ਪਾਪਿਨਂ ਪੁਰੁषਂ ਯੋ ਹਿ ਸਮਰ੍ਥੋ ਨ ਨਿਹਂਤਿ ਚ ੩੩.
ਜੇ ਕੋਈ ਸਮਰਥ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਪਾਪੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਾਰਦਾ,
ਪਾਪਿਨੋ ਯਦਿ ਵਧ੍ਯਂਤੇ ਨੈਵ ਪਾਲਨਸਂਸ੍ਥਿਤੈਃ ੩੩.
ਜੇ ਪਾਪੀਆਂ ਨੂੰ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਮਾਰਦੇ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ
ਕਥਂ ਯਜ੍ਞਾਸ਼੍ਚ ਵੇਦਾਸ਼੍ਚ ਵਰ੍ਤਤੇ ਵਿਸ਼੍ਵਧਾਰਕਾਃ ੩੩.
ਫਿਰ ਯਜਨ ਤੇ ਵੇਦ, ਜੋ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਸੰਭਾਲਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਚੱਲ ਸਕਦੇ ਹਨ?
ਅਥ ਚੇਦ੍ਰੁਦ੍ਰਭਕ੍ਤੇषੁ ਬਹੁਮਾਨਸ੍ਤਵ ਪ੍ਰਭੋ ੩੩.
ਪਰ ਜੇ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਰੁਦਰ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਸਤਿਕਾਰ ਹੈ,
ਆਜਨ੍ਮਸਂਭਵੈਃ ਪਾਪੈਃ ਪੁਮਾਨ੍ਯੇਨ ਵਿਮੁਚ੍ਯਤੇ ੩੩.
ਉਸ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਜਨਮ-ਜਨਮ ਦੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਕृਤੇ ਪਾਪੇऽਨੁਤਾਪੋ ਵੈ ਯਸ੍ਯ ਸ੍ਕਨ੍ਦ ਪ੍ਰਜਾਯਤੇ ੩੩.
ਹੇ ਸਕੰਦਾ, ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਪਾਪ ਕਰਕੇ ਪਛਤਾਵਾ ਆਉਂਦਾ ਹੈ,
ਨ ਯਸ੍ਯਾਲਮਪਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਮਹਿਮਾਨਂ ਵਿਵਰ੍ਣਿਤੁਮ੍ ੩੩.
ਕਿਸੇ ਵਿੱਚ ਵੀ ਇਤਨੀ ਸਮਰਥਾ ਨਹੀਂ ਕਿ ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਰਣਨ ਕਰ ਸਕੇ।
ਅਕਾਂਡੇ ਯਚ੍ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਂਡਕ੍ਸ਼ਯੋਦ੍ਯੁਕ੍ਤਂ ਹਲਾਹਲਮ੍ ੩੩.
ਅਤੇ ਜੋ ਕਲਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਇਆ ਜ਼ਹਿਰ ਹੈ—
ਦੁਃਖਤਾਂਡਵਦੀਨੋऽਭੂਦਣ੍ਡਸਂਕੀਰ੍ਣਮਾਨਸਃ ੩੩.
ਉਹ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਦੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਮਨ ਵਿਚ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਵਿਯਦ੍ਵ੍ਯਾਪੀ ਸੁਰਸਰਿਤ੍ਪ੍ਰਵਾਹੋ ਵਿਪ੍ਰੁषਾਕृਤਿਃ ੩੩.
ਜੋ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਰੂਪ ਦੇਵੀ ਦਰਿਆ ਦੀ ਧਾਰ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਤੇ ਜੋ ਬੂੰਦ ਵਰਗਾ ਹੈ।
ਯਜ੍ਞਾਦਿਕਾਸ਼੍ਚ ਯੇ ਧਰ੍ਮਾ ਵਿਨਾ ਯਸ੍ਯਾਰ੍ਚਨਂ ਵृਥਾ ੩੩.
ਜੋ ਯਜਨ ਆਦਿ ਧਰਮ ਹਨ, ਜੇ ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਕੀਤੇ ਜਾਣ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਭ ਵਿਅਰਥ ਹਨ।
ਕ੍ਸ਼ੋਣੀ ਰਥੋ ਵਿਧਿਰ੍ਯਂਤਾ ਸ਼ਰੋऽਹਂ ਮਨ੍ਦਰੋ ਧਨੁਃ ੩੩.
ਧਰਤੀ ਰਥ ਹੈ, ਕਿਸਮਤ ਰਥ ਦਾ ਹਲਕਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਤੀਰ ਹਾਂ ਅਤੇ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਧਨੁ ਹੈ।
ਆਰਾਧਨਂ ਤਸ੍ਯ ਕੇਚਿਦ੍ਯੋਗਮਾਰ੍ਗੇਣ ਕੁਰ੍ਵਤੇ ੩੩.
ਕੁਝ ਲੋਕ ਉਸ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਯੋਗ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤਸ੍ਯਾਰ੍ਚਯੇਲ੍ਲਿਂਗਂ ਭੁਕ੍ਤਿਮੁਕ੍ਤੀ ਯ ਇਚ੍ਛਤਿ ੩੩.
ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਕੋਈ ਭੋਗ ਜਾਂ ਮੁਕਤੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਸ ਦਾ ਲਿੰਗ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰੇ।
ਅਭੂਦ੍ਯਸ੍ਯ ਪਰਿਚ੍ਛੇਦੇ ਨਾਲਮਾਵਾਂ ਬਭੂਵਿਵ ੩੩.
ਉਸ ਦੀ ਮਾਪ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਹੱਦ ਨਹੀਂ ਸੀ; ਸਾਡਾ ਕੋਈ ਵੀ ਅੰਤ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚ ਸਕਿਆ।
ਤਸ੍ਮਾਲ੍ਲਿਂਗਮਿਤਿ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਦੇਵੈ ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ ੩੩.
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਬੁਧੀਮਾਨ ਰੁਦਰ ਦਾ ਲਿੰਗ ਹੀ ਚਿੰਨ੍ਹ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ ਹੈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦਿਤृਣਪਰ੍ਯਂਤਂ ਤੇਨੇਦਂ ਤਰ੍ਪਿਤਂ ਜਗਤ੍ ੩੩.
ਉਸ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਘਾਹ ਦੇ ਤਣੇ ਤੱਕ, ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਰ੍ਪਿਤਂ ਤੇਨ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਸ੍ਯਾਤ੍ਸੁਧਯਾ ਪਿਤृਭਿਃ ਸਮਮ੍ ੩੩.
ਉਸ ਨਾਲ, ਸਾਰਾ ਵਿਸ਼ਵ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤੇਨ ਸਂਪੂਜਿਤਂ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਸਕਲਂ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ ੩੩.
ਉਸ ਨਾਲ, ਪੂਰਾ ਜਗਤ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਭੋਜਿਤਂ ਤੇਨ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਸ੍ਯਾਲ੍ਲਿਂਗਸ੍ਯੈਵਂ ਫਲਂ ਮਹਤ੍ ੩੩.
ਉਸ ਨਾਲ, ਸਾਰਾ ਵਿਸ਼ਵ ਪਾਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਲਿੰਗ ਦਾ ਇਹ ਵੱਡਾ ਫਲ ਹੈ।
ਲਿਂਗਸ੍ਯ ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਯਚ੍ਚ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਵਿਸ਼੍ਵਪ੍ਰੀਤਿਦਮ੍ ੩੩.
ਲਿੰਗ ਲਈ ਜੋ ਕੁਝ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸ ਸਰ੍ਵਪਾਪਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤੋ ਰੁਦ੍ਰਲੋਕੇ ਪ੍ਰਮੋਦਤੇ ੩੩.
ਉਹ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਰੁਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤਚ੍ਚ ਸ੍ਥਾਪਯਤੋ ਲਿਂਗਂ ਸ਼ਿਵਸ੍ਯ ਸ਼ੁਭਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ ੩੩.
ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਲਿੰਗ, ਜੋ ਸ਼ੁਭ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਸ ਵੱਲੋਂ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਥੈਵ ਸਰ੍ਵਜਗਤਾਂ ਮੁਖਂ ਲਿਂਗਂ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ ੩੩.
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਲਿੰਗ ਸਾਰੇ ਜਗਤਾਂ ਦਾ ਮੂਲ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਅਤੀਤਂ ਚ ਤਥਾਗਾਮਿ ਕੁਲਾਨਾਂ ਤਾਰਯੇਚ੍ਛਤਮ੍ ੩੩.
ਉਹ ਪਿਛਲੇ ਤੇ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਸੌ ਵੰਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਤਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਕृਤਮਾਯਤਨਂ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਕ੍ਰਮਾਚ੍ਛਤਗੁਣਂ ਫਲਮ੍ ੩੩.
ਜੇ ਉਹ ਮੰਦਰ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਸੌ ਗੁਣਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਆਕਲ੍ਪਾਂਤਂ ਰੁਦ੍ਰਲੋਕੇ ਮੋਦਤੇ ਰੁਦ੍ਰਵਤ੍ਸੁਖੀ ੩੩.
ਉਹ ਰੁਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਰੁਦਰ ਵਾਂਗ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਕਲਪ ਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ।
ਤਸ੍ਮਾਦਤ੍ਰ ਮਹਾਸੇਨ ਲਿਂਗਂ ਸ੍ਥਾਪਿਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ੩੩.
ਇਸ ਲਈ, ਮਹਾਸੇਨ, ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਲਿੰਗ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤਦ੍ਬ੍ਰਵੀਤੁ ਮਹਾ ਸੇਨ ਸ੍ਵਯਂ ਸਾਕ੍ਸ਼ੀ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ ੩੩.
ਇਹ ਗੱਲ ਮਹਾਸੇਨਾ ਆਪ ਦੱਸੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਸਿੱਧਾ ਗਵਾਹ ਹੈ।
ਮਹਾਦੇਵੋ ਹ੍ਯਥਾਲਿਂਗ੍ਯ ਸ੍ਕਨ੍ਦਂ ਵਚਨਬ੍ਰਵੀਤ੍ ੩੩.
ਫਿਰ ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਸਕੰਦਾ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਅਤੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਕਹੇ।