ਏਵਂ ਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਕੁਮਾਰੇਸ਼ਂ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਚੈਤਾਨ੍ਵਰਾਞ੍ਛਿਵਾਤ੍ ੩੪.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੁਮਾਰੇਸ਼ ਨੂੰ ਟਿਕਾ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਤੋਂ ਇਹ ਵਰ ਮਿਲੇ।
ਤਸ੍ਥਾਵਂਸ਼ੇਨ ਤਤ੍ਰੈਵ ਕੁਮਾਰੇਸ਼੍ਵਰਸਂਨਿਧੌ ੩੪.
ਉਹ ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਸਮੇਤ ਉੱਥੇ ਹੀ ਕੁਮਾਰੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਰਿਹਾ।
ਸਫਲਾ ਸ੍ਵਾਮਿਯਾਤ੍ਰਾ ਚ ਤੇषਾਂ ਭਵਤਿ ਭਾਰਤ ੩੪.
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਵਾਮੀ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਫਲਦਾਇਕ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਯਤ੍ਫਲਂ ਸ੍ਵਾਮਿਯਾਤ੍ਰਾਯਾਂ ਤਤ੍ਫਲਂ ਸਮਾਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍ ੩੪.
ਜੋ ਫਲ ਸਵਾਮੀ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਫਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨਿਮਿਤ੍ਤੀਕृਤ੍ਯ ਚਾਤ੍ਮਾਨਂ ਸਾਧ੍ਵਰ੍ਥੇ ਲਿਂਗਮਰ੍ਚਿਤਮ੍ ੩੪.
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵਸੀਲਾ ਬਣਾਕੇ, ਚੰਗਿਆਈ ਲਈ ਲਿੰਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਜਪ੍ਤ੍ਵਾ ਸ਼ੁਚਿਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰੀ ਮਾਸਂ ਮੁਚ੍ਯੇਤ ਪਾਤਕਾਤ੍ ੩੪.
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ ਨਾਲ ਇੱਕ ਮਹੀਨਾ ਜਪ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਤਸਂਖ੍ਯਾਬਲਂ ਰਾਜ੍ਯਂ ਰੁਦ੍ਰਲੋਕ ਚ ਭੇਜਿਰੇ ੩੪.
ਉਹ ਲੋਕ ਸੌ ਗੁਣਾ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਰਾਜ ਮਿਲੇ ਅਤੇ ਰੁਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੇ।
ਲੇਭੇ ਕੁਠਾਰਮੁਜ੍ਜਹ੍ਨੇ ਯੇਨਾਰ੍ਜੁਨਭੁਜਾਨ੍ਯੁਧਿ ੩੪.
ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਕੁਹਾੜੀ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਸ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਅਰਜੁਨ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵੱਢ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਰਾਮੇਸ਼੍ਵਰਮਿਤਿ ਖ੍ਯਾਤਂ ਸ੍ਥਾਪਿਤਂ ਲਿਂਗਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ ੩੪.
ਉਥੇ ਜੋ ਉੱਤਮ ਲਿੰਗ ਸਥਾਪਤ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਰਾਮੇਸ਼ਵਰ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰੀਤਃ ਸ੍ਯਾਤ੍ਤਸ੍ਯ ਰਾਮਸ਼੍ਚ ਕੁਮਾਰੇਸ਼ਸ਼੍ਚ ਫਾਲ੍ਗੁਨ ੩੪.
ਫਾਲਗੁਨ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਰਾਮ ਅਤੇ ਕੁਮਾਰੇਸ਼ ਦੋਵੇਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਕੁਮਾਰੇਸ਼ਸ੍ਯ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਕੀਰ੍ਤਯੇਦ੍ਯਸ੍ਤਦਗ੍ਰਤਃ ੩੪.
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕੁਮਾਰੇਸ਼ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਉਚਾਰਦਾ ਹੈ—
ਅਸ੍ਯ ਲਿਂਗਸ੍ਯ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਕਾਲੇ ਤੁ ਯਃ ਪਠੇਤ੍ ੩੪.
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਹ ਦੇ ਸਮੇਂ ਇਸ ਲਿੰਗ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ—
ਅਸ੍ਯ ਲਿਂਗਸ੍ਯ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਗੁਰ੍ਵਿਣੀਂ ਸ਼੍ਰਾਵਯੇਦ੍ਯਦਿ ੩੪.
ਜਾਂ ਜੇ ਕੋਈ ਗਰਭਵਤੀ ਮਹਿਲਾ ਨੂੰ ਇਸ ਲਿੰਗ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹੈ—
ਏਤਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਪਾਪਹਰਂ ਧਰ੍ਮ੍ਯਂ ਚਾਹ੍ਲਾਦਕਾਰਕਮ੍ ੩੪.
ਇਹ ਪੁੰਨ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਧਰਮ ਵਾਲਾ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਕੁਮਾਰੇਣ ਸ੍ਥਾਪਿਤੋऽਤ੍ਰ ਕੁਮਾਰੇਸ਼ਸ੍ਤਤਃ ਸੁਰਾਃ ੩੫.
ਇਥੇ ਕੁਮਾਰੇਸ਼ ਨੂੰ ਕੁਮਾਰ ਨੇ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਦੇਵਤੇ—
ਕਿਂਚਿਦ੍ਵਿਜ੍ਞਾਪਯष੍ਯਾਮੋ ਵਯਂ ਤ੍ਵਾਂ ਸ਼੍ਰृਣੁ ਤਤ੍ਤ੍ਵਤਃ ੩੫.
ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਕੁਝ ਦੱਸਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੱਚ ਸੁਣ।
ਜਯਂਤਿ ਯੇ ਰਣੇ ਸ਼ਤ੍ਰੂਂਸ੍ਤੈਃ ਕਾਰ੍ਯਃ ਸ੍ਤਂਭਚਿਹ੍ਨਕਃ ੩੫.
ਜੋ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਵਜੋਂ ਥੰਮ ਸਥਾਪਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਨਕ੍ਸ਼ਿਪਾਮ ਵਯਂ ਯਾਵਤ੍ਤ੍ਮਨੁਜ੍ਞਾਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ੩੫.
ਅਸੀਂ ਇਹ ਥੰਮ ਲਗਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦੇ।
ਤਸ੍ਯ ਸ੍ਤਂਭਾਗ੍ਰਤਸਤਂ ਚ ਸਂਸ੍ਥਾਪਯ ਸ਼ਿਵਾਤ੍ਮਜ ੩੫.
ਹੇ ਸ਼ਿਵਪੁੱਤਰ, ਉਸ ਲਈ ਥੰਮ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇਹ ਰੱਖ।
ਤਤੋ ਹृष੍ਟਾਃ ਸੁਰਗਣਾਃ ਸ਼ਕ੍ਰਾਦ੍ਯਾਃ ਸ੍ਤਂਭਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ ੩੫.
ਫਿਰ ਇੰਦਰ ਆਦਿਕ ਦੇਵਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਹ ਉੱਤਮ ਥੰਮ ਲਗਾ ਦਿੱਤਾ।
ਪਰਿਤਃ ਸ੍ਥਂਡਿਲਂ ਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਸਰ੍ਵਰਤ੍ਨਮਯਂ ਤੁ ਤੇ ੩੫.
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਤੇਰੇ ਲਈ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਚੌਕ ਬਣਾਇਆ।
ਮਾਤਰੋ ਮਂਗਲਾਨ੍ਯਸ੍ਯ ਜਗੁਃ ਸ੍ਕਨ੍ਦਸ੍ਯ ਨਂਦਿਤਾਃ ੩੫.
ਸਕੰਦ ਉੱਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਮਾਵਾਂ ਨੇ ਉਸ ਲਈ ਮੰਗਲ ਗੀਤ ਗਾਏ।
ਪੇਤੁਃ ਖਾਤ੍ਪੁष੍ਪਵਰ੍षਾਣਿ ਦੇਵਵਾਦ੍ਯਾਨਿ ਸਸ੍ਵਨੁਃ ੩੫.
ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵਾਜੇ ਵੱਜਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਸ੍ਤਮ੍ਭੇਸ਼੍ਵਰਸ੍ਤਤੋ ਦੇਵਃ ਸ੍ਥਾਪਿਤਸ੍ਤ੍ਰ੍ਯਕ੍ਸ਼ਸੂਨੁਨਾ ੩੫.
ਫਿਰ ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਉਥੇ ਸਤੰਭੇਸ਼ਵਰ ਦੇਵਤੇ ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ।
ਹਰਿਹਰਾਦਿਤ੍ਯੁਕ੍ਤੈਸ੍ਤੈਃ ਸੇਨ੍ਦ੍ਰੈਰ੍ਮੁਨਿਗਣੈਰਪਿ ੩੫.
ਹਰੀ, ਹਰਾ, ਆਦਿੱਤਿਆ, ਇੰਦਰ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਵਲੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।
ਗੁਹੇਨ ਨਿਰ੍ਮਿਤਃ ਕੂਪੋ ਗਂਗਾ ਤਤ੍ਰ ਤਲੋਦ੍ਭਵਾ ੩੫.
ਉਥੇ ਗੁਹਾ ਨੇ ਇੱਕ ਕੁਆਂ ਬਣਾਇਆ, ਜਿਸ ਦੇ ਤਲੇ ਗੰਗਾ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ।
ਕੂਪੇ ਸ੍ਨਾਨਂ ਨਰਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਯਃ ਪਾਂਡੁਨਂਦਨ ੩੫.
ਹੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਉਸ ਕੁਏਂ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਸ੍ਤਂਭੇਸ਼੍ਵਰਂ ਤਤੋ ਦੇਵਂ ਗਨ੍ਧਪੁष੍ਪੈਃ ਪ੍ਰਪੂਜਯੇਤ੍ ੩੫.
—ਉਹ ਫਿਰ ਸਤੰਭੇਸ਼ਵਰ ਦੇਵਤੇ ਦੀ ਸੁਗੰਧਤ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰੇ।
ਪੌਰ੍ਣਮਾਸ੍ਯਾਮਮਾਵਾਸ੍ਯਾਂ ਮਹੀਸਾਗਰਸਂਗਮੇ ੩੫.
ਪੂਰਨਮਾਸੀ ਜਾਂ ਅਮਾਵੱਸ ਦੀ ਰਾਤ, ਜਿੱਥੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਮਿਲਦੇ ਹਨ,
ਪਿਤਰਸ੍ਤਸ੍ਯ ਤृਪ੍ਯਂਤਿ ਤृਪ੍ਤਾ ਯਚ੍ਛਂਤਿ ਚਾਸ਼ਿषਃ ੩੫.
ਉਸਦੇ ਪੂਰਖ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।