ਪਲਾਯਧ੍ਵਮਹੋ ਦੇਵਾਃ ਸ਼ਕ੍ਤਿਸ਼੍ਚੇਦ੍ਵਃ ਪਲਾਯਿਤੁਮ੍ ੩੨.
ਦੇਵਤਿਆਂ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਭੱਜ ਸਕਦੇ ਹੋ ਤਾਂ ਭੱਜ ਜਾਓ!
ਕਿਂ ਨ ਸ਼੍ਰੁਤਃ ਪੁਰਾ ਗੀਤਃ ਸ਼੍ਲੋਕਃ ਸ੍ਵਾਯਂਭੁਵੇਨ ਯਃ ਅਪਸ੍ਮਾਰੀषੁ ਚੈਵਾਪਿ ਸਰ੍ਵੇ ਤੇ ਸਂਸ਼ਯਂ ਗਤਾਃ॥ ੩੨.
ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਉਹ ਪੁਰਾਣਾ ਸਵਯੰਭੂ ਦਾ ਗਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸ਼ਲੋਕ ਨਹੀਂ ਸੁਣਿਆ? ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਪਸਮਾਰ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਸਭ ਸੰਦੇਹ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਏ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਂ ਤਦਿਦਂ ਸਰ੍ਵਮਾਧੁਨਾ ਚਾਤ੍ਰ ਦृਸ੍ਯਤੇ॥ ੩੨.
ਹੁਣ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਤੁਹਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸਾਫ਼-ਸਾਫ਼ ਦਿਸ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਅਜ੍ਞਾਸਿष੍ਮ ਪੁਰੈਵੈਤਦ੍ਰੁਦ੍ਰਭਕ੍ਤਂ ਨ ਹਂਤ੍ਯਸੌ ੩੨.
ਅਸੀਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਜਾਣਦੇ ਸੀ ਕਿ ਜੋ ਰੁਦਰ ਦਾ ਭਗਤ ਹੈ, ਉਹ ਮਰਦਾ ਨਹੀਂ।
ਅਥੈष ਯਦਿ ਦੈਤ੍ਯੇਂਦ੍ਰਂ ਨ ਨਿਹਂਤਿ ਕੁਬੁਦ੍ਧਿਮਾਨ੍ ੩੨.
ਜੇ ਇਹ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਾਰਦਾ, ਤਾਂ ਇਹ ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਅਦ੍ਯ ਮੇ ਵਿਪੁਲਂ ਬਾਹ੍ਵੋਰ੍ਬਲਂ ਪਸ਼੍ਯਤ ਦੈਤ੍ਯਾਧਮਂ ਨਾਸ਼ਯਾਮਿ ਮੁष੍ਟਿਨੈਕੇਨ ਪਸ਼੍ਯਤ॥ ੩੨.
ਅੱਜ ਮੇਰੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵੇਖੋ; ਮੈਂ ਇਸ ਮਾੜੇ ਦੈਤ ਨੂੰ ਇਕ ਮੁੱਕੇ ਨਾਲ ਖਤਮ ਕਰਾਂਗਾ—ਤੁਸੀਂ ਵੇਖਦੇ ਜਾਓ।
ਮਯਾ ਹਿ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੋ ਬਾਹੁਰ੍ਦਤ੍ਤਸ਼੍ਚ ਭਵਤਾਂ ਸਦਾ ੩੨.
ਮੇਰੀ ਸੱਜੀ ਬਾਂਹ ਸਦਾ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਹੀ ਦਿੱਤੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਯੇਂऽਬਰੇ ਯੇ ਚ ਪਾਤਾਲੇ ਭੁਵਿ ਯੇ ਚ ਮਹਾਸੁਰਾਃ ੩੨.
ਆਸਮਾਨ ਵਿੱਚ, ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਤੇ ਜਿਹੜੇ ਵੱਡੇ ਅਸੁਰ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਵੀ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਾ ਜਗਨ੍ਨਾਥੋ ਮੁष੍ਟਿਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍ ੩੨.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸੱਜਾ ਮੁੱਕਾ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਧਾਵਤਿ ਗੋਵਿਂਦੇ ਚਚਾਲ ਭੁਵਨਤ੍ਰਯਮ੍ ੩੨.
ਜਦ ਗੋਵਿੰਦ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੌੜਿਆ, ਤਿੰਨੇ ਲੋਕ ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਧਾਵਤਸ਼੍ਚਾਪਿ ਕਲ੍ਪਾਂਤਂ ਰੁਦ੍ਰਕਲ੍ਪਸ੍ਯ ਤਸ੍ਯ ਯਾਃ ੩੨.
ਉਹ ਦੌੜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇ ਰੁਦਰ-ਕਲਪ ਦੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਹਿਲਦੇ ਰਹੇ।
ਤਤੋਂऽਤਰਿਕ੍ਸ਼ੇ ਵਾਚਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰੋਚੁਃ ਸਿਦ੍ਧਾਃ ਸ੍ਵਯਂ ਤਦਾ ੩੨.
ਉਸ ਵੇਲੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚੋਂ, ਸਿੱਧ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਆਪ ਬੋਲ ਕਹੇ।
ਅਨਾਦृਤ੍ਯੇਵ ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਬ੍ਰੁਵਨ੍ਨਾਨ੍ਯਤ੍ਕਰੋਮ੍ਯਹਮ੍ ੩੨.
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਨਾਹ ਮੰਨ ਕੇ, ਉਹ ਆਖਣ ਲੱਗਿਆ, 'ਹੁਣ ਮੈਂ ਕੁਝ ਹੋਰ ਕਰਾਂਗਾ।'
ਉਵਾਚ ਵਾਚਂ ਸਾਧੂਂਸ਼੍ਚ ਯਤ੍ਨਾਤ੍ਪਾਲਯਤਾਂ ਫਲਮ੍ ੩੨.
ਉਸ ਨੇ ਬਚਨ ਆਖੇ, ਤੇ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਜੋ ਯਤਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹੀ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।'
ਅਥਾਪਸ਼੍ਯਨ੍ਮਹਾਸੇਨੋ ਰੁਦ੍ਰਂ ਯਾਂਤਂ ਚ ਤਾਰਕਮ੍ ੩੨.
ਫਿਰ ਮਹਾਸੇਨ ਨੇ ਰੁਦਰ ਨੂੰ ਤੇ ਤਾਰਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਵੇਖ ਲਿਆ।
ਜਗਚ੍ਚ ਕ੍ਸ਼ੁਬ੍ਧਮਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਸ੍ਵਾਂ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਂ ਪੁਰਾ ਕृਤਾਮ੍ ੩੨.
ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਬਹੁਤ ਘਬਰਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਪੁਰਾਣੀ ਕਸਮ ਯਾਦ ਆ ਰਹੀ ਸੀ।
ਆਕਾਸ਼ਵਾਣੀਂ ਸ਼੍ਰृਣ੍ਵਂਸ਼੍ਚ ਕਿਂ ਸ੍ਕਨ੍ਦ ਤ੍ਵਂ ਵਿषੀਦਸੀ ੩੨.
ਅਕਾਸ਼ ਵੱਲੋਂ ਆਵਾਜ਼ ਆਈ, 'ਸਕੰਦ, ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਉਦਾਸ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈਂ?'
ਸ੍ਥਾਪਯੇਰ੍ਲਿਗਮੀਸ਼ਸ੍ਯ ਮੋਕ੍ਸ਼ੋ ਹਤ੍ਯਾਸ਼ਤੈਰਪਿ ੩੨.
ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਲਿੰਗ ਸਥਾਪਤ ਕਰ, ਤਾਂ ਸੌ ਕਤਲਾਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਅਥੋਤ੍ਪ੍ਲੁਤ੍ਯ ਮਯੂਰਾਤ੍ਸ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਨਿਵ ਕੇਸ਼ਵਮ੍ ੩੨.
ਫਿਰ ਉਹ ਮਯੂਰ ਤੋਂ ਛਾਲ ਮਾਰ ਕੇ, ਹੱਸਦਾ ਹੋਇਆ ਕੇਸ਼ਵ ਵਲ ਵੇਖਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਜਾਨਾਮਿ ਤ੍ਵਾਮਹਂ ਵਿष੍ਣੋ ਮਹਾਬੁਦ੍ਧਿਪਰਾਕ੍ਰਮਮ੍ ੩੨.
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਤੂੰ ਵੱਡੀ ਅਕਲ ਤੇ ਬਹਾਦਰੀ ਵਾਲਾ ਹੈਂ।
ਤ੍ਵਮੇਵ ਹਂਤਾ ਦੈਤ੍ਯਾਨਾਂ ਦੇਵਾਨਾਂ ਪਰਿਪਾਲਕਃ ੩੨.
ਤੂੰ ਹੀ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈਂ।
ਕ੍ਸ਼ਣਾਰ੍ਧਂ ਪਸ਼੍ਯ ਮੇ ਵੀਰ੍ਯਂ ਭਾਸ੍ਕਰੋ ਲੋਹਿਤਾਯਤੇ ੩੨.
ਅੱਧੀ ਪਲ ਲਈ ਮੇਰੀ ਤਾਕਤ ਵੇਖ, ਸੂਰਜ ਵੀ ਲਾਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵਿਰੋषੋऽਭੂਤ੍ਤਮਾਲਿਂਗ੍ਯ ਵਚਨਂ ਕੇਸ਼ਵੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍ ੩੨.
ਉਸ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ, ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਇਹ ਬਚਨ ਆਖੇ।
ਸ੍ਮਰਾਤ੍ਮਾਨਂ ਯਦਰ੍ਥਂ ਤ੍ਵਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨੋऽਸਿ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਾਤ੍ ਸੁਰਵਿਪ੍ਰਕृਤੇ ਜਨ੍ਮ ਜੀਵਿਤਂ ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍॥ ੩੨.
ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰ, ਜਿਸ ਕਾਰਨ ਤੂੰ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਤੋਂ ਜੰਮਿਆ ਸੀ; ਵੱਡੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਜਨਮ ਤੇ ਜੀਵਨ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਘਬਰਾਹਟ ਲਈ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਦੇਵ੍ਯਾ ਗਂਗਾਯਾਃ ਕृਤ੍ਤਿਕਾਨਾਂ ਚ ਤੇਜਸਾ ਸਾਧੂਨਾਂ ਚ ਕृਤੇ ਯਸ੍ਯ ਧਨਂ ਵੀਰ੍ਯਂ ਚ ਸਂਪਦਃ॥ ੩੨.
ਰੁਦਰ, ਦੇਵੀ, ਗੰਗਾ ਤੇ ਕ੍ਰਿੱਤਿਕਾਵਾਂ ਦੀ ਜੋਤ ਤੋਂ, ਤੇ ਚੰਗਿਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਜਿਸ ਦੀ ਦੌਲਤ, ਤਾਕਤ ਤੇ ਵਧਾਈ ਹੈ।
ਸਫਲਂ ਤਸ੍ਯ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਨਾਨ੍ਯਥਾ ਰੁਦ੍ਰਨਂਦਨ॥ ੩੨.
ਉਸ ਲਈ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਸਫਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਲਈ ਨਹੀਂ, ਰੁਦਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ।
ਅਦ੍ਯ ਧਰ੍ਮਸ਼੍ਚ ਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਗਾਵਃ ਸਾਧ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਃ ੩੨.
ਅੱਜ ਧਰਮ, ਦੇਵਤੇ, ਗਾਂਵਾਂ, ਸਾਧਿਆ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ —
ਯਾ ਗਤਿਃ ਸ਼ਿਵਤ੍ਯਾਗੇਨ ਤ੍ਵਤ੍ਤ੍ਯਾਗੇਨ ਚ ਕੇਸ਼ਵ ੩੨.
ਹੇ ਕੇਸ਼ਵ, ਜੋ ਹਾਲਤ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਛੱਡਣ ਨਾਲ ਜਾਂ ਤੈਨੂੰ ਛੱਡਣ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀ ਹੈ —
ਯਾ ਗਤਿਃ ਸ਼੍ਰੁਤਿਤ੍ਯਾਗੇਨ ਸਾਧ੍ਵੀ ਭਾਰ੍ਯਾਤਿਪੀਡਨਾਤ੍ ਨਿष੍ਠੁਰਸ੍ਯ ਗਤਿਰ੍ਯਾ ਚ ਤਾਂ ਗਤਿਂ ਯਾਮਿ ਕੇਸ਼ਵ॥ ੩੨.
ਜੋ ਹਾਲਤ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡਣ, ਚੰਗੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਤਕਲੀਫ ਦੇਣ ਅਤੇ ਨਿਰਦਈ ਹੋਣ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਕੇਸ਼ਵ, ਮੈਂ ਉਹੀ ਹਾਲਤ ਵਲ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੇ ਸੁਮਹਾਨ੍ਨਾਦਃ ਸਂਪ੍ਰਜਜ੍ਞੇ ਦਿਵੌਕਸਾਮ੍ ੩੨.
ਇਹ ਗੱਲ ਕਹਿਣ ਤੇ, ਅਕਾਸ਼ਵਾਸੀਆਂ ਵਿਚ ਵੱਡਾ ਸ਼ੋਰ ਹੋਇਆ।