ਦਂਡਂ ਯਮਾਦੁਪਾਦਾਯ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨ੍ਯਾਹਤ੍ਯ ਨ੍ਯਪਾਤਯਤ੍ ੩੨.
ਉਸ ਨੇ ਯਮਰਾਜ ਦੀ ਲਾਠੀ ਚੁੱਕੀ ਤੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਮਾਰ ਕੇ ਥੱਲੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੀ।
ਵਰੁਣਾਤ੍ਪਾਸ਼ਮਾਦਾਯ ਤੇਨ ਬਦ੍ਧਾ ਨ੍ਯਪਾਤਯਤ੍ ੩੨.
ਉਸ ਨੇ ਵਰੁਣ ਦੀ ਫਾਂਸੀ ਫੜੀ ਤੇ ਉਸ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਥੱਲੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਫੂਲ੍ਕਾਰੈਰੁਦ੍ਧਤਂ ਵਹ੍ਨਿਂ ਸ਼ਮਯਾਮਾਸ ਤਾਰਕਃ ੩੨.
ਤਾਰਕ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸਾਹ ਦੀ ਫੂਕ ਨਾਲ ਭੜਕਦੀ ਅੱਗ ਨੂੰ ਠੰਢਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ੂਲੈਰੇਵ ਤਥਾ ਰੁਦ੍ਰਾਃ ਸਾਧ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਧਨੁषਾਰ੍ਦਿਤਾਃ ੩੨.
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰੁਦਰ ਤੇ ਸਾਧਿਆ ਤੀਰਾਂ ਤੇ ਭਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਘਾਇਲ ਹੋਏ।
ਰੇਣੁਨਾਚ੍ਛਾਦ੍ਯ ਚਂਦ੍ਰਾਰ੍ਕੌ ਵਲ੍ਮੀਕਸ੍ਥਾਵਿਵੇਕ੍ਸ਼ਿਤੌ ੩੨.
ਉਸ ਨੇ ਚੰਨ ਤੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਧੂੜ ਨਾਲ ਢੱਕ ਦਿੱਤਾ, ਇਉਂ ਕਿ ਉਹ ਟਿੱਬੇ ਵਰਗੇ ਲੱਗਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਸਵਿषਾਸ਼੍ਚ ਕृਤਾ ਨਾਗਾ ਨਿਰ੍ਵਿषਾਃ ਪਾਦਕੁਟ੍ਟਨੈਃ ੩੨.
ਸੱਪਾਂ ਨੂੰ ਜ਼ਹਿਰੀਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਜ਼ਹਿਰ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਉਹ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਕੁਚਲ ਦਿੱਤੇ ਗਏ।
ਏਵਂ ਤਦ੍ਦੇਵਸੈਨ੍ਯਂ ਚ ਹਾਹਾਭੂਤਮਚੇਤਨਮ੍ ੩੨.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਬੇਹੋਸ਼ ਤੇ ਬੇਸੁਧ ਹੋ ਗਈ।
ਤਤਸ਼੍ਚਾਂਤਰ੍ਦਧੇ ਸਦ੍ਯਃ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਨਿਵ ਕੇਸ਼ਵਃ ੩੨.
ਫਿਰ, ਕੇਸ਼ਵਾ ਹੱਸਦਾ ਹੋਇਆ ਅਚਾਨਕ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਪਸ਼੍ਯਂਸ੍ਤਾਰਕੋ ਵਿष੍ਣੁਂ ਪੁਨਰ੍ਵृषਭਵਾ ਹਨਮ੍ ੩੨.
ਤਾਰਕ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ, ਪਰ ਫਿਰ ਉਹ ਵੱਛੇ ਤੋਂ ਜੰਮੇ ਮਾਰਣਹਾਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਲਿਆ।
ਅਚਿਰਾਂਸ਼ੁਰਿਵਾਲਕ੍ਸ਼੍ਯੋ ਲਕ੍ਸ਼੍ਯੋਥ ਭਗਵਾਨ੍ਹਰਿਃ ੩੨.
ਭਗਵਾਨ ਹਰੀ ਝਟਕਿਆਂ ਵਾਲੀ ਕਿਰਣ ਵਾਂਗ ਦਿਸਿਆ, ਫਿਰ ਨਿਸ਼ਾਨ ਬਣ ਗਿਆ।
ਪਲਾਯਧ੍ਵਮਹੋ ਦੇਵਾਃ ਸ਼ਕ੍ਤਿਸ਼੍ਚੇਦ੍ਵਃ ਪਲਾਯਿਤੁਮ੍ ੩੨.
ਦੇਵਤਿਆਂ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਭੱਜ ਸਕਦੇ ਹੋ ਤਾਂ ਭੱਜ ਜਾਓ!
ਕਿਂ ਨ ਸ਼੍ਰੁਤਃ ਪੁਰਾ ਗੀਤਃ ਸ਼੍ਲੋਕਃ ਸ੍ਵਾਯਂਭੁਵੇਨ ਯਃ ਅਪਸ੍ਮਾਰੀषੁ ਚੈਵਾਪਿ ਸਰ੍ਵੇ ਤੇ ਸਂਸ਼ਯਂ ਗਤਾਃ॥ ੩੨.
ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਉਹ ਪੁਰਾਣਾ ਸਵਯੰਭੂ ਦਾ ਗਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸ਼ਲੋਕ ਨਹੀਂ ਸੁਣਿਆ? ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਪਸਮਾਰ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਸਭ ਸੰਦੇਹ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਏ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਂ ਤਦਿਦਂ ਸਰ੍ਵਮਾਧੁਨਾ ਚਾਤ੍ਰ ਦृਸ੍ਯਤੇ॥ ੩੨.
ਹੁਣ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਤੁਹਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸਾਫ਼-ਸਾਫ਼ ਦਿਸ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਅਜ੍ਞਾਸਿष੍ਮ ਪੁਰੈਵੈਤਦ੍ਰੁਦ੍ਰਭਕ੍ਤਂ ਨ ਹਂਤ੍ਯਸੌ ੩੨.
ਅਸੀਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਜਾਣਦੇ ਸੀ ਕਿ ਜੋ ਰੁਦਰ ਦਾ ਭਗਤ ਹੈ, ਉਹ ਮਰਦਾ ਨਹੀਂ।
ਅਥੈष ਯਦਿ ਦੈਤ੍ਯੇਂਦ੍ਰਂ ਨ ਨਿਹਂਤਿ ਕੁਬੁਦ੍ਧਿਮਾਨ੍ ੩੨.
ਜੇ ਇਹ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਾਰਦਾ, ਤਾਂ ਇਹ ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਅਦ੍ਯ ਮੇ ਵਿਪੁਲਂ ਬਾਹ੍ਵੋਰ੍ਬਲਂ ਪਸ਼੍ਯਤ ਦੈਤ੍ਯਾਧਮਂ ਨਾਸ਼ਯਾਮਿ ਮੁष੍ਟਿਨੈਕੇਨ ਪਸ਼੍ਯਤ॥ ੩੨.
ਅੱਜ ਮੇਰੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵੇਖੋ; ਮੈਂ ਇਸ ਮਾੜੇ ਦੈਤ ਨੂੰ ਇਕ ਮੁੱਕੇ ਨਾਲ ਖਤਮ ਕਰਾਂਗਾ—ਤੁਸੀਂ ਵੇਖਦੇ ਜਾਓ।
ਮਯਾ ਹਿ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੋ ਬਾਹੁਰ੍ਦਤ੍ਤਸ਼੍ਚ ਭਵਤਾਂ ਸਦਾ ੩੨.
ਮੇਰੀ ਸੱਜੀ ਬਾਂਹ ਸਦਾ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਹੀ ਦਿੱਤੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਯੇਂऽਬਰੇ ਯੇ ਚ ਪਾਤਾਲੇ ਭੁਵਿ ਯੇ ਚ ਮਹਾਸੁਰਾਃ ੩੨.
ਆਸਮਾਨ ਵਿੱਚ, ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਤੇ ਜਿਹੜੇ ਵੱਡੇ ਅਸੁਰ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਵੀ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਾ ਜਗਨ੍ਨਾਥੋ ਮੁष੍ਟਿਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍ ੩੨.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸੱਜਾ ਮੁੱਕਾ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਧਾਵਤਿ ਗੋਵਿਂਦੇ ਚਚਾਲ ਭੁਵਨਤ੍ਰਯਮ੍ ੩੨.
ਜਦ ਗੋਵਿੰਦ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੌੜਿਆ, ਤਿੰਨੇ ਲੋਕ ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਧਾਵਤਸ਼੍ਚਾਪਿ ਕਲ੍ਪਾਂਤਂ ਰੁਦ੍ਰਕਲ੍ਪਸ੍ਯ ਤਸ੍ਯ ਯਾਃ ੩੨.
ਉਹ ਦੌੜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇ ਰੁਦਰ-ਕਲਪ ਦੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਹਿਲਦੇ ਰਹੇ।
ਤਤੋਂऽਤਰਿਕ੍ਸ਼ੇ ਵਾਚਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰੋਚੁਃ ਸਿਦ੍ਧਾਃ ਸ੍ਵਯਂ ਤਦਾ ੩੨.
ਉਸ ਵੇਲੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚੋਂ, ਸਿੱਧ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਆਪ ਬੋਲ ਕਹੇ।
ਅਨਾਦृਤ੍ਯੇਵ ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਬ੍ਰੁਵਨ੍ਨਾਨ੍ਯਤ੍ਕਰੋਮ੍ਯਹਮ੍ ੩੨.
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਨਾਹ ਮੰਨ ਕੇ, ਉਹ ਆਖਣ ਲੱਗਿਆ, 'ਹੁਣ ਮੈਂ ਕੁਝ ਹੋਰ ਕਰਾਂਗਾ।'
ਉਵਾਚ ਵਾਚਂ ਸਾਧੂਂਸ਼੍ਚ ਯਤ੍ਨਾਤ੍ਪਾਲਯਤਾਂ ਫਲਮ੍ ੩੨.
ਉਸ ਨੇ ਬਚਨ ਆਖੇ, ਤੇ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਜੋ ਯਤਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹੀ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।'
ਅਥਾਪਸ਼੍ਯਨ੍ਮਹਾਸੇਨੋ ਰੁਦ੍ਰਂ ਯਾਂਤਂ ਚ ਤਾਰਕਮ੍ ੩੨.
ਫਿਰ ਮਹਾਸੇਨ ਨੇ ਰੁਦਰ ਨੂੰ ਤੇ ਤਾਰਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਵੇਖ ਲਿਆ।
ਜਗਚ੍ਚ ਕ੍ਸ਼ੁਬ੍ਧਮਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਸ੍ਵਾਂ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਂ ਪੁਰਾ ਕृਤਾਮ੍ ੩੨.
ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਬਹੁਤ ਘਬਰਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਪੁਰਾਣੀ ਕਸਮ ਯਾਦ ਆ ਰਹੀ ਸੀ।
ਆਕਾਸ਼ਵਾਣੀਂ ਸ਼੍ਰृਣ੍ਵਂਸ਼੍ਚ ਕਿਂ ਸ੍ਕਨ੍ਦ ਤ੍ਵਂ ਵਿषੀਦਸੀ ੩੨.
ਅਕਾਸ਼ ਵੱਲੋਂ ਆਵਾਜ਼ ਆਈ, 'ਸਕੰਦ, ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਉਦਾਸ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈਂ?'
ਸ੍ਥਾਪਯੇਰ੍ਲਿਗਮੀਸ਼ਸ੍ਯ ਮੋਕ੍ਸ਼ੋ ਹਤ੍ਯਾਸ਼ਤੈਰਪਿ ੩੨.
ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਲਿੰਗ ਸਥਾਪਤ ਕਰ, ਤਾਂ ਸੌ ਕਤਲਾਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਅਥੋਤ੍ਪ੍ਲੁਤ੍ਯ ਮਯੂਰਾਤ੍ਸ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਨਿਵ ਕੇਸ਼ਵਮ੍ ੩੨.
ਫਿਰ ਉਹ ਮਯੂਰ ਤੋਂ ਛਾਲ ਮਾਰ ਕੇ, ਹੱਸਦਾ ਹੋਇਆ ਕੇਸ਼ਵ ਵਲ ਵੇਖਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਜਾਨਾਮਿ ਤ੍ਵਾਮਹਂ ਵਿष੍ਣੋ ਮਹਾਬੁਦ੍ਧਿਪਰਾਕ੍ਰਮਮ੍ ੩੨.
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਤੂੰ ਵੱਡੀ ਅਕਲ ਤੇ ਬਹਾਦਰੀ ਵਾਲਾ ਹੈਂ।