ਤਸ੍ਯਾਂ ਤਤੋ ਨਿਰ੍ਗਤਾਯਾਂ ਦੈਤ੍ਯਸ਼ੀਰ੍षਂ ਵ੍ਯਕਮ੍ਪਯਤ੍ ੩੨.
ਜਦ ਉਹ ਓਥੋਂ ਨਿਕਲ ਗਈ, ਤਾਂ ਦੈਤ ਦਾ ਸਿਰ ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਂਤਰੇ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਸੋऽਕ੍ਸ਼ਿਪਦ੍ਗਿਰਿਜਾਤ੍ਮਜਃ ੩੨.
ਇਸ ਵੇਲੇ, ਗਿਰਿਜਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਸੁੱਟੀ।
ਕਲ੍ਪਾਂਭੋਧਿਸਮੁਨ੍ਨਾਦਾਂ ਦਿਧਕ੍ਸ਼ਂਤੀਂ ਜਗਦ੍ਯਥਾ ੩੨.
ਉਹ ਕਲਪ ਦੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦੀ ਹੋਈ, ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਸਾੜਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀ ਸੀ।
ਦਾਰਣੀਂ ਪਰ੍ਵਤਾਨਾਂ ਚ ਸਰ੍ਵਸਤ੍ਤ੍ਵਬਲਾਧਿਕਾਮ੍ ੩੨.
ਉਹ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਚੀਰ ਸਕਦੀ ਸੀ ਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸੀ।
ਧਰ੍ਮਸ਼੍ਚੇਦ੍ਬਲਵਾਁਲ੍ਲੋਕੇ ਧਰ੍ਮੋ ਜਯਤਿ ਚੇਤ੍ਸਦਾ ੩੨.
ਜੇ ਧਰਮ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਤਾਕਤਵਰ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਧਰਮ ਹੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜਿੱਤਦਾ ਹੈ।
ਸਾ ਕੁਮਾਰਭੁਜੋਤ੍ਸृष੍ਟਾ ਦੁਰ੍ਨਿਵਾਰ੍ਯਾ ਦੁਰਾਸਦਾ ੩੨.
ਕੁਮਾਰ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਛੱਡੀ ਹੋਈ ਉਹ ਹਥਿਆਰ ਨਾ ਰੋਕੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਸੀ, ਨਾ ਹੀ ਕਿਸੇ ਵੱਲੋਂ ਸਹੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਸੀ।
ਨਿਃਸृਤ੍ਯ ਜਲਕਲ੍ਲੋਲਪੂਰ੍ਵਿਕਾ ਸ੍ਕਂਦਮਾਯਯੌ ਨਾਦਯਨ੍ਵਸੁਧਾਂ ਸਰ੍ਵਾਂ ਪਪਾਤਾਯੋਮੁਖੋ ਮृਤਃ॥ ੩੨.
ਜਲ ਦੀ ਲਹਿਰਾਂ ਨਾਲ ਆਉਂਦੀ ਹੋਈ, ਉਹ ਹਥਿਆਰ ਸਕੰਦਾ ਕੋਲ ਆਈ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਗੂੰਜਾ ਦਿੰਦੀ ਹੋਈ, ਲੋਹੇ-ਮੂੰਹ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਵੱਜੀ, ਤੇ ਉਹ ਮਰ ਗਿਆ।
ਏਵਂ ਪ੍ਰਤਾਪ੍ਯ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਨਿਰ੍ਜਿਤ੍ਯ ਬਹੁਸ਼ਃ ਸੁਰਾਨ੍ ੩੨.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਲਾਇਆ ਅਤੇ ਬਾਰ-ਬਾਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਿਆ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਿਹਤੇ ਦੈਤ੍ਯੇ ਪ੍ਰਹਰ੍षਂ ਵਿਸ਼੍ਵਮਾਯਯੌ॥ ੩੨.
ਜਦੋਂ ਉਹ ਦੈਤ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਵਿਸ਼ਵ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਛਾ ਗਈ।
ਵਵੁਰ੍ਵਾਤਾਸ੍ਤਥਾ ਪੁਣ੍ਯਾਃ ਸੁਪ੍ਰਭੋਭੂਦ੍ਦਿਵਾਕਰਃ ੩੨.
ਪਵਿੱਤਰ ਹਵਾਵਾਂ ਵਹੀਆਂ, ਤੇ ਸੂਰਜ ਬਹੁਤ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ।
ਤਤਃ ਪੁਨਃ ਸ੍ਕਂਦਮਾਹ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਃ ਕੇਸ਼ਵੋऽਰਿਹਾ ੩੨.
ਫਿਰ, ਵੈਰੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਕੇਸ਼ਵ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਸਕੰਦਾ ਨੂੰ ਮੁੜ ਆਖਿਆ।
ਕ੍ਰੌਂਚਪਰ੍ਵਤਮਾਦਾਯ ਦੇਵਸਂਘਾਨ੍ਪ੍ਰਬਾਧਤੇ ਜਹਿ ਤਂ ਪਾਪਸਂਕਲ੍ਪਂ ਕ੍ਰੌਂਚਸ੍ਥਂ ਸ਼ਕ੍ਤਿਵੇਗਤਃ॥ ੩੨.
ਉਹ ਕ੍ਰੌਂਚ ਪਹਾੜ ਚੁੱਕ ਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਜੋਰ ਨਾਲ ਕ੍ਰੌਂਚ 'ਤੇ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ ਉਸ ਪਾਪੀ ਨੂੰ ਮਾਰ।
ਤਤਃ ਕ੍ਰੌਂਚਂ ਮਹਾਤੇਜਾ ਨਾਨਾਵ੍ਯਾਲਵਿਨਾਦਿਤਮ੍ ੩੨.
ਫਿਰ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਸਕੰਦਾ ਕ੍ਰੌਂਚ ਪਹਾੜ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਕਈ ਸੱਪਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਤਤ੍ਰ ਵ੍ਯਾਲਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਦੈਤ੍ਯਕੋਟ੍ਯਯੁਤਂ ਤਥਾ ੩੨.
ਉਥੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸੱਪ ਅਤੇ ਲੱਖਾਂ-ਕਰੋੜਾਂ ਦੈਤ ਸਨ।
ਅਦ੍ਯਾਪਿ ਛਿਦ੍ਰਂ ਤਤ੍ਪਾਰ੍ਥ ਕ੍ਰੌਂਚਸ੍ਯ ਪਰਿਵਰ੍ਤਤੇ॥ ੩੨.
ਅਜੇ ਵੀ, ਪਾਰਥ, ਕ੍ਰੌਂਚ ਪਹਾੜ 'ਚ ਉਹ ਚੀਰ ਰਹਿ ਗਿਆ ਹੈ।
ਯੇਨ ਹਂਸਾਸ਼੍ਚ ਕ੍ਰੌਂਚਾਸ਼੍ਚ ਮਾਨਸਾਯ ਪ੍ਰਯਾਂਤਿ ਚ ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਯਾਤਿ ਮਨਃ ਸਾਧੋਰਾਹृਤਂ ਪ੍ਰਹਿਤਂ ਤਥਾ॥ ੩੨.
ਉਸ ਰਾਹੀਂ ਹੰਸ ਤੇ ਕ੍ਰੌਂਚ ਪੰਛੀ ਮਾਨਸ ਸਰੋਵਰ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਇੰਝ ਹੀ ਸਾਧੂ ਦਾ ਮਨ ਵੀ ਖਿੱਚਿਆ ਜਾਂਦਾ ਜਾਂ ਭੇਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੋ ਕੇ ਮੁੜ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਹਰੀਂਦ੍ਰਪ੍ਰਮੁਖਾਃ ਪ੍ਰਤੁष੍ਟੁਵੁਰ੍ਨਨृਤੁਸ਼੍ਚ ਰਂਭਾਪ੍ਰਮੁਖਾ ਵਰਾਂਗਨਾਃ ੩੨.
ਫਿਰ ਇੰਦਰ ਆਦਿ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਰੰਭਾ ਆਦਿ ਸੁੰਦਰੀਆਂ ਨੇ ਗੀਤ ਗਾਏ ਤੇ ਨੱਚਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤਂ ਗਿਰਿਵਰ੍ष੍ਮਾਣਂ ਪਤਿਤਂ ਵਸੁਧੋਪਰਿ ੩੩.
ਫਿਰ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵੱਡਾ ਪਹਾੜ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੇਵਾ ਵਿਸ੍ਮਿਤਾਸ੍ਤੇ ਜਯਂ ਜਗੁਸ੍ਤਥਾ ਮੁਹੁਃ ੩੩.
ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਦੇਵਤੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਜਿੱਤ ਦੀ ਪੁਕਾਰ ਕੀਤੀ।
ਉਤ੍ਥਾਯ ਤਾਰਕੋ ਦੈਤ੍ਯਃ ਕਦਾ ਚਿਨ੍ਨੋ ਨਿਹਂਤਿ ਚੇਤ੍ ੩੩.
ਤਾਰਕ ਦੈਤ ਉਠ ਕੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ ਕਿ ਕਦੋਂ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਜਾਵੇਗਾ।
ਆਸੀਦ੍ਦੀਨਮਨਾਃ ਪਾਰ੍ਥ ਸ਼ੁਸ਼ੋਚ ਚ ਮਹਾਮਤਿਃ ੩੩.
ਉਹ ਉਦਾਸ ਹੋ ਗਿਆ, ਪਾਰਥ, ਤੇ ਉਹ ਵੱਡਾ ਮਨ ਵਾਲਾ ਦੁਖੀ ਹੋਇਆ।
ਸ਼ੋਚ੍ਯਂ ਪਾਤਕਿਨਂ ਮਾਂ ਚ ਸਂਸ੍ਤੁਵਧ੍ਵਂ ਕਥਂ ਸੁਰਾਃ ੩੩.
ਮੈਂ ਪਾਪੀ ਤੇ ਮਾਰਨ ਯੋਗ ਹਾਂ, ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਵਡਿਆਈ ਦਿੰਦੇ ਹੋ?
ਸ ਤੁ ਰੁਦ੍ਰਾਂਸ਼ਜਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਦ੍ਰੁਹ੍ਯਨ੍ਨ ਰੁਦ੍ਰਁਵਤ੍ ੩੩.
ਜੋ ਰੁਦਰ ਦਾ ਅੰਸ਼ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੇ ਉਹ ਉਸ ਨਾਲ ਧੋਖਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਰੁਦਰ ਨਾਲ ਕਰੇ।
ਵੀਰਂ ਹਿ ਪੁਰੁषਂ ਹਤ੍ਵਾ ਗੋਸਹਸ੍ਰੇਣ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ੩੩.
ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਰੋਧੀ ਤੇ ਬਹਾਦਰ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂ ਦਾਨ ਦੇਣ ਨਾਲ ਉਹ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪਾਪਸ਼ੀਲਸ੍ਯ ਹਨਨੇ ਦੋषੋ ਯਦ੍ਯਪਿ ਨਾਸ੍ਤਿ ਚ ੩੩.
ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਪਾਪੀ ਸੁਭਾਅ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਤਦਹਂ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਪ੍ਰਾਯਾਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਂ ਚ ਕਿਂਚਨ ੩੩.
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਇਸ ਲਈ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸਂਸ਼ੋਚਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਿਵਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ ੩੩.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਸ਼ਿਵਪੁੱਤਰ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਸੋਚ ਕੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ,
ਸ਼੍ਰੁਤਿਃ ਸ੍ਮृਤਿਸ਼੍ਚੇਤਿਹਾਸਾਃ ਪੁਰਾਣਂ ਚ ਸ਼ਿਵਾਤ੍ਮਜ ੩੩.
ਵੇਦ, ਸਮ੍ਰਿਤੀ, ਇਤਿਹਾਸ ਤੇ ਪੁਰਾਣ—all ਸ਼ਿਵਪੁੱਤਰ, ਇਹ ਸਭ ਹਨ।
ਸ੍ਵਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਯਃ ਪਰਪ੍ਰਾਣੈਃ ਪ੍ਰਪੁष੍ਣਾਤ੍ਯਘृਣਃ ਪੁਮਾਨ੍ ੩੩.
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਦੂਜਿਆਂ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਚਲਾਉਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਦਇਆ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਅਮਾਨਵੀ ਹੈ।
ਅਨ੍ਨਾਦੇ ਭ੍ਰੂਣਹਾ ਮਾਰ੍ष੍ਟਿ ਪਤ੍ਯੌ ਭਾਰ੍ਯਾ ਪਚਾਰਿਣੀ ੩੩.
ਜੋ ਖਾਣ ਵਾਲਾ, ਭ੍ਰੂਣ ਮਾਰਨ ਵਾਲਾ, ਜਾਂ ਪਤੀ ਨੂੰ ਧੋਖਾ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਹੈ—