ਯਜ੍ਞਾਦਿਕਾਸ਼੍ਚ ਯੇ ਧਰ੍ਮਾ ਵਿਨਾ ਯਸ੍ਯਾਰ੍ਚਨਂ ਵृਥਾ ੩੩.
ਜੋ ਯਜਨ ਆਦਿ ਧਰਮ ਹਨ, ਜੇ ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਕੀਤੇ ਜਾਣ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਭ ਵਿਅਰਥ ਹਨ।
ਕ੍ਸ਼ੋਣੀ ਰਥੋ ਵਿਧਿਰ੍ਯਂਤਾ ਸ਼ਰੋऽਹਂ ਮਨ੍ਦਰੋ ਧਨੁਃ ੩੩.
ਧਰਤੀ ਰਥ ਹੈ, ਕਿਸਮਤ ਰਥ ਦਾ ਹਲਕਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਤੀਰ ਹਾਂ ਅਤੇ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਧਨੁ ਹੈ।
ਆਰਾਧਨਂ ਤਸ੍ਯ ਕੇਚਿਦ੍ਯੋਗਮਾਰ੍ਗੇਣ ਕੁਰ੍ਵਤੇ ੩੩.
ਕੁਝ ਲੋਕ ਉਸ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਯੋਗ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤਸ੍ਯਾਰ੍ਚਯੇਲ੍ਲਿਂਗਂ ਭੁਕ੍ਤਿਮੁਕ੍ਤੀ ਯ ਇਚ੍ਛਤਿ ੩੩.
ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਕੋਈ ਭੋਗ ਜਾਂ ਮੁਕਤੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਸ ਦਾ ਲਿੰਗ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰੇ।
ਅਭੂਦ੍ਯਸ੍ਯ ਪਰਿਚ੍ਛੇਦੇ ਨਾਲਮਾਵਾਂ ਬਭੂਵਿਵ ੩੩.
ਉਸ ਦੀ ਮਾਪ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਹੱਦ ਨਹੀਂ ਸੀ; ਸਾਡਾ ਕੋਈ ਵੀ ਅੰਤ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚ ਸਕਿਆ।
ਤਸ੍ਮਾਲ੍ਲਿਂਗਮਿਤਿ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਦੇਵੈ ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ ੩੩.
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਬੁਧੀਮਾਨ ਰੁਦਰ ਦਾ ਲਿੰਗ ਹੀ ਚਿੰਨ੍ਹ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ ਹੈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦਿਤृਣਪਰ੍ਯਂਤਂ ਤੇਨੇਦਂ ਤਰ੍ਪਿਤਂ ਜਗਤ੍ ੩੩.
ਉਸ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਘਾਹ ਦੇ ਤਣੇ ਤੱਕ, ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਰ੍ਪਿਤਂ ਤੇਨ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਸ੍ਯਾਤ੍ਸੁਧਯਾ ਪਿਤृਭਿਃ ਸਮਮ੍ ੩੩.
ਉਸ ਨਾਲ, ਸਾਰਾ ਵਿਸ਼ਵ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤੇਨ ਸਂਪੂਜਿਤਂ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਸਕਲਂ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ ੩੩.
ਉਸ ਨਾਲ, ਪੂਰਾ ਜਗਤ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਭੋਜਿਤਂ ਤੇਨ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਸ੍ਯਾਲ੍ਲਿਂਗਸ੍ਯੈਵਂ ਫਲਂ ਮਹਤ੍ ੩੩.
ਉਸ ਨਾਲ, ਸਾਰਾ ਵਿਸ਼ਵ ਪਾਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਲਿੰਗ ਦਾ ਇਹ ਵੱਡਾ ਫਲ ਹੈ।
ਲਿਂਗਸ੍ਯ ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਯਚ੍ਚ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਵਿਸ਼੍ਵਪ੍ਰੀਤਿਦਮ੍ ੩੩.
ਲਿੰਗ ਲਈ ਜੋ ਕੁਝ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸ ਸਰ੍ਵਪਾਪਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤੋ ਰੁਦ੍ਰਲੋਕੇ ਪ੍ਰਮੋਦਤੇ ੩੩.
ਉਹ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਰੁਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤਚ੍ਚ ਸ੍ਥਾਪਯਤੋ ਲਿਂਗਂ ਸ਼ਿਵਸ੍ਯ ਸ਼ੁਭਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ ੩੩.
ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਲਿੰਗ, ਜੋ ਸ਼ੁਭ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਸ ਵੱਲੋਂ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਥੈਵ ਸਰ੍ਵਜਗਤਾਂ ਮੁਖਂ ਲਿਂਗਂ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ ੩੩.
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਲਿੰਗ ਸਾਰੇ ਜਗਤਾਂ ਦਾ ਮੂਲ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਅਤੀਤਂ ਚ ਤਥਾਗਾਮਿ ਕੁਲਾਨਾਂ ਤਾਰਯੇਚ੍ਛਤਮ੍ ੩੩.
ਉਹ ਪਿਛਲੇ ਤੇ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਸੌ ਵੰਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਤਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਕृਤਮਾਯਤਨਂ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਕ੍ਰਮਾਚ੍ਛਤਗੁਣਂ ਫਲਮ੍ ੩੩.
ਜੇ ਉਹ ਮੰਦਰ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਸੌ ਗੁਣਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਆਕਲ੍ਪਾਂਤਂ ਰੁਦ੍ਰਲੋਕੇ ਮੋਦਤੇ ਰੁਦ੍ਰਵਤ੍ਸੁਖੀ ੩੩.
ਉਹ ਰੁਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਰੁਦਰ ਵਾਂਗ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਕਲਪ ਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ।
ਤਸ੍ਮਾਦਤ੍ਰ ਮਹਾਸੇਨ ਲਿਂਗਂ ਸ੍ਥਾਪਿਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ੩੩.
ਇਸ ਲਈ, ਮਹਾਸੇਨ, ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਲਿੰਗ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤਦ੍ਬ੍ਰਵੀਤੁ ਮਹਾ ਸੇਨ ਸ੍ਵਯਂ ਸਾਕ੍ਸ਼ੀ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ ੩੩.
ਇਹ ਗੱਲ ਮਹਾਸੇਨਾ ਆਪ ਦੱਸੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਸਿੱਧਾ ਗਵਾਹ ਹੈ।
ਮਹਾਦੇਵੋ ਹ੍ਯਥਾਲਿਂਗ੍ਯ ਸ੍ਕਨ੍ਦਂ ਵਚਨਬ੍ਰਵੀਤ੍ ੩੩.
ਫਿਰ ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਸਕੰਦਾ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਅਤੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਕਹੇ।
ਤੇਨਾਪਿ ਪਰਮਾ ਪ੍ਰੀਤਿਰ੍ਮਮ ਜਾਤਾ ਤਵੋਪਰਿ ੩੩.
ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਤੇਰੇ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪਿਆਰ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਤਤ੍ਤ੍ਥਾ ਨਾਨ੍ਯਥਾ ਕਿਂਚਿਦਤ੍ਰ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਹਿ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ੩੩.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇੱਥੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਿਹਾ।
ਨਾਵਯੋਰਂਤਰਂ ਕਿਂਚਿਦ੍ਦੀਪਯੋਰਿਵ ਸੁਵ੍ਰਤ ੩੩.
ਸੱਜਣ, ਸਾਡੇ ਵਿਚ ਕੋਈ ਫਰਕ ਨਹੀਂ, ਜਿਵੇਂ ਦੋ ਦੀਵੇਂ ਵਿਚ ਕੋਈ ਅੰਤਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਇਤਿ ਸ੍ਕਨ੍ਦ ਵਿਜਾਨਾਤਿ ਸ ਮਦ੍ਭਕ੍ਤੋਨ੍ਯਥਾ ਨ ਹਿ॥ ੩੩.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਕੰਦਾ ਜਾਣਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਮੇਰਾ ਭਗਤ ਹੈ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ।
ਏਵਮੇਵਾਸ੍ਮਿ ਜਾਨਾਮਿ ਤ੍ਵਾਂ ਚ ਵਿष੍ਣੁਂ ਚ ਸ਼ਂਕਰ॥ ੩੩.
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਵੀ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਸ਼ੰਕਰ।
ਯਚ੍ਚ ਲਿਂਗਕृਤੇ ਪ੍ਰਾਹ ਹਰਿਰ੍ਮਾਂ ਧਰ੍ਮਵਤ੍ਸਲਃ ੩੩.
ਜੋ ਹਰੀ, ਧਰਮ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਨੇ ਲਿੰਗ ਦੇ ਬਾਰੇ ਮੈਨੂੰ ਕਿਹਾ—
ਲਿਂਗਂ ਸਂਸ੍ਥਾਪਯਿष੍ਯਾਮਿ ਸਰ੍ਵਪਾਪਾ ਪਹਂ ਤਤਃ ੩੩.
ਮੈਂ ਉਹ ਲਿੰਗ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਾਂਗਾ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਦ੍ਵਿਤੀਯਂ ਯਤ੍ਰ ਨਿਃਸਤ੍ਤ੍ਵਸਤ੍ਯਕ੍ਤਃ ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾऽਸੁਰੋऽਭਵਤ੍ ੩੩.
ਦੂਜਾ, ਜਿੱਥੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨੇ ਅਸੁਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਸਾਰ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਸੀ—
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਾਣਮਾਹੂਯ ਪ੍ਰਾਹ ਪਾਵਕਿਃ ੩੩.
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਪਾਵਕ ਨੇ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ।
ਵਚਨਾਦ੍ਬਾਹੁਲੇਯਸ੍ਯ ਨਿਰ੍ਮਮੇ ਦੇਵਵਰ੍ਦ੍ਧਕਿਃ ੩੩.
ਬਾਹੁਲੇਯ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਕਾਰੀਗਰ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਬਣਾਇਆ।