ਧਾਵਤਸ਼੍ਚਾਪਿ ਕਲ੍ਪਾਂਤਂ ਰੁਦ੍ਰਕਲ੍ਪਸ੍ਯ ਤਸ੍ਯ ਯਾਃ ੩੨.
ਉਹ ਦੌੜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇ ਰੁਦਰ-ਕਲਪ ਦੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਹਿਲਦੇ ਰਹੇ।
ਤਤੋਂऽਤਰਿਕ੍ਸ਼ੇ ਵਾਚਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰੋਚੁਃ ਸਿਦ੍ਧਾਃ ਸ੍ਵਯਂ ਤਦਾ ੩੨.
ਉਸ ਵੇਲੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚੋਂ, ਸਿੱਧ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਆਪ ਬੋਲ ਕਹੇ।
ਅਨਾਦृਤ੍ਯੇਵ ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਬ੍ਰੁਵਨ੍ਨਾਨ੍ਯਤ੍ਕਰੋਮ੍ਯਹਮ੍ ੩੨.
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਨਾਹ ਮੰਨ ਕੇ, ਉਹ ਆਖਣ ਲੱਗਿਆ, 'ਹੁਣ ਮੈਂ ਕੁਝ ਹੋਰ ਕਰਾਂਗਾ।'
ਉਵਾਚ ਵਾਚਂ ਸਾਧੂਂਸ਼੍ਚ ਯਤ੍ਨਾਤ੍ਪਾਲਯਤਾਂ ਫਲਮ੍ ੩੨.
ਉਸ ਨੇ ਬਚਨ ਆਖੇ, ਤੇ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਜੋ ਯਤਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹੀ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।'
ਅਥਾਪਸ਼੍ਯਨ੍ਮਹਾਸੇਨੋ ਰੁਦ੍ਰਂ ਯਾਂਤਂ ਚ ਤਾਰਕਮ੍ ੩੨.
ਫਿਰ ਮਹਾਸੇਨ ਨੇ ਰੁਦਰ ਨੂੰ ਤੇ ਤਾਰਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਵੇਖ ਲਿਆ।
ਜਗਚ੍ਚ ਕ੍ਸ਼ੁਬ੍ਧਮਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਸ੍ਵਾਂ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਂ ਪੁਰਾ ਕृਤਾਮ੍ ੩੨.
ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਬਹੁਤ ਘਬਰਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਪੁਰਾਣੀ ਕਸਮ ਯਾਦ ਆ ਰਹੀ ਸੀ।
ਆਕਾਸ਼ਵਾਣੀਂ ਸ਼੍ਰृਣ੍ਵਂਸ਼੍ਚ ਕਿਂ ਸ੍ਕਨ੍ਦ ਤ੍ਵਂ ਵਿषੀਦਸੀ ੩੨.
ਅਕਾਸ਼ ਵੱਲੋਂ ਆਵਾਜ਼ ਆਈ, 'ਸਕੰਦ, ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਉਦਾਸ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈਂ?'
ਸ੍ਥਾਪਯੇਰ੍ਲਿਗਮੀਸ਼ਸ੍ਯ ਮੋਕ੍ਸ਼ੋ ਹਤ੍ਯਾਸ਼ਤੈਰਪਿ ੩੨.
ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਲਿੰਗ ਸਥਾਪਤ ਕਰ, ਤਾਂ ਸੌ ਕਤਲਾਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਅਥੋਤ੍ਪ੍ਲੁਤ੍ਯ ਮਯੂਰਾਤ੍ਸ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਨਿਵ ਕੇਸ਼ਵਮ੍ ੩੨.
ਫਿਰ ਉਹ ਮਯੂਰ ਤੋਂ ਛਾਲ ਮਾਰ ਕੇ, ਹੱਸਦਾ ਹੋਇਆ ਕੇਸ਼ਵ ਵਲ ਵੇਖਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਜਾਨਾਮਿ ਤ੍ਵਾਮਹਂ ਵਿष੍ਣੋ ਮਹਾਬੁਦ੍ਧਿਪਰਾਕ੍ਰਮਮ੍ ੩੨.
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਤੂੰ ਵੱਡੀ ਅਕਲ ਤੇ ਬਹਾਦਰੀ ਵਾਲਾ ਹੈਂ।
ਤ੍ਵਮੇਵ ਹਂਤਾ ਦੈਤ੍ਯਾਨਾਂ ਦੇਵਾਨਾਂ ਪਰਿਪਾਲਕਃ ੩੨.
ਤੂੰ ਹੀ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈਂ।
ਕ੍ਸ਼ਣਾਰ੍ਧਂ ਪਸ਼੍ਯ ਮੇ ਵੀਰ੍ਯਂ ਭਾਸ੍ਕਰੋ ਲੋਹਿਤਾਯਤੇ ੩੨.
ਅੱਧੀ ਪਲ ਲਈ ਮੇਰੀ ਤਾਕਤ ਵੇਖ, ਸੂਰਜ ਵੀ ਲਾਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵਿਰੋषੋऽਭੂਤ੍ਤਮਾਲਿਂਗ੍ਯ ਵਚਨਂ ਕੇਸ਼ਵੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍ ੩੨.
ਉਸ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ, ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਇਹ ਬਚਨ ਆਖੇ।
ਸ੍ਮਰਾਤ੍ਮਾਨਂ ਯਦਰ੍ਥਂ ਤ੍ਵਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨੋऽਸਿ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਾਤ੍ ਸੁਰਵਿਪ੍ਰਕृਤੇ ਜਨ੍ਮ ਜੀਵਿਤਂ ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍॥ ੩੨.
ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰ, ਜਿਸ ਕਾਰਨ ਤੂੰ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਤੋਂ ਜੰਮਿਆ ਸੀ; ਵੱਡੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਜਨਮ ਤੇ ਜੀਵਨ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਘਬਰਾਹਟ ਲਈ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਦੇਵ੍ਯਾ ਗਂਗਾਯਾਃ ਕृਤ੍ਤਿਕਾਨਾਂ ਚ ਤੇਜਸਾ ਸਾਧੂਨਾਂ ਚ ਕृਤੇ ਯਸ੍ਯ ਧਨਂ ਵੀਰ੍ਯਂ ਚ ਸਂਪਦਃ॥ ੩੨.
ਰੁਦਰ, ਦੇਵੀ, ਗੰਗਾ ਤੇ ਕ੍ਰਿੱਤਿਕਾਵਾਂ ਦੀ ਜੋਤ ਤੋਂ, ਤੇ ਚੰਗਿਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਜਿਸ ਦੀ ਦੌਲਤ, ਤਾਕਤ ਤੇ ਵਧਾਈ ਹੈ।
ਸਫਲਂ ਤਸ੍ਯ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਨਾਨ੍ਯਥਾ ਰੁਦ੍ਰਨਂਦਨ॥ ੩੨.
ਉਸ ਲਈ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਸਫਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਲਈ ਨਹੀਂ, ਰੁਦਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ।
ਅਦ੍ਯ ਧਰ੍ਮਸ਼੍ਚ ਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਗਾਵਃ ਸਾਧ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਃ ੩੨.
ਅੱਜ ਧਰਮ, ਦੇਵਤੇ, ਗਾਂਵਾਂ, ਸਾਧਿਆ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ —
ਯਾ ਗਤਿਃ ਸ਼ਿਵਤ੍ਯਾਗੇਨ ਤ੍ਵਤ੍ਤ੍ਯਾਗੇਨ ਚ ਕੇਸ਼ਵ ੩੨.
ਹੇ ਕੇਸ਼ਵ, ਜੋ ਹਾਲਤ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਛੱਡਣ ਨਾਲ ਜਾਂ ਤੈਨੂੰ ਛੱਡਣ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀ ਹੈ —
ਯਾ ਗਤਿਃ ਸ਼੍ਰੁਤਿਤ੍ਯਾਗੇਨ ਸਾਧ੍ਵੀ ਭਾਰ੍ਯਾਤਿਪੀਡਨਾਤ੍ ਨਿष੍ਠੁਰਸ੍ਯ ਗਤਿਰ੍ਯਾ ਚ ਤਾਂ ਗਤਿਂ ਯਾਮਿ ਕੇਸ਼ਵ॥ ੩੨.
ਜੋ ਹਾਲਤ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡਣ, ਚੰਗੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਤਕਲੀਫ ਦੇਣ ਅਤੇ ਨਿਰਦਈ ਹੋਣ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਕੇਸ਼ਵ, ਮੈਂ ਉਹੀ ਹਾਲਤ ਵਲ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੇ ਸੁਮਹਾਨ੍ਨਾਦਃ ਸਂਪ੍ਰਜਜ੍ਞੇ ਦਿਵੌਕਸਾਮ੍ ੩੨.
ਇਹ ਗੱਲ ਕਹਿਣ ਤੇ, ਅਕਾਸ਼ਵਾਸੀਆਂ ਵਿਚ ਵੱਡਾ ਸ਼ੋਰ ਹੋਇਆ।
ਤਤਸ੍ਤਾਰ੍ਕ੍ਸ਼ਅਯਂ ਸਮਾਰੁਦ੍ਯ ਹਰਿਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਮਹਾਰਣੇ ੩੨.
ਫਿਰ ਹਰੀ ਤਾਰਕਸ਼ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਉਸ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਵੜ ਗਿਆ।
ਲੋਹਿਤਾਂਬਰਸਂਵੀਤੋ ਲੋਹਿਤਸ੍ਰਗ੍ਵਿਭੂषਣਃ ੩੨.
ਉਹ ਲਾਲ ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਸੀ, ਲਾਲ ਮਾਲਾਵਾਂ ਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਭੁਜੇਨ ਤੋਲਯਞ੍ਛਕ੍ਤਿਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਿ ਕਮ੍ਪਯਨ੍ ੩੨.
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਬਾਂਹ ਨਾਲ ਸ਼ਕਤੀ ਹਿਲਾਈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਤਿष੍ਠਤਿष੍ਠ ਸੁਦੁਰ੍ਬੁਦ੍ਧੇ ਜੀਵਿਤਂ ਤੇ ਮਯਿ ਸ੍ਥਿਤਮ੍ ੩੨.
ਠਹਿਰ, ਠਹਿਰ, ਬੁਰੇ ਮਨ ਵਾਲਿਆ! ਤੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਹੈ।
ਯਤ੍ਤੇ ਸੁਨਿष੍ਠੁਰਤ੍ਵਂ ਚ ਧਰ੍ਮੇ ਦੇਵੇषੁ ਗੋषੁ ਚ ੩੨.
ਧਰਮ, ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਗਾਂਵਾਂ ਵਲ ਤੇਰੀ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਨਿਰਦਈਤਾ —
ਏਵਮੁਕ੍ਤੇ ਗੁਹੇਨਾਥ ਨਿਵृਤ੍ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਭਾਰਤ ੩੨.
ਜਦ ਗੁਹਾ ਨੇ ਇਹ ਕਿਹਾ ਤੇ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਿਆ, ਹੇ ਭਾਰਤ,
ਤੇਜਸਾ ਭਾਸਯਂਤੀ ਤਮਧ ਊਰ੍ਧ੍ਵਂ ਦਿਸ਼ੋ ਦਸ਼ ੩੨.
ਉਸ ਦੀ ਜੋਤ ਨੇ ਓਥੇ ਅਤੇ ਦੱਸੇ ਪਾਸਿਆਂ ਉੱਤੇ ਤੇ ਉੱਤੇ-ਹੇਠਾਂ ਚਾਨਣ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਅਹਂ ਸ਼ਕ੍ਤਿਰ੍ਗੁਹਾਖ੍ਯਾਤਾ ਭੂਤਲੇषੁ ਸਦਾ ਸ੍ਥਿਤਾ ੩੨.
ਮੈਂ ਉਹ ਸ਼ਕਤੀ ਹਾਂ, ਜਿਸਨੂੰ ਗੁਹਾ ਆਖਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸਦਾ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ ਵੱਸਦੀ ਹੈ।
ਸੁਰੇषੁ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਵਸਾਮਿ ਚਾਹਂ ਵਿਪ੍ਰੇषੁ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਰ੍ਥਰਤੇषੁ ਚਾਹਮ੍ ੩੨.
ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਿਹੜੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੇ ਅਰਥ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਹਾਂ।
ਤਦਸ੍ਯ ਪੁਣ੍ਯਸਂਘਸ੍ਯ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋਦ੍ਯਾਵਧਿਰ੍ਗੁਹ ੩੨.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗੁਹਾ, ਇਸ ਪੁੰਨ ਦੇ ਇਕੱਠ ਨੇ ਅਕਾਸ਼ ਦੀ ਹੱਦ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਕਰ ਲਈ ਹੈ।