ਤਤੋ ਵੈਸ਼ਾਖਮਾਸਸ੍ਯ ਚਤੁਰ੍ਦ੍ਦਸ਼੍ਯਾਂ ਸ਼ੁਭੇ ਦਿਨੇ ੩੪.
ਫਿਰ, ਵੈਸਾਖ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਚੌਦਵੀਂ ਮੰਗਲਮਈ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ—
ਜਗੁਰ੍ਗਂਧਰ੍ਵਪਤਯੋ ਨਨृਤੁਸ਼੍ਚਾਪ੍ਸਰੋਗਣਾਃ ੩੪.
ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਗਾਉਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨੱਚਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥੋਦਕੈਃ ਸ੍ਨਾਪ੍ਯ ਤਲ੍ਲਿਂਗਂ ਭਕ੍ਤਿਸਂਯੁਤਃ ੩੪.
ਸਭ ਤੀਰਥਾਂ ਦੇ ਜਲ ਨਾਲ, ਭਾਵਨਾ ਸਮੇਤ, ਉਸ ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਾਇਆ ਗਿਆ।
ਪੂਜਾਕਾਲੇ ਸ੍ਵਯਂ ਤਤ੍ਰ ਲਿਂਗਮਧ੍ਯੇਸ੍ਥਿਤੋ ਹਰਃ ੩੪.
ਪੂਜਾ ਦੇ ਵੇਲੇ, ਹਰਾ ਆਪ ਹੀ ਉਥੇ ਲਿੰਗ ਵਿਚ ਮੌਜੂਦ ਸਨ।
ਤਤਸ੍ਤਂ ਪੂਜਯਨ੍ਪ੍ਰਾਹ ਸ੍ਕਂਦੋ ਭਕ੍ਤਿਪਰਿਪ੍ਲੁਤਃ ੩੪.
ਫਿਰ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਕੰਦ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਆਦਰ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਕੇ ਆਖਿਆ।
ਮਮ ਯਃ ਸ੍ਥਾਪਯੇਲ੍ਲਿਂਗਂ ਸ਼ੁਭਂ ਸਦ੍ਮ ਚ ਕਾਰਯੇਤ੍ ੩੪.
ਜੋ ਕੋਈ ਮੇਰੇ ਲਈ ਪਵਿੱਤਰ ਲਿੰਗ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਮੇਰਾ ਮੰਦਰ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ,
ਮਮ ਸਦ੍ਮ ਸੁਧਾਸ਼ੁਭ੍ਰਂ ਯਾਵਤ੍ਸਂਖ੍ਯਂ ਕਰੋਤਿ ਯਃ ੩੪.
ਜੋ ਕੋਈ ਮੇਰਾ ਮੰਦਰ ਦੁੱਧ ਵਰਗਾ ਚਿੱਟਾ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਜਿੰਨੇ ਵੀ ਬਣਾਏ,
ਧ੍ਵਜਭੂਤੋ ਧ੍ਵਜਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਵਿਪਾਪਃ ਸ੍ਯਾਤ੍ਪਤਾਕਯਾ ੩੪.
ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਝੰਡਾ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ ਮੰਦਰ ਦੀ ਸ਼ੋਭਾ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਝੰਡੇ ਦੇ ਸਦਕਾ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਰਜਃਸਂਸ਼ੋਧਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਨਰੋ ਰੋਗੈਃ ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ ੩੪.
ਜੋ ਮੰਦਰ ਦੀ ਮਿੱਟੀ ਜਾਂ ਧੂੜ ਸਾਫ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰੋਗਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਪੁष੍ਪਕ੍ਸ਼ੀਰਾਦਿ ਭਿਰ੍ਦਤ੍ਤੈਸ੍ਤਿਲਾਭੋऽਕ੍ਸ਼ਤਦਰ੍ਭਕੈਃ ੩੪.
ਫੁੱਲ, ਦੁੱਧ, ਤਿਲ, ਅਖੰਡ ਚਾਵਲ ਤੇ ਦਰਭਾ ਘਾਹ ਆਦਿਕ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ,
ਘृਤੇਨ ਹਤਪਾਪਃ ਸ੍ਯਾਨ੍ਮਧੁਨਾ ਸੁਭਗੋ ਭਵੇਤ੍ ੩੪.
ਘਿਉ ਚੜ੍ਹਾਉਣ ਨਾਲ ਪਾਪ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਮਧੂ ਚੜ੍ਹਾਉਣ ਨਾਲ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪਾਨੀਯਦਧਿਦੁਗ੍ਧਾਦ੍ਯੈਃ ਕ੍ਰਮਾਦ੍ਦਸ਼ਗੁਣਂ ਫਲਮ੍ ੩੪.
ਪਾਣੀ, ਦਹੀਂ, ਦੁੱਧ ਆਦਿ ਚੜ੍ਹਾਉਣ ਨਾਲ ਫਲ ਦੱਸ ਗੁਣਾ ਵੱਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕਪਿਲਾਪਂਚਗਵ੍ਯੇਨ ਸੁਰਸਿਂਧੁਜਲੇਨ ਵਾ ੩੪.
ਕਪਿਲਾ ਗਾਂ ਦੇ ਪੰਜ ਦੂਧਾਂ ਜਾਂ ਅਕਾਸੀ ਦਰਿਆ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ,
ਕੁਸ਼ੋਦਕਾਦ੍ਗਂਧਜਲਂ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤੀਰ੍ਥੋਦਕਂ ਵਰਮ੍ ੩੪.
ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਹ ਵਾਲਾ ਪਾਣੀ ਜਾਂ ਸੁਗੰਧੀ ਪਾਣੀ ਚੜ੍ਹਾਉਣ ਨਾਲ ਵੀ, ਪਰ ਤੀਰਥ ਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ।
ਕਪਿਲਾਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਯਦਾਪ੍ਨੋਤਿ ਤਤ੍ਫਲਂ ਕਲਸ਼ੇ ਪृਥਕ੍ ੩੪.
ਕਪਿਲਾ ਗਾਂ ਦਾਨ ਦੇਣ ਨਾਲ ਜੋ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਫਲ ਕਲਸ਼ ਵਿਚ ਪਾ ਕੇ ਚੜ੍ਹਾਉਣ ਨਾਲ ਵੀ ਵੱਖਰਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੀਖਂਡਾਗਰੁਕਾਸ਼੍ਮੀਰਸ਼ਸ਼ਿਨਃ ਕ੍ਰਮਸ਼ੋऽਧਿਕਾਃ ੩੪.
ਚੰਦਨ, ਅਗਰ ਤੇ ਕਸ਼ਮੀਰੀ ਕੇਸਰ ਅਤੇ ਚੰਦ੍ਰਕਾਂਤ ਮਣੀ, ਹਰ ਇੱਕ ਪਿਛਲੇ ਨਾਲੋਂ ਵਧੀਆ ਹਨ।
ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤੋ ਗੁਗ੍ਲੁਲੋ ਧੂਪਸ੍ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਚਂਦ੍ਰੋऽਗਰੁਰ੍ਵਰਃ ੩੪.
ਗੁਗਲ ਦੀ ਧੂਪ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗੀ ਮੰਨੀ ਗਈ ਹੈ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਚੰਦ੍ਰਕਾਂਤ ਤੇ ਅਗਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਨ।
ਦੀਪਦਃ ਕੀਰ੍ਤਿਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਚਕ੍ਸ਼ੁਰੁਤ੍ਤਮਮੇਵ ਚ ੩੪.
ਜੋ ਕੋਈ ਦੀਵਾ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹਨੂੰ ਚੰਗੀ ਯਸ਼ ਤੇ ਵਧੀਆ ਅੱਖਾਂ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ।
ਪੁष੍ਪੇਣ ਹੇਮਕਰ੍ਣਸ੍ਯ ਪ੍ਰਬਦ੍ਧੇਨ ਦ੍ਵਿਸਂਗੁਣਮ੍ ੩੪.
ਸੋਨੇ ਦੀ ਕੰਨੀ ਨਾਲ ਫੁੱਲ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਚੜ੍ਹਾਉਣ ਨਾਲ ਫਲ ਦੂਣਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਖਂਡੈਰ੍ਬਿਲ੍ਵਪਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਪੁष੍ਪੈਰ੍ਵਾ ਵਿਵਿਧੈਰਪਿ ੩੪.
ਅਖੰਡ ਬਿਲਵ ਪੱਤਿਆਂ ਜਾਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਚੜ੍ਹਾਉਣ ਨਾਲ ਵੀ,
ਯਸ੍ਤੁ ਪੁष੍ਪਗृਹਂ ਕੁਰ੍ਯਾਨ੍ਨਰਃ ਸ਼ੁਦ੍ਧਾਸ਼ਯੋ ਭਵੇਤ੍ ੩੪.
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਫੁੱਲਾਂ ਦਾ ਘਰ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹਦਾ ਮਨ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਭੂषਣਾਂਬਰਦਾਨੇਨ ਨਰੋ ਭਵਤਿ ਭੋਗਭਾਕ੍ ੩੪.
ਗਹਿਣੇ ਤੇ ਕੱਪੜੇ ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਭੋਗਾਂ ਵਾਲਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਰਮ੍ਯਂ ਵਿਤਾਨਂ ਯੋ ਦਦ੍ਯਾਚ੍ਛਤ੍ਰੁਭਿਰ੍ਨਾਭੂਯਤੇ ੩੪.
ਜੋ ਕੋਈ ਸੋਹਣਾ ਛਾਂਵਾਂ ਵਾਲਾ ਚੰਬਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀਆਂ ਵਲੋਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਹਾਰਦਾ।
ਸ਼ਂਖਘਂਟਾਪ੍ਰਦਾਨੇਨ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ਭਵਤਿ ਸ਼ਬ੍ਦਵਾਨ੍ ੩੪.
ਜੋ ਸਿੰਘਣੀਆਂ ਤੇ ਘੰਟੀਆਂ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਦਵਾਨ ਤੇ ਮਿੱਠਾ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨਮਸ੍ਕਾਰਂ ਪ੍ਰਣਾਮਂ ਚ ਕृਤ੍ਵਾ ਜਾਯੇਨ੍ਮਹਾਕੁਲੇ ੩੪.
ਜੋ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸਿਰ ਨਿਵਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਵਿਮੁਚ੍ਯਤੇ ਮਨੋਮੋਹੈਰ੍ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸ੍ਤੁਤ੍ਵਾ ਚ ਮਾਂ ਨਰਃ ੩੪.
ਜੋ ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਨ ਦੇ ਭੁਲੇਖਿਆਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਆਰਾਰ੍ਤਿਕਂ ਭ੍ਰਾਮਯਿਤ੍ਵਾ ਅਰ੍ਤਿਹੀਨਃ ਪ੍ਰਜਾਯਤੇ ੩੪.
ਜੋ ਆਰਤੀ ਦੀ ਜੋਤ ਘੁੰਮਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਨਤ੍ਵਾ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾਥ ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਚ ਦਾਨਂ ਲਿਂਗਸ੍ਯ ਸਂਨਿਧੌ ੩੪.
ਜੋ ਲਿੰਗ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੁੰਨ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਣਾਮਾਤ੍ਪਂਚਦਸ਼ ਚ ਸ੍ਨਾਨਾਦ੍ਵਿਂਸ਼ਤਿਂ ਪੂਜਯਾ ੩੪.
ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨ ਨਾਲ ਪੰਦਰਾਂ, ਨ੍ਹਾਉਣ ਨਾਲ ਵੀਹ, ਤੇ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਨਾਲ ਪੁੰਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਏਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਯਥੋਦ੍ਦਿष੍ਟਂ ਕੁਮਾਰਾਤ੍ਰ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ੩੪.
ਕੁਮਾਰ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਜਿਵੇਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਐਸਾ ਹੀ ਹੋਵੇਗਾ।