ਆਸੀਦ੍ਦੀਨਮਨਾਃ ਪਾਰ੍ਥ ਸ਼ੁਸ਼ੋਚ ਚ ਮਹਾਮਤਿਃ ੩੩.
ਉਹ ਉਦਾਸ ਹੋ ਗਿਆ, ਪਾਰਥ, ਤੇ ਉਹ ਵੱਡਾ ਮਨ ਵਾਲਾ ਦੁਖੀ ਹੋਇਆ।
ਸ਼ੋਚ੍ਯਂ ਪਾਤਕਿਨਂ ਮਾਂ ਚ ਸਂਸ੍ਤੁਵਧ੍ਵਂ ਕਥਂ ਸੁਰਾਃ ੩੩.
ਮੈਂ ਪਾਪੀ ਤੇ ਮਾਰਨ ਯੋਗ ਹਾਂ, ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਵਡਿਆਈ ਦਿੰਦੇ ਹੋ?
ਸ ਤੁ ਰੁਦ੍ਰਾਂਸ਼ਜਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਦ੍ਰੁਹ੍ਯਨ੍ਨ ਰੁਦ੍ਰਁਵਤ੍ ੩੩.
ਜੋ ਰੁਦਰ ਦਾ ਅੰਸ਼ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੇ ਉਹ ਉਸ ਨਾਲ ਧੋਖਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਰੁਦਰ ਨਾਲ ਕਰੇ।
ਵੀਰਂ ਹਿ ਪੁਰੁषਂ ਹਤ੍ਵਾ ਗੋਸਹਸ੍ਰੇਣ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ੩੩.
ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਰੋਧੀ ਤੇ ਬਹਾਦਰ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂ ਦਾਨ ਦੇਣ ਨਾਲ ਉਹ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪਾਪਸ਼ੀਲਸ੍ਯ ਹਨਨੇ ਦੋषੋ ਯਦ੍ਯਪਿ ਨਾਸ੍ਤਿ ਚ ੩੩.
ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਪਾਪੀ ਸੁਭਾਅ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਤਦਹਂ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਪ੍ਰਾਯਾਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਂ ਚ ਕਿਂਚਨ ੩੩.
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਇਸ ਲਈ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸਂਸ਼ੋਚਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਿਵਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ ੩੩.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਸ਼ਿਵਪੁੱਤਰ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਸੋਚ ਕੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ,
ਸ਼੍ਰੁਤਿਃ ਸ੍ਮृਤਿਸ਼੍ਚੇਤਿਹਾਸਾਃ ਪੁਰਾਣਂ ਚ ਸ਼ਿਵਾਤ੍ਮਜ ੩੩.
ਵੇਦ, ਸਮ੍ਰਿਤੀ, ਇਤਿਹਾਸ ਤੇ ਪੁਰਾਣ—all ਸ਼ਿਵਪੁੱਤਰ, ਇਹ ਸਭ ਹਨ।
ਸ੍ਵਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਯਃ ਪਰਪ੍ਰਾਣੈਃ ਪ੍ਰਪੁष੍ਣਾਤ੍ਯਘृਣਃ ਪੁਮਾਨ੍ ੩੩.
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਦੂਜਿਆਂ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਚਲਾਉਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਦਇਆ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਅਮਾਨਵੀ ਹੈ।
ਅਨ੍ਨਾਦੇ ਭ੍ਰੂਣਹਾ ਮਾਰ੍ष੍ਟਿ ਪਤ੍ਯੌ ਭਾਰ੍ਯਾ ਪਚਾਰਿਣੀ ੩੩.
ਜੋ ਖਾਣ ਵਾਲਾ, ਭ੍ਰੂਣ ਮਾਰਨ ਵਾਲਾ, ਜਾਂ ਪਤੀ ਨੂੰ ਧੋਖਾ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਹੈ—
ਪਾਪਿਨਂ ਪੁਰੁषਂ ਯੋ ਹਿ ਸਮਰ੍ਥੋ ਨ ਨਿਹਂਤਿ ਚ ੩੩.
ਜੇ ਕੋਈ ਸਮਰਥ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਪਾਪੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਾਰਦਾ,
ਪਾਪਿਨੋ ਯਦਿ ਵਧ੍ਯਂਤੇ ਨੈਵ ਪਾਲਨਸਂਸ੍ਥਿਤੈਃ ੩੩.
ਜੇ ਪਾਪੀਆਂ ਨੂੰ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਮਾਰਦੇ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ
ਕਥਂ ਯਜ੍ਞਾਸ਼੍ਚ ਵੇਦਾਸ਼੍ਚ ਵਰ੍ਤਤੇ ਵਿਸ਼੍ਵਧਾਰਕਾਃ ੩੩.
ਫਿਰ ਯਜਨ ਤੇ ਵੇਦ, ਜੋ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਸੰਭਾਲਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਚੱਲ ਸਕਦੇ ਹਨ?
ਅਥ ਚੇਦ੍ਰੁਦ੍ਰਭਕ੍ਤੇषੁ ਬਹੁਮਾਨਸ੍ਤਵ ਪ੍ਰਭੋ ੩੩.
ਪਰ ਜੇ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਰੁਦਰ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਸਤਿਕਾਰ ਹੈ,
ਆਜਨ੍ਮਸਂਭਵੈਃ ਪਾਪੈਃ ਪੁਮਾਨ੍ਯੇਨ ਵਿਮੁਚ੍ਯਤੇ ੩੩.
ਉਸ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਜਨਮ-ਜਨਮ ਦੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਕृਤੇ ਪਾਪੇऽਨੁਤਾਪੋ ਵੈ ਯਸ੍ਯ ਸ੍ਕਨ੍ਦ ਪ੍ਰਜਾਯਤੇ ੩੩.
ਹੇ ਸਕੰਦਾ, ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਪਾਪ ਕਰਕੇ ਪਛਤਾਵਾ ਆਉਂਦਾ ਹੈ,
ਨ ਯਸ੍ਯਾਲਮਪਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਮਹਿਮਾਨਂ ਵਿਵਰ੍ਣਿਤੁਮ੍ ੩੩.
ਕਿਸੇ ਵਿੱਚ ਵੀ ਇਤਨੀ ਸਮਰਥਾ ਨਹੀਂ ਕਿ ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਰਣਨ ਕਰ ਸਕੇ।
ਅਕਾਂਡੇ ਯਚ੍ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਂਡਕ੍ਸ਼ਯੋਦ੍ਯੁਕ੍ਤਂ ਹਲਾਹਲਮ੍ ੩੩.
ਅਤੇ ਜੋ ਕਲਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਇਆ ਜ਼ਹਿਰ ਹੈ—
ਦੁਃਖਤਾਂਡਵਦੀਨੋऽਭੂਦਣ੍ਡਸਂਕੀਰ੍ਣਮਾਨਸਃ ੩੩.
ਉਹ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਦੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਮਨ ਵਿਚ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਵਿਯਦ੍ਵ੍ਯਾਪੀ ਸੁਰਸਰਿਤ੍ਪ੍ਰਵਾਹੋ ਵਿਪ੍ਰੁषਾਕृਤਿਃ ੩੩.
ਜੋ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਰੂਪ ਦੇਵੀ ਦਰਿਆ ਦੀ ਧਾਰ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਤੇ ਜੋ ਬੂੰਦ ਵਰਗਾ ਹੈ।
ਯਜ੍ਞਾਦਿਕਾਸ਼੍ਚ ਯੇ ਧਰ੍ਮਾ ਵਿਨਾ ਯਸ੍ਯਾਰ੍ਚਨਂ ਵृਥਾ ੩੩.
ਜੋ ਯਜਨ ਆਦਿ ਧਰਮ ਹਨ, ਜੇ ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਕੀਤੇ ਜਾਣ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਭ ਵਿਅਰਥ ਹਨ।
ਕ੍ਸ਼ੋਣੀ ਰਥੋ ਵਿਧਿਰ੍ਯਂਤਾ ਸ਼ਰੋऽਹਂ ਮਨ੍ਦਰੋ ਧਨੁਃ ੩੩.
ਧਰਤੀ ਰਥ ਹੈ, ਕਿਸਮਤ ਰਥ ਦਾ ਹਲਕਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਤੀਰ ਹਾਂ ਅਤੇ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਧਨੁ ਹੈ।
ਆਰਾਧਨਂ ਤਸ੍ਯ ਕੇਚਿਦ੍ਯੋਗਮਾਰ੍ਗੇਣ ਕੁਰ੍ਵਤੇ ੩੩.
ਕੁਝ ਲੋਕ ਉਸ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਯੋਗ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤਸ੍ਯਾਰ੍ਚਯੇਲ੍ਲਿਂਗਂ ਭੁਕ੍ਤਿਮੁਕ੍ਤੀ ਯ ਇਚ੍ਛਤਿ ੩੩.
ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਕੋਈ ਭੋਗ ਜਾਂ ਮੁਕਤੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਸ ਦਾ ਲਿੰਗ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰੇ।
ਅਭੂਦ੍ਯਸ੍ਯ ਪਰਿਚ੍ਛੇਦੇ ਨਾਲਮਾਵਾਂ ਬਭੂਵਿਵ ੩੩.
ਉਸ ਦੀ ਮਾਪ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਹੱਦ ਨਹੀਂ ਸੀ; ਸਾਡਾ ਕੋਈ ਵੀ ਅੰਤ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚ ਸਕਿਆ।
ਤਸ੍ਮਾਲ੍ਲਿਂਗਮਿਤਿ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਦੇਵੈ ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ ੩੩.
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਬੁਧੀਮਾਨ ਰੁਦਰ ਦਾ ਲਿੰਗ ਹੀ ਚਿੰਨ੍ਹ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ ਹੈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦਿਤृਣਪਰ੍ਯਂਤਂ ਤੇਨੇਦਂ ਤਰ੍ਪਿਤਂ ਜਗਤ੍ ੩੩.
ਉਸ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਘਾਹ ਦੇ ਤਣੇ ਤੱਕ, ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਰ੍ਪਿਤਂ ਤੇਨ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਸ੍ਯਾਤ੍ਸੁਧਯਾ ਪਿਤृਭਿਃ ਸਮਮ੍ ੩੩.
ਉਸ ਨਾਲ, ਸਾਰਾ ਵਿਸ਼ਵ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤੇਨ ਸਂਪੂਜਿਤਂ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਸਕਲਂ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ ੩੩.
ਉਸ ਨਾਲ, ਪੂਰਾ ਜਗਤ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਭੋਜਿਤਂ ਤੇਨ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਸ੍ਯਾਲ੍ਲਿਂਗਸ੍ਯੈਵਂ ਫਲਂ ਮਹਤ੍ ੩੩.
ਉਸ ਨਾਲ, ਸਾਰਾ ਵਿਸ਼ਵ ਪਾਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਲਿੰਗ ਦਾ ਇਹ ਵੱਡਾ ਫਲ ਹੈ।