ਤਤਸ੍ਤਾਰ੍ਕ੍ਸ਼ਅਯਂ ਸਮਾਰੁਦ੍ਯ ਹਰਿਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਮਹਾਰਣੇ ੩੨.
ਫਿਰ ਹਰੀ ਤਾਰਕਸ਼ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਉਸ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਵੜ ਗਿਆ।
ਲੋਹਿਤਾਂਬਰਸਂਵੀਤੋ ਲੋਹਿਤਸ੍ਰਗ੍ਵਿਭੂषਣਃ ੩੨.
ਉਹ ਲਾਲ ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਸੀ, ਲਾਲ ਮਾਲਾਵਾਂ ਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਭੁਜੇਨ ਤੋਲਯਞ੍ਛਕ੍ਤਿਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਿ ਕਮ੍ਪਯਨ੍ ੩੨.
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਬਾਂਹ ਨਾਲ ਸ਼ਕਤੀ ਹਿਲਾਈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਤਿष੍ਠਤਿष੍ਠ ਸੁਦੁਰ੍ਬੁਦ੍ਧੇ ਜੀਵਿਤਂ ਤੇ ਮਯਿ ਸ੍ਥਿਤਮ੍ ੩੨.
ਠਹਿਰ, ਠਹਿਰ, ਬੁਰੇ ਮਨ ਵਾਲਿਆ! ਤੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਹੈ।
ਯਤ੍ਤੇ ਸੁਨਿष੍ਠੁਰਤ੍ਵਂ ਚ ਧਰ੍ਮੇ ਦੇਵੇषੁ ਗੋषੁ ਚ ੩੨.
ਧਰਮ, ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਗਾਂਵਾਂ ਵਲ ਤੇਰੀ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਨਿਰਦਈਤਾ —
ਏਵਮੁਕ੍ਤੇ ਗੁਹੇਨਾਥ ਨਿਵृਤ੍ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਭਾਰਤ ੩੨.
ਜਦ ਗੁਹਾ ਨੇ ਇਹ ਕਿਹਾ ਤੇ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਿਆ, ਹੇ ਭਾਰਤ,
ਤੇਜਸਾ ਭਾਸਯਂਤੀ ਤਮਧ ਊਰ੍ਧ੍ਵਂ ਦਿਸ਼ੋ ਦਸ਼ ੩੨.
ਉਸ ਦੀ ਜੋਤ ਨੇ ਓਥੇ ਅਤੇ ਦੱਸੇ ਪਾਸਿਆਂ ਉੱਤੇ ਤੇ ਉੱਤੇ-ਹੇਠਾਂ ਚਾਨਣ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਅਹਂ ਸ਼ਕ੍ਤਿਰ੍ਗੁਹਾਖ੍ਯਾਤਾ ਭੂਤਲੇषੁ ਸਦਾ ਸ੍ਥਿਤਾ ੩੨.
ਮੈਂ ਉਹ ਸ਼ਕਤੀ ਹਾਂ, ਜਿਸਨੂੰ ਗੁਹਾ ਆਖਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸਦਾ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ ਵੱਸਦੀ ਹੈ।
ਸੁਰੇषੁ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਵਸਾਮਿ ਚਾਹਂ ਵਿਪ੍ਰੇषੁ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਰ੍ਥਰਤੇषੁ ਚਾਹਮ੍ ੩੨.
ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਿਹੜੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੇ ਅਰਥ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਹਾਂ।
ਤਦਸ੍ਯ ਪੁਣ੍ਯਸਂਘਸ੍ਯ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋਦ੍ਯਾਵਧਿਰ੍ਗੁਹ ੩੨.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗੁਹਾ, ਇਸ ਪੁੰਨ ਦੇ ਇਕੱਠ ਨੇ ਅਕਾਸ਼ ਦੀ ਹੱਦ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਕਰ ਲਈ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯਾਂ ਤਤੋ ਨਿਰ੍ਗਤਾਯਾਂ ਦੈਤ੍ਯਸ਼ੀਰ੍षਂ ਵ੍ਯਕਮ੍ਪਯਤ੍ ੩੨.
ਜਦ ਉਹ ਓਥੋਂ ਨਿਕਲ ਗਈ, ਤਾਂ ਦੈਤ ਦਾ ਸਿਰ ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਂਤਰੇ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਸੋऽਕ੍ਸ਼ਿਪਦ੍ਗਿਰਿਜਾਤ੍ਮਜਃ ੩੨.
ਇਸ ਵੇਲੇ, ਗਿਰਿਜਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਸੁੱਟੀ।
ਕਲ੍ਪਾਂਭੋਧਿਸਮੁਨ੍ਨਾਦਾਂ ਦਿਧਕ੍ਸ਼ਂਤੀਂ ਜਗਦ੍ਯਥਾ ੩੨.
ਉਹ ਕਲਪ ਦੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦੀ ਹੋਈ, ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਸਾੜਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀ ਸੀ।
ਦਾਰਣੀਂ ਪਰ੍ਵਤਾਨਾਂ ਚ ਸਰ੍ਵਸਤ੍ਤ੍ਵਬਲਾਧਿਕਾਮ੍ ੩੨.
ਉਹ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਚੀਰ ਸਕਦੀ ਸੀ ਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸੀ।
ਧਰ੍ਮਸ਼੍ਚੇਦ੍ਬਲਵਾਁਲ੍ਲੋਕੇ ਧਰ੍ਮੋ ਜਯਤਿ ਚੇਤ੍ਸਦਾ ੩੨.
ਜੇ ਧਰਮ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਤਾਕਤਵਰ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਧਰਮ ਹੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜਿੱਤਦਾ ਹੈ।
ਸਾ ਕੁਮਾਰਭੁਜੋਤ੍ਸृष੍ਟਾ ਦੁਰ੍ਨਿਵਾਰ੍ਯਾ ਦੁਰਾਸਦਾ ੩੨.
ਕੁਮਾਰ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਛੱਡੀ ਹੋਈ ਉਹ ਹਥਿਆਰ ਨਾ ਰੋਕੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਸੀ, ਨਾ ਹੀ ਕਿਸੇ ਵੱਲੋਂ ਸਹੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਸੀ।
ਨਿਃਸृਤ੍ਯ ਜਲਕਲ੍ਲੋਲਪੂਰ੍ਵਿਕਾ ਸ੍ਕਂਦਮਾਯਯੌ ਨਾਦਯਨ੍ਵਸੁਧਾਂ ਸਰ੍ਵਾਂ ਪਪਾਤਾਯੋਮੁਖੋ ਮृਤਃ॥ ੩੨.
ਜਲ ਦੀ ਲਹਿਰਾਂ ਨਾਲ ਆਉਂਦੀ ਹੋਈ, ਉਹ ਹਥਿਆਰ ਸਕੰਦਾ ਕੋਲ ਆਈ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਗੂੰਜਾ ਦਿੰਦੀ ਹੋਈ, ਲੋਹੇ-ਮੂੰਹ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਵੱਜੀ, ਤੇ ਉਹ ਮਰ ਗਿਆ।
ਏਵਂ ਪ੍ਰਤਾਪ੍ਯ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਨਿਰ੍ਜਿਤ੍ਯ ਬਹੁਸ਼ਃ ਸੁਰਾਨ੍ ੩੨.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਲਾਇਆ ਅਤੇ ਬਾਰ-ਬਾਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਿਆ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਿਹਤੇ ਦੈਤ੍ਯੇ ਪ੍ਰਹਰ੍षਂ ਵਿਸ਼੍ਵਮਾਯਯੌ॥ ੩੨.
ਜਦੋਂ ਉਹ ਦੈਤ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਵਿਸ਼ਵ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਛਾ ਗਈ।
ਵਵੁਰ੍ਵਾਤਾਸ੍ਤਥਾ ਪੁਣ੍ਯਾਃ ਸੁਪ੍ਰਭੋਭੂਦ੍ਦਿਵਾਕਰਃ ੩੨.
ਪਵਿੱਤਰ ਹਵਾਵਾਂ ਵਹੀਆਂ, ਤੇ ਸੂਰਜ ਬਹੁਤ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ।
ਤਤਃ ਪੁਨਃ ਸ੍ਕਂਦਮਾਹ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਃ ਕੇਸ਼ਵੋऽਰਿਹਾ ੩੨.
ਫਿਰ, ਵੈਰੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਕੇਸ਼ਵ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਸਕੰਦਾ ਨੂੰ ਮੁੜ ਆਖਿਆ।
ਕ੍ਰੌਂਚਪਰ੍ਵਤਮਾਦਾਯ ਦੇਵਸਂਘਾਨ੍ਪ੍ਰਬਾਧਤੇ ਜਹਿ ਤਂ ਪਾਪਸਂਕਲ੍ਪਂ ਕ੍ਰੌਂਚਸ੍ਥਂ ਸ਼ਕ੍ਤਿਵੇਗਤਃ॥ ੩੨.
ਉਹ ਕ੍ਰੌਂਚ ਪਹਾੜ ਚੁੱਕ ਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਜੋਰ ਨਾਲ ਕ੍ਰੌਂਚ 'ਤੇ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ ਉਸ ਪਾਪੀ ਨੂੰ ਮਾਰ।
ਤਤਃ ਕ੍ਰੌਂਚਂ ਮਹਾਤੇਜਾ ਨਾਨਾਵ੍ਯਾਲਵਿਨਾਦਿਤਮ੍ ੩੨.
ਫਿਰ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਸਕੰਦਾ ਕ੍ਰੌਂਚ ਪਹਾੜ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਕਈ ਸੱਪਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਤਤ੍ਰ ਵ੍ਯਾਲਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਦੈਤ੍ਯਕੋਟ੍ਯਯੁਤਂ ਤਥਾ ੩੨.
ਉਥੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸੱਪ ਅਤੇ ਲੱਖਾਂ-ਕਰੋੜਾਂ ਦੈਤ ਸਨ।
ਅਦ੍ਯਾਪਿ ਛਿਦ੍ਰਂ ਤਤ੍ਪਾਰ੍ਥ ਕ੍ਰੌਂਚਸ੍ਯ ਪਰਿਵਰ੍ਤਤੇ॥ ੩੨.
ਅਜੇ ਵੀ, ਪਾਰਥ, ਕ੍ਰੌਂਚ ਪਹਾੜ 'ਚ ਉਹ ਚੀਰ ਰਹਿ ਗਿਆ ਹੈ।
ਯੇਨ ਹਂਸਾਸ਼੍ਚ ਕ੍ਰੌਂਚਾਸ਼੍ਚ ਮਾਨਸਾਯ ਪ੍ਰਯਾਂਤਿ ਚ ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਯਾਤਿ ਮਨਃ ਸਾਧੋਰਾਹृਤਂ ਪ੍ਰਹਿਤਂ ਤਥਾ॥ ੩੨.
ਉਸ ਰਾਹੀਂ ਹੰਸ ਤੇ ਕ੍ਰੌਂਚ ਪੰਛੀ ਮਾਨਸ ਸਰੋਵਰ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਇੰਝ ਹੀ ਸਾਧੂ ਦਾ ਮਨ ਵੀ ਖਿੱਚਿਆ ਜਾਂਦਾ ਜਾਂ ਭੇਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੋ ਕੇ ਮੁੜ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਹਰੀਂਦ੍ਰਪ੍ਰਮੁਖਾਃ ਪ੍ਰਤੁष੍ਟੁਵੁਰ੍ਨਨृਤੁਸ਼੍ਚ ਰਂਭਾਪ੍ਰਮੁਖਾ ਵਰਾਂਗਨਾਃ ੩੨.
ਫਿਰ ਇੰਦਰ ਆਦਿ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਰੰਭਾ ਆਦਿ ਸੁੰਦਰੀਆਂ ਨੇ ਗੀਤ ਗਾਏ ਤੇ ਨੱਚਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤਂ ਗਿਰਿਵਰ੍ष੍ਮਾਣਂ ਪਤਿਤਂ ਵਸੁਧੋਪਰਿ ੩੩.
ਫਿਰ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵੱਡਾ ਪਹਾੜ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੇਵਾ ਵਿਸ੍ਮਿਤਾਸ੍ਤੇ ਜਯਂ ਜਗੁਸ੍ਤਥਾ ਮੁਹੁਃ ੩੩.
ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਦੇਵਤੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਜਿੱਤ ਦੀ ਪੁਕਾਰ ਕੀਤੀ।
ਉਤ੍ਥਾਯ ਤਾਰਕੋ ਦੈਤ੍ਯਃ ਕਦਾ ਚਿਨ੍ਨੋ ਨਿਹਂਤਿ ਚੇਤ੍ ੩੩.
ਤਾਰਕ ਦੈਤ ਉਠ ਕੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ ਕਿ ਕਦੋਂ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਜਾਵੇਗਾ।