ਤ੍ਵਮੇਵ ਹਂਤਾ ਦੈਤ੍ਯਾਨਾਂ ਦੇਵਾਨਾਂ ਪਰਿਪਾਲਕਃ ੩੨.
ਤੂੰ ਹੀ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈਂ।
ਕ੍ਸ਼ਣਾਰ੍ਧਂ ਪਸ਼੍ਯ ਮੇ ਵੀਰ੍ਯਂ ਭਾਸ੍ਕਰੋ ਲੋਹਿਤਾਯਤੇ ੩੨.
ਅੱਧੀ ਪਲ ਲਈ ਮੇਰੀ ਤਾਕਤ ਵੇਖ, ਸੂਰਜ ਵੀ ਲਾਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵਿਰੋषੋऽਭੂਤ੍ਤਮਾਲਿਂਗ੍ਯ ਵਚਨਂ ਕੇਸ਼ਵੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍ ੩੨.
ਉਸ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ, ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਇਹ ਬਚਨ ਆਖੇ।
ਸ੍ਮਰਾਤ੍ਮਾਨਂ ਯਦਰ੍ਥਂ ਤ੍ਵਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨੋऽਸਿ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਾਤ੍ ਸੁਰਵਿਪ੍ਰਕृਤੇ ਜਨ੍ਮ ਜੀਵਿਤਂ ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍॥ ੩੨.
ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰ, ਜਿਸ ਕਾਰਨ ਤੂੰ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਤੋਂ ਜੰਮਿਆ ਸੀ; ਵੱਡੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਜਨਮ ਤੇ ਜੀਵਨ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਘਬਰਾਹਟ ਲਈ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਦੇਵ੍ਯਾ ਗਂਗਾਯਾਃ ਕृਤ੍ਤਿਕਾਨਾਂ ਚ ਤੇਜਸਾ ਸਾਧੂਨਾਂ ਚ ਕृਤੇ ਯਸ੍ਯ ਧਨਂ ਵੀਰ੍ਯਂ ਚ ਸਂਪਦਃ॥ ੩੨.
ਰੁਦਰ, ਦੇਵੀ, ਗੰਗਾ ਤੇ ਕ੍ਰਿੱਤਿਕਾਵਾਂ ਦੀ ਜੋਤ ਤੋਂ, ਤੇ ਚੰਗਿਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਜਿਸ ਦੀ ਦੌਲਤ, ਤਾਕਤ ਤੇ ਵਧਾਈ ਹੈ।
ਸਫਲਂ ਤਸ੍ਯ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਨਾਨ੍ਯਥਾ ਰੁਦ੍ਰਨਂਦਨ॥ ੩੨.
ਉਸ ਲਈ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਸਫਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਲਈ ਨਹੀਂ, ਰੁਦਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ।
ਅਦ੍ਯ ਧਰ੍ਮਸ਼੍ਚ ਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਗਾਵਃ ਸਾਧ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਃ ੩੨.
ਅੱਜ ਧਰਮ, ਦੇਵਤੇ, ਗਾਂਵਾਂ, ਸਾਧਿਆ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ —
ਯਾ ਗਤਿਃ ਸ਼ਿਵਤ੍ਯਾਗੇਨ ਤ੍ਵਤ੍ਤ੍ਯਾਗੇਨ ਚ ਕੇਸ਼ਵ ੩੨.
ਹੇ ਕੇਸ਼ਵ, ਜੋ ਹਾਲਤ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਛੱਡਣ ਨਾਲ ਜਾਂ ਤੈਨੂੰ ਛੱਡਣ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀ ਹੈ —
ਯਾ ਗਤਿਃ ਸ਼੍ਰੁਤਿਤ੍ਯਾਗੇਨ ਸਾਧ੍ਵੀ ਭਾਰ੍ਯਾਤਿਪੀਡਨਾਤ੍ ਨਿष੍ਠੁਰਸ੍ਯ ਗਤਿਰ੍ਯਾ ਚ ਤਾਂ ਗਤਿਂ ਯਾਮਿ ਕੇਸ਼ਵ॥ ੩੨.
ਜੋ ਹਾਲਤ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡਣ, ਚੰਗੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਤਕਲੀਫ ਦੇਣ ਅਤੇ ਨਿਰਦਈ ਹੋਣ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਕੇਸ਼ਵ, ਮੈਂ ਉਹੀ ਹਾਲਤ ਵਲ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੇ ਸੁਮਹਾਨ੍ਨਾਦਃ ਸਂਪ੍ਰਜਜ੍ਞੇ ਦਿਵੌਕਸਾਮ੍ ੩੨.
ਇਹ ਗੱਲ ਕਹਿਣ ਤੇ, ਅਕਾਸ਼ਵਾਸੀਆਂ ਵਿਚ ਵੱਡਾ ਸ਼ੋਰ ਹੋਇਆ।
ਤਤਸ੍ਤਾਰ੍ਕ੍ਸ਼ਅਯਂ ਸਮਾਰੁਦ੍ਯ ਹਰਿਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਮਹਾਰਣੇ ੩੨.
ਫਿਰ ਹਰੀ ਤਾਰਕਸ਼ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਉਸ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਵੜ ਗਿਆ।
ਲੋਹਿਤਾਂਬਰਸਂਵੀਤੋ ਲੋਹਿਤਸ੍ਰਗ੍ਵਿਭੂषਣਃ ੩੨.
ਉਹ ਲਾਲ ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਸੀ, ਲਾਲ ਮਾਲਾਵਾਂ ਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਭੁਜੇਨ ਤੋਲਯਞ੍ਛਕ੍ਤਿਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਿ ਕਮ੍ਪਯਨ੍ ੩੨.
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਬਾਂਹ ਨਾਲ ਸ਼ਕਤੀ ਹਿਲਾਈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਤਿष੍ਠਤਿष੍ਠ ਸੁਦੁਰ੍ਬੁਦ੍ਧੇ ਜੀਵਿਤਂ ਤੇ ਮਯਿ ਸ੍ਥਿਤਮ੍ ੩੨.
ਠਹਿਰ, ਠਹਿਰ, ਬੁਰੇ ਮਨ ਵਾਲਿਆ! ਤੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਹੈ।
ਯਤ੍ਤੇ ਸੁਨਿष੍ਠੁਰਤ੍ਵਂ ਚ ਧਰ੍ਮੇ ਦੇਵੇषੁ ਗੋषੁ ਚ ੩੨.
ਧਰਮ, ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਗਾਂਵਾਂ ਵਲ ਤੇਰੀ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਨਿਰਦਈਤਾ —
ਏਵਮੁਕ੍ਤੇ ਗੁਹੇਨਾਥ ਨਿਵृਤ੍ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਭਾਰਤ ੩੨.
ਜਦ ਗੁਹਾ ਨੇ ਇਹ ਕਿਹਾ ਤੇ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਿਆ, ਹੇ ਭਾਰਤ,
ਤੇਜਸਾ ਭਾਸਯਂਤੀ ਤਮਧ ਊਰ੍ਧ੍ਵਂ ਦਿਸ਼ੋ ਦਸ਼ ੩੨.
ਉਸ ਦੀ ਜੋਤ ਨੇ ਓਥੇ ਅਤੇ ਦੱਸੇ ਪਾਸਿਆਂ ਉੱਤੇ ਤੇ ਉੱਤੇ-ਹੇਠਾਂ ਚਾਨਣ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਅਹਂ ਸ਼ਕ੍ਤਿਰ੍ਗੁਹਾਖ੍ਯਾਤਾ ਭੂਤਲੇषੁ ਸਦਾ ਸ੍ਥਿਤਾ ੩੨.
ਮੈਂ ਉਹ ਸ਼ਕਤੀ ਹਾਂ, ਜਿਸਨੂੰ ਗੁਹਾ ਆਖਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸਦਾ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ ਵੱਸਦੀ ਹੈ।
ਸੁਰੇषੁ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਵਸਾਮਿ ਚਾਹਂ ਵਿਪ੍ਰੇषੁ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਰ੍ਥਰਤੇषੁ ਚਾਹਮ੍ ੩੨.
ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਿਹੜੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੇ ਅਰਥ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਹਾਂ।
ਤਦਸ੍ਯ ਪੁਣ੍ਯਸਂਘਸ੍ਯ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋਦ੍ਯਾਵਧਿਰ੍ਗੁਹ ੩੨.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗੁਹਾ, ਇਸ ਪੁੰਨ ਦੇ ਇਕੱਠ ਨੇ ਅਕਾਸ਼ ਦੀ ਹੱਦ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਕਰ ਲਈ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯਾਂ ਤਤੋ ਨਿਰ੍ਗਤਾਯਾਂ ਦੈਤ੍ਯਸ਼ੀਰ੍षਂ ਵ੍ਯਕਮ੍ਪਯਤ੍ ੩੨.
ਜਦ ਉਹ ਓਥੋਂ ਨਿਕਲ ਗਈ, ਤਾਂ ਦੈਤ ਦਾ ਸਿਰ ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਂਤਰੇ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਸੋऽਕ੍ਸ਼ਿਪਦ੍ਗਿਰਿਜਾਤ੍ਮਜਃ ੩੨.
ਇਸ ਵੇਲੇ, ਗਿਰਿਜਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਸੁੱਟੀ।
ਕਲ੍ਪਾਂਭੋਧਿਸਮੁਨ੍ਨਾਦਾਂ ਦਿਧਕ੍ਸ਼ਂਤੀਂ ਜਗਦ੍ਯਥਾ ੩੨.
ਉਹ ਕਲਪ ਦੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦੀ ਹੋਈ, ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਸਾੜਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀ ਸੀ।
ਦਾਰਣੀਂ ਪਰ੍ਵਤਾਨਾਂ ਚ ਸਰ੍ਵਸਤ੍ਤ੍ਵਬਲਾਧਿਕਾਮ੍ ੩੨.
ਉਹ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਚੀਰ ਸਕਦੀ ਸੀ ਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸੀ।
ਧਰ੍ਮਸ਼੍ਚੇਦ੍ਬਲਵਾਁਲ੍ਲੋਕੇ ਧਰ੍ਮੋ ਜਯਤਿ ਚੇਤ੍ਸਦਾ ੩੨.
ਜੇ ਧਰਮ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਤਾਕਤਵਰ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਧਰਮ ਹੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜਿੱਤਦਾ ਹੈ।
ਸਾ ਕੁਮਾਰਭੁਜੋਤ੍ਸृष੍ਟਾ ਦੁਰ੍ਨਿਵਾਰ੍ਯਾ ਦੁਰਾਸਦਾ ੩੨.
ਕੁਮਾਰ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਛੱਡੀ ਹੋਈ ਉਹ ਹਥਿਆਰ ਨਾ ਰੋਕੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਸੀ, ਨਾ ਹੀ ਕਿਸੇ ਵੱਲੋਂ ਸਹੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਸੀ।
ਨਿਃਸृਤ੍ਯ ਜਲਕਲ੍ਲੋਲਪੂਰ੍ਵਿਕਾ ਸ੍ਕਂਦਮਾਯਯੌ ਨਾਦਯਨ੍ਵਸੁਧਾਂ ਸਰ੍ਵਾਂ ਪਪਾਤਾਯੋਮੁਖੋ ਮृਤਃ॥ ੩੨.
ਜਲ ਦੀ ਲਹਿਰਾਂ ਨਾਲ ਆਉਂਦੀ ਹੋਈ, ਉਹ ਹਥਿਆਰ ਸਕੰਦਾ ਕੋਲ ਆਈ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਗੂੰਜਾ ਦਿੰਦੀ ਹੋਈ, ਲੋਹੇ-ਮੂੰਹ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਵੱਜੀ, ਤੇ ਉਹ ਮਰ ਗਿਆ।
ਏਵਂ ਪ੍ਰਤਾਪ੍ਯ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਨਿਰ੍ਜਿਤ੍ਯ ਬਹੁਸ਼ਃ ਸੁਰਾਨ੍ ੩੨.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਲਾਇਆ ਅਤੇ ਬਾਰ-ਬਾਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਿਆ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਿਹਤੇ ਦੈਤ੍ਯੇ ਪ੍ਰਹਰ੍षਂ ਵਿਸ਼੍ਵਮਾਯਯੌ॥ ੩੨.
ਜਦੋਂ ਉਹ ਦੈਤ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਵਿਸ਼ਵ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਛਾ ਗਈ।
ਵਵੁਰ੍ਵਾਤਾਸ੍ਤਥਾ ਪੁਣ੍ਯਾਃ ਸੁਪ੍ਰਭੋਭੂਦ੍ਦਿਵਾਕਰਃ ੩੨.
ਪਵਿੱਤਰ ਹਵਾਵਾਂ ਵਹੀਆਂ, ਤੇ ਸੂਰਜ ਬਹੁਤ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ।