ਤਤਃ ਪੁਨਃ ਸ੍ਕਂਦਮਾਹ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਃ ਕੇਸ਼ਵੋऽਰਿਹਾ ੩੨.
ਫਿਰ, ਵੈਰੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਕੇਸ਼ਵ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਸਕੰਦਾ ਨੂੰ ਮੁੜ ਆਖਿਆ।
ਕ੍ਰੌਂਚਪਰ੍ਵਤਮਾਦਾਯ ਦੇਵਸਂਘਾਨ੍ਪ੍ਰਬਾਧਤੇ ਜਹਿ ਤਂ ਪਾਪਸਂਕਲ੍ਪਂ ਕ੍ਰੌਂਚਸ੍ਥਂ ਸ਼ਕ੍ਤਿਵੇਗਤਃ॥ ੩੨.
ਉਹ ਕ੍ਰੌਂਚ ਪਹਾੜ ਚੁੱਕ ਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਜੋਰ ਨਾਲ ਕ੍ਰੌਂਚ 'ਤੇ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ ਉਸ ਪਾਪੀ ਨੂੰ ਮਾਰ।
ਤਤਃ ਕ੍ਰੌਂਚਂ ਮਹਾਤੇਜਾ ਨਾਨਾਵ੍ਯਾਲਵਿਨਾਦਿਤਮ੍ ੩੨.
ਫਿਰ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਸਕੰਦਾ ਕ੍ਰੌਂਚ ਪਹਾੜ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਕਈ ਸੱਪਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਤਤ੍ਰ ਵ੍ਯਾਲਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਦੈਤ੍ਯਕੋਟ੍ਯਯੁਤਂ ਤਥਾ ੩੨.
ਉਥੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸੱਪ ਅਤੇ ਲੱਖਾਂ-ਕਰੋੜਾਂ ਦੈਤ ਸਨ।
ਅਦ੍ਯਾਪਿ ਛਿਦ੍ਰਂ ਤਤ੍ਪਾਰ੍ਥ ਕ੍ਰੌਂਚਸ੍ਯ ਪਰਿਵਰ੍ਤਤੇ॥ ੩੨.
ਅਜੇ ਵੀ, ਪਾਰਥ, ਕ੍ਰੌਂਚ ਪਹਾੜ 'ਚ ਉਹ ਚੀਰ ਰਹਿ ਗਿਆ ਹੈ।
ਯੇਨ ਹਂਸਾਸ਼੍ਚ ਕ੍ਰੌਂਚਾਸ਼੍ਚ ਮਾਨਸਾਯ ਪ੍ਰਯਾਂਤਿ ਚ ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਯਾਤਿ ਮਨਃ ਸਾਧੋਰਾਹृਤਂ ਪ੍ਰਹਿਤਂ ਤਥਾ॥ ੩੨.
ਉਸ ਰਾਹੀਂ ਹੰਸ ਤੇ ਕ੍ਰੌਂਚ ਪੰਛੀ ਮਾਨਸ ਸਰੋਵਰ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਇੰਝ ਹੀ ਸਾਧੂ ਦਾ ਮਨ ਵੀ ਖਿੱਚਿਆ ਜਾਂਦਾ ਜਾਂ ਭੇਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੋ ਕੇ ਮੁੜ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਹਰੀਂਦ੍ਰਪ੍ਰਮੁਖਾਃ ਪ੍ਰਤੁष੍ਟੁਵੁਰ੍ਨਨृਤੁਸ਼੍ਚ ਰਂਭਾਪ੍ਰਮੁਖਾ ਵਰਾਂਗਨਾਃ ੩੨.
ਫਿਰ ਇੰਦਰ ਆਦਿ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਰੰਭਾ ਆਦਿ ਸੁੰਦਰੀਆਂ ਨੇ ਗੀਤ ਗਾਏ ਤੇ ਨੱਚਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤਂ ਗਿਰਿਵਰ੍ष੍ਮਾਣਂ ਪਤਿਤਂ ਵਸੁਧੋਪਰਿ ੩੩.
ਫਿਰ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵੱਡਾ ਪਹਾੜ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੇਵਾ ਵਿਸ੍ਮਿਤਾਸ੍ਤੇ ਜਯਂ ਜਗੁਸ੍ਤਥਾ ਮੁਹੁਃ ੩੩.
ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਦੇਵਤੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਜਿੱਤ ਦੀ ਪੁਕਾਰ ਕੀਤੀ।
ਉਤ੍ਥਾਯ ਤਾਰਕੋ ਦੈਤ੍ਯਃ ਕਦਾ ਚਿਨ੍ਨੋ ਨਿਹਂਤਿ ਚੇਤ੍ ੩੩.
ਤਾਰਕ ਦੈਤ ਉਠ ਕੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ ਕਿ ਕਦੋਂ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਜਾਵੇਗਾ।
ਆਸੀਦ੍ਦੀਨਮਨਾਃ ਪਾਰ੍ਥ ਸ਼ੁਸ਼ੋਚ ਚ ਮਹਾਮਤਿਃ ੩੩.
ਉਹ ਉਦਾਸ ਹੋ ਗਿਆ, ਪਾਰਥ, ਤੇ ਉਹ ਵੱਡਾ ਮਨ ਵਾਲਾ ਦੁਖੀ ਹੋਇਆ।
ਸ਼ੋਚ੍ਯਂ ਪਾਤਕਿਨਂ ਮਾਂ ਚ ਸਂਸ੍ਤੁਵਧ੍ਵਂ ਕਥਂ ਸੁਰਾਃ ੩੩.
ਮੈਂ ਪਾਪੀ ਤੇ ਮਾਰਨ ਯੋਗ ਹਾਂ, ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਵਡਿਆਈ ਦਿੰਦੇ ਹੋ?
ਸ ਤੁ ਰੁਦ੍ਰਾਂਸ਼ਜਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਦ੍ਰੁਹ੍ਯਨ੍ਨ ਰੁਦ੍ਰਁਵਤ੍ ੩੩.
ਜੋ ਰੁਦਰ ਦਾ ਅੰਸ਼ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੇ ਉਹ ਉਸ ਨਾਲ ਧੋਖਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਰੁਦਰ ਨਾਲ ਕਰੇ।
ਵੀਰਂ ਹਿ ਪੁਰੁषਂ ਹਤ੍ਵਾ ਗੋਸਹਸ੍ਰੇਣ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ੩੩.
ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਰੋਧੀ ਤੇ ਬਹਾਦਰ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂ ਦਾਨ ਦੇਣ ਨਾਲ ਉਹ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪਾਪਸ਼ੀਲਸ੍ਯ ਹਨਨੇ ਦੋषੋ ਯਦ੍ਯਪਿ ਨਾਸ੍ਤਿ ਚ ੩੩.
ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਪਾਪੀ ਸੁਭਾਅ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਤਦਹਂ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਪ੍ਰਾਯਾਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਂ ਚ ਕਿਂਚਨ ੩੩.
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਇਸ ਲਈ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸਂਸ਼ੋਚਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਿਵਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ ੩੩.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਸ਼ਿਵਪੁੱਤਰ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਸੋਚ ਕੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ,
ਸ਼੍ਰੁਤਿਃ ਸ੍ਮृਤਿਸ਼੍ਚੇਤਿਹਾਸਾਃ ਪੁਰਾਣਂ ਚ ਸ਼ਿਵਾਤ੍ਮਜ ੩੩.
ਵੇਦ, ਸਮ੍ਰਿਤੀ, ਇਤਿਹਾਸ ਤੇ ਪੁਰਾਣ—all ਸ਼ਿਵਪੁੱਤਰ, ਇਹ ਸਭ ਹਨ।
ਸ੍ਵਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਯਃ ਪਰਪ੍ਰਾਣੈਃ ਪ੍ਰਪੁष੍ਣਾਤ੍ਯਘृਣਃ ਪੁਮਾਨ੍ ੩੩.
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਦੂਜਿਆਂ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਚਲਾਉਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਦਇਆ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਅਮਾਨਵੀ ਹੈ।
ਅਨ੍ਨਾਦੇ ਭ੍ਰੂਣਹਾ ਮਾਰ੍ष੍ਟਿ ਪਤ੍ਯੌ ਭਾਰ੍ਯਾ ਪਚਾਰਿਣੀ ੩੩.
ਜੋ ਖਾਣ ਵਾਲਾ, ਭ੍ਰੂਣ ਮਾਰਨ ਵਾਲਾ, ਜਾਂ ਪਤੀ ਨੂੰ ਧੋਖਾ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਹੈ—
ਪਾਪਿਨਂ ਪੁਰੁषਂ ਯੋ ਹਿ ਸਮਰ੍ਥੋ ਨ ਨਿਹਂਤਿ ਚ ੩੩.
ਜੇ ਕੋਈ ਸਮਰਥ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਪਾਪੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਾਰਦਾ,
ਪਾਪਿਨੋ ਯਦਿ ਵਧ੍ਯਂਤੇ ਨੈਵ ਪਾਲਨਸਂਸ੍ਥਿਤੈਃ ੩੩.
ਜੇ ਪਾਪੀਆਂ ਨੂੰ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਮਾਰਦੇ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ
ਕਥਂ ਯਜ੍ਞਾਸ਼੍ਚ ਵੇਦਾਸ਼੍ਚ ਵਰ੍ਤਤੇ ਵਿਸ਼੍ਵਧਾਰਕਾਃ ੩੩.
ਫਿਰ ਯਜਨ ਤੇ ਵੇਦ, ਜੋ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਸੰਭਾਲਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਚੱਲ ਸਕਦੇ ਹਨ?
ਅਥ ਚੇਦ੍ਰੁਦ੍ਰਭਕ੍ਤੇषੁ ਬਹੁਮਾਨਸ੍ਤਵ ਪ੍ਰਭੋ ੩੩.
ਪਰ ਜੇ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਰੁਦਰ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਸਤਿਕਾਰ ਹੈ,
ਆਜਨ੍ਮਸਂਭਵੈਃ ਪਾਪੈਃ ਪੁਮਾਨ੍ਯੇਨ ਵਿਮੁਚ੍ਯਤੇ ੩੩.
ਉਸ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਜਨਮ-ਜਨਮ ਦੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਕृਤੇ ਪਾਪੇऽਨੁਤਾਪੋ ਵੈ ਯਸ੍ਯ ਸ੍ਕਨ੍ਦ ਪ੍ਰਜਾਯਤੇ ੩੩.
ਹੇ ਸਕੰਦਾ, ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਪਾਪ ਕਰਕੇ ਪਛਤਾਵਾ ਆਉਂਦਾ ਹੈ,
ਨ ਯਸ੍ਯਾਲਮਪਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਮਹਿਮਾਨਂ ਵਿਵਰ੍ਣਿਤੁਮ੍ ੩੩.
ਕਿਸੇ ਵਿੱਚ ਵੀ ਇਤਨੀ ਸਮਰਥਾ ਨਹੀਂ ਕਿ ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਰਣਨ ਕਰ ਸਕੇ।
ਅਕਾਂਡੇ ਯਚ੍ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਂਡਕ੍ਸ਼ਯੋਦ੍ਯੁਕ੍ਤਂ ਹਲਾਹਲਮ੍ ੩੩.
ਅਤੇ ਜੋ ਕਲਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਇਆ ਜ਼ਹਿਰ ਹੈ—
ਦੁਃਖਤਾਂਡਵਦੀਨੋऽਭੂਦਣ੍ਡਸਂਕੀਰ੍ਣਮਾਨਸਃ ੩੩.
ਉਹ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਦੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਮਨ ਵਿਚ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਵਿਯਦ੍ਵ੍ਯਾਪੀ ਸੁਰਸਰਿਤ੍ਪ੍ਰਵਾਹੋ ਵਿਪ੍ਰੁषਾਕृਤਿਃ ੩੩.
ਜੋ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਰੂਪ ਦੇਵੀ ਦਰਿਆ ਦੀ ਧਾਰ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਤੇ ਜੋ ਬੂੰਦ ਵਰਗਾ ਹੈ।