾ ੩੬.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਹਰਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਉਹ ਲਿੰਗ ਵੇਖੇ—
ਅਹੋ ਧਨ੍ਯਃ ਕੁਮਾਰੋऽਯਂ ਮਹੀਸਾਗਰਸਂਗਮੇ ੩੬.
—'ਹਾਏ, ਇਹ ਕੁਮਾਰਾ ਧਰਤੀ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਉੱਤੇ ਕਿੰਨਾ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ!'
ਵਯਮਪ੍ਯਤ੍ਰ ਸ਼ੁਦ੍ਧ੍ਯਰ੍ਥਂ ਤੋषਾਰ੍ਥਂ ਸ੍ਕਨ੍ਦਰੁਦ੍ਰਯੋਃ ੩੬.
ਅਸੀਂ ਵੀ, ਆਪਣੀ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਲਈ ਤੇ ਸਕੰਦ ਤੇ ਰੁਦਰ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਲਈ—
ਅਥਵਾ ਕੋਟਿਸ਼ੋ ਦੇਵਾ ਮੁਨਯੋ ਨੈਵ ਸਂਖ੍ਯਯਾ ੩੬.
ਭਾਵੇਂ ਇੱਥੇ ਕਿੰਨੇ ਹੀ ਕਰੋੜਾਂ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀ ਹੋਣ, ਉਹ ਗਿਣੇ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੇ।
ਪੂਜਾ ਤੇषਾਂ ਕਤਂ ਭਾਵਿ ਬਹੁਤ੍ਵਾਚ੍ਚਾਤ੍ਰ ਪਠ੍ਯਤੇ ੩੬.
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ, ਜੋ ਕੁਝ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵੱਧ ਗਿਣਤੀ ਕਰਕੇ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯ ਸੀਦਤਿ ਤਦ੍ਰਾष੍ਟ੍ਰਂ ਦੁਰ੍ਭਿਕ੍ਸ਼ਵ੍ਯਾਧਿਤਸ੍ਕਰੈਃ ੩੬.
ਉਸਦਾ ਰਾਜ ਭੁੱਖਮਰੀ, ਬਿਮਾਰੀ ਤੇ ਚੋਰਾਂ ਕਰਕੇ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਇਤਿ ਕृਤ੍ਵਾ ਮਤਿਂ ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਾਨੁਜ੍ਞਾਂ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਾਤ੍ ੩੬.
ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਮਨ ਬਣਾਕੇ, ਸਾਰੇ ਨੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਤੋਂ ਆਗਿਆ ਲੈ ਲਈ।