ਯਸ੍ਤੁ ਪੁष੍ਪਗृਹਂ ਕੁਰ੍ਯਾਨ੍ਨਰਃ ਸ਼ੁਦ੍ਧਾਸ਼ਯੋ ਭਵੇਤ੍ ੩੪.
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਫੁੱਲਾਂ ਦਾ ਘਰ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹਦਾ ਮਨ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਭੂषਣਾਂਬਰਦਾਨੇਨ ਨਰੋ ਭਵਤਿ ਭੋਗਭਾਕ੍ ੩੪.
ਗਹਿਣੇ ਤੇ ਕੱਪੜੇ ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਭੋਗਾਂ ਵਾਲਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਰਮ੍ਯਂ ਵਿਤਾਨਂ ਯੋ ਦਦ੍ਯਾਚ੍ਛਤ੍ਰੁਭਿਰ੍ਨਾਭੂਯਤੇ ੩੪.
ਜੋ ਕੋਈ ਸੋਹਣਾ ਛਾਂਵਾਂ ਵਾਲਾ ਚੰਬਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀਆਂ ਵਲੋਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਹਾਰਦਾ।
ਸ਼ਂਖਘਂਟਾਪ੍ਰਦਾਨੇਨ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ਭਵਤਿ ਸ਼ਬ੍ਦਵਾਨ੍ ੩੪.
ਜੋ ਸਿੰਘਣੀਆਂ ਤੇ ਘੰਟੀਆਂ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਦਵਾਨ ਤੇ ਮਿੱਠਾ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨਮਸ੍ਕਾਰਂ ਪ੍ਰਣਾਮਂ ਚ ਕृਤ੍ਵਾ ਜਾਯੇਨ੍ਮਹਾਕੁਲੇ ੩੪.
ਜੋ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸਿਰ ਨਿਵਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਵਿਮੁਚ੍ਯਤੇ ਮਨੋਮੋਹੈਰ੍ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸ੍ਤੁਤ੍ਵਾ ਚ ਮਾਂ ਨਰਃ ੩੪.
ਜੋ ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਨ ਦੇ ਭੁਲੇਖਿਆਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਆਰਾਰ੍ਤਿਕਂ ਭ੍ਰਾਮਯਿਤ੍ਵਾ ਅਰ੍ਤਿਹੀਨਃ ਪ੍ਰਜਾਯਤੇ ੩੪.
ਜੋ ਆਰਤੀ ਦੀ ਜੋਤ ਘੁੰਮਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਨਤ੍ਵਾ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾਥ ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਚ ਦਾਨਂ ਲਿਂਗਸ੍ਯ ਸਂਨਿਧੌ ੩੪.
ਜੋ ਲਿੰਗ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੁੰਨ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਣਾਮਾਤ੍ਪਂਚਦਸ਼ ਚ ਸ੍ਨਾਨਾਦ੍ਵਿਂਸ਼ਤਿਂ ਪੂਜਯਾ ੩੪.
ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨ ਨਾਲ ਪੰਦਰਾਂ, ਨ੍ਹਾਉਣ ਨਾਲ ਵੀਹ, ਤੇ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਨਾਲ ਪੁੰਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਏਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਯਥੋਦ੍ਦਿष੍ਟਂ ਕੁਮਾਰਾਤ੍ਰ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ੩੪.
ਕੁਮਾਰ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਜਿਵੇਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਐਸਾ ਹੀ ਹੋਵੇਗਾ।
ਵਾਰਾਣਸ੍ਯਾਂ ਯਥਾ ਵਤ੍ਸ ਵਿਸ਼੍ਵਨਾਥੋऽਸ੍ਮਿ ਸਂਸ੍ਥਿਤਃ॥ ੩੪.
ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਵਾਰਾਣਸੀ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਵਨਾਥ ਵਜੋਂ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹਾਂ, ਹੇ ਪੁੱਤਰ।
ਗੁਪ੍ਤਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਤਥਾ ਸ੍ਥਾਸ੍ਯੇ ਕੁਮਾਰੇਸ਼੍ਵਰਮਧ੍ਯਤਃ॥ ੩੪.
ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੈਂ ਗੁਪਤ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਕੁਮਾਰੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਵੱਸਾਂਗਾ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੇਤਿ ਵਚਨਂ ਰੁਦ੍ਰਾਦ੍ਦੇਵਾਨਾਂ ਸ਼੍ਰृਣ੍ਵਤਾਂ ਗੁਹਃ ੩੪.
ਰੁਦਰ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਗੁਹਾ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਬੈਠ ਕੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣਿਆ।
ਨਮਃ ਸ਼ਿਵਾਯਾਸ੍ਤੁ ਨਿਰਾਮਯਾਯ ਨਮਃ ਸ਼ਿਵਾਯਾਸ੍ਤੁ ਮਨੋਮਯਾਯ ੩੪.
ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਹਨ; ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋ ਮਨ ਤੋਂ ਉਪਜੇ ਹਨ।
ਨਮੋ ਭਵਾਯਾਸ੍ਤੁ ਭਵੋਦ੍ਭਵਾਯ ਨਮੋਸ੍ਤੁ ਤੇ ਧ੍ਵਸ੍ਤਮਨੋਭਵਾਯ ੩੪.
ਭਵ ਜੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋ ਜੀਵਨ ਦੇ ਮੂਲ ਹਨ; ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋ ਮਨ ਦੇ ਦੇਵਤੇ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹੋ।
ਨਮੋਸ੍ਤੁ ਸ਼ਰ੍ਵਾਯ ਨਮਃ ਸ਼ਿਵਾਯ ਨਮੋਸ੍ਤੁ ਸਿਦ੍ਧਾਯ ਪੁਰਾਤਨਾਯ ੩੪.
ਸ਼ਰਵ ਜੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਪੁਰਾਣੇ ਤੇ ਸਿਧ ਹੋਏ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਨਮੋ ਨਿਸਰ੍ਗਾਤ੍ਮਕਭੂਤਿਕਾਯ ਨਮੋऽਸ੍ਤ੍ਵਮੇਯੋਕ੍ਸ਼ਮਹਰ੍ਦ੍ਧਿਕਾਯ ੩੪.
ਜਿਸ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਆਪ ਹੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਅਣਮਾਪ, ਵੱਡੇ ਤੇ ਬਲਵਾਨ ਬਲਦ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਨਮੋऽਸ੍ਤੁ ਨਾਨਾਭੁਵਨਾਧਿਕਰ੍ਤ੍ਰੇ ਨਮੋऽਸ੍ਤੁ ਭਕ੍ਤਾਭਿਮਤਪ੍ਰਦਾਤ੍ਰੇ ੩੪.
ਕਈ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟਿਕਰਤਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਅਨਂਤਰੂਪਾਯ ਸਦੈਵ ਤੁਭ੍ਯਮਸਹ੍ਯਕੋਪਾਯ ਸਦੈਵ ਤੁਭ੍ਯਮ੍ ੩੪.
ਅਨੰਤ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਦਾ ਨਮਸਕਾਰ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਗੁੱਸਾ ਰੋਕਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਦਾ ਨਮਸਕਾਰ।
ਨਮਃ ਪ੍ਰਸਿਦ੍ਧਾਯ ਮਹੌषਧਾਯ ਨਮੋऽਸ੍ਤੁ ਤੇ ਵ੍ਯਾਧਿਗਣਾਪਹਾਯ ੩੪.
ਮਸ਼ਹੂਰ ਤੇ ਵੱਡੀ ਦਵਾਈ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਸਾਰੀਆਂ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਮਮੇਸ਼ ਭੂਤੇਸ਼ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰੋਸਿ ਕਾਮੇਸ਼ ਵਾਗੀਸ਼ ਬਲੇਸ਼ ਧੀਸ਼ ੩੪.
ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਮਾਲਕ ਹੈਂ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਵੱਡਾ ਮਾਲਕ ਹੈਂ; ਇੱਛਾ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਬੋਲੀ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਤਾਕਤ ਦਾ ਮਾਲਕ ਤੇ ਅਕਲ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈਂ।
ਇਤਿ ਸਂਸ੍ਤੂਯ ਵਰਦਂ ਸ਼ੂਲਪਾਣਿਮੁਮਾਪਤਿਮ੍ ੩੪.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੈਨੂੰ ਸਲਾਹ ਕੇ, ਜੋ ਵਰ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਤ੍ਰਿਸੂਲ ਧਾਰੀ, ਉਮਾ ਪਤੀ ਹੈ—
ਏਵਂ ਭਕ੍ਤਿਪਰਾਕ੍ਰਾਂਤਮਾਤ੍ਮਯੋਗ੍ਯਂ ਸ੍ਤਵਂ ਸ਼ਿਵਃ ੩੪.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਮੇਰੇ ਸੁਭਾਵ ਦੇ ਅਨੁਕੂਲ ਇਹ ਸਤੁਤੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਏ—
ਤ੍ਵਯਾ ਦੁਃਖਂ ਨ ਸਂਚਿਂਤ੍ਯਂ ਮਮ ਭਕ੍ਤਵਧਾਤ੍ਮਕਮ੍ ੩੪.
ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਭਗਤ ਦੀ ਮੌਤ ਵਾਸਤੇ ਦੁੱਖ ਨਾ ਕਰ, ਇਹ ਮੇਰੀ ਆਪਣੀ ਖਾਸੀਅਤ ਹੈ।
ਯੇ ਚ ਸਾਯਂ ਤਥਾ ਪ੍ਰਾਤਸ੍ਤ੍ਵਤ੍ਕृਤੇਨ ਸ੍ਤਵੇਨ ਮਾਮ੍ ੩੪.
ਜੋ ਲੋਕ ਸਵੇਰੇ ਤੇ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ, ਤੇਰੇ ਬਣਾਏ ਹੋਏ ਇਸ ਸਤੁਤੀ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ—
ਨ ਵ੍ਯਾਧਿਰ੍ਨ ਚ ਦਾਰਿਦ੍ਰ੍ਯਂ ਨ ਚੈਵੇष੍ਟਵਿਯੋਜਨਮ੍ ੩੪.
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਾ ਰੋਗ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਨਾ ਗਰੀਬੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਨਾ ਚਾਹੀਦੇ ਚੀਜ਼ਾਂ ਤੋਂ ਵੱਖੋ ਵੱਖ ਹੋਣ ਦਾ ਦੁੱਖ—
ਤਥਾਨ੍ਯਾਨਪਿ ਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਵਰਾਨ੍ਪਰਮਦੁਰ੍ਲਭਾਨ੍ ੩੪.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮੈਂ ਉਹ ਵਰ ਦਿਆਂਗਾ ਜੋ ਬੜੇ ਔਖੇ ਮਿਲਦੇ ਹਨ।
ਮਹੀਸਾ ਗਰਕੂਲੇ ਤੁ ਯੇ ਮਾਂ ਸ੍ਤੋष੍ਯਂਤਿ ਪੂਜਯਾ ੩੪.
ਜੋ ਲੋਕ ਸਮੁੰਦਰ ਤੇ ਦਰਿਆ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਤੇ ਮੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਮੇਰੀ ਸਤੁਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ—
ਸਰਸ੍ਯਤ੍ਰ ਚ ਯੇ ਸ੍ਨਾਨਂ ਪ੍ਰਕਰਿष੍ਯਂਤਿ ਮਾਨਵਾਃ ੩੪.
ਅਤੇ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਉਸ ਝੀਲ ਵਿਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ—
ਕੁਮਾਰੇਸ਼ਂ ਤੁ ਮਾਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਮਹੀਸਾਗਰਸਂਗਮੇ ੩੪.
ਜੋ ਸਮੁੰਦਰ ਤੇ ਦਰਿਆ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਕੁਮਾਰੇਸ਼ ਵਜੋਂ ਪੂਜਦੇ ਹਨ—