ਉਮਯਾ ਸਹ ਸਂਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਰਥਂ ਵृषਭਮਾਵਹਤ੍ ੩੨.
ਉਮਾਂ ਸਮੇਤ ਰਥ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਵੱਛ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤਂ ਸ਼ਤਸਿਂਹਂ ਚ ਰਥਂ ਰੁਦ੍ਰੇਣ ਨਿਰ੍ਮਿਤਮ੍ ੩੨.
ਫਿਰ ਉਹ ਸੌ ਸਿੰਘਾਂ ਵਾਲਾ ਰਥ, ਜੋ ਰੁਦਰ ਨੇ ਬਣਾਇਆ ਸੀ, ਉੱਥੇ ਆ ਗਿਆ।
ਸ਼ੂਲਪਾਸ਼ੁਪਤਾਦੀਨਿ ਸਹਸੋਪਸ੍ਥਿਤਾਨਿ ਚ ੩੨.
ਸ਼ੂਲ, ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਤੇ ਹੋਰ ਹਥਿਆਰ ਅਚਾਨਕ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਏ।
ਤਤਃ ਸ੍ਵਵਂਚਿਤਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਰੁਦ੍ਰੇਣਾਤ੍ਮਾਨਮੀਰ੍ष੍ਯਯਾ ੩੨.
ਫਿਰ, ਜਦ ਉਸਨੇ ਜਾਣ ਲਿਆ ਕਿ ਰੁਦਰ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਠੱਗ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਉਸਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਈਰਖਾ ਆ ਗਈ।
ਤਤੋ ਜਨਾਰ੍ਦਨੋऽਧਾਵਚ੍ਚਕ੍ਰਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਵੇਗਤਃ ੩੨.
ਫਿਰ ਜਨਾਰਦਨ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਚੱਕਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ।
ਗਦਾਂ ਧਨੇਸ਼੍ਵਰਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਪਾਸ਼ਂ ਚ ਵਰੁਣੋ ਨਦਨ੍ ਵਾਯੁਰ੍ਮਹਾਂਕੁਸ਼ਂ ਘੋਰਂ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਵਹ੍ਨਿਰ੍ਮਹਾਪ੍ਰਭਾਮ੍॥ ੩੨.
ਧਨ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਗਦਾ ਚੁੱਕੀ, ਵਰੁਣ ਨੇ ਚੀਕ ਮਾਰ ਕੇ ਪਾਸਾ ਫੜਿਆ, ਵਾਯੂ ਨੇ ਡਰਾਉਣਾ ਵੱਡਾ ਅੰਕੁਸ਼ ਚੁੱਕਿਆ, ਤੇ ਅਗਨਿ ਨੇ ਚਮਕਦਾਰ ਸ਼ਕਤੀ।
ਨਿਰ੍ऋਤਿਰ੍ਨਿਸ਼ਿਤਂ ਖਡ੍ਗਂ ਰੁਦ੍ਰਾਃ ਸ਼ੂਲਾਨਿ ਕੋਪਿਤਾਃ ੩੨.
ਨਿਰ੍ਰਿਤਿ ਨੇ ਤਿੱਖੀ ਤਲਵਾਰ ਫੜੀ, ਤੇ ਰੁਦਰ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਸ਼ੂਲ ਚੁੱਕ ਲਏ।
ਵਿਸ਼੍ਵੇਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਮੁਸਲਂ ਚਂਦ੍ਰਾਰ੍ਕੌ ਸ੍ਵਪ੍ਰਭਾਮਪਿ ੩੨.
ਵਿਸ਼ਵੇਦੇਵਾਂ ਨੇ ਮੁਸਲ ਚੁੱਕ ਲਏ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਤੇ ਸੂਰਜ ਨੇ ਆਪਣੀ ਰੌਸ਼ਨੀ।
ਹਿਮਾਦ੍ਰਿ ਪ੍ਰਮੁਖਾਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਮਹੀਧਰਾਨ੍ ੩੨.
ਹਿਮਾਲਾ ਤੇ ਹੋਰ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜਾਂ ਨੇ ਵੱਡੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਚੁੱਕ ਲੀਆਂ।
ਨਿਵृਤ੍ਤਃ ਸਹਸਾ ਪਾਰ੍ਥ ਮਹਾਗਜ ਇਵੋਨ੍ਨਦਨ੍ ੩੨.
ਫਿਰ, ਹੇ ਪਾਰਥ, ਉਹ ਅਚਾਨਕ ਵਾਪਸ ਹੋ ਗਿਆ, ਵੱਡੇ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਗੱਜਦਾ ਹੋਇਆ।
ਦਂਡਂ ਯਮਾਦੁਪਾਦਾਯ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨ੍ਯਾਹਤ੍ਯ ਨ੍ਯਪਾਤਯਤ੍ ੩੨.
ਉਸ ਨੇ ਯਮਰਾਜ ਦੀ ਲਾਠੀ ਚੁੱਕੀ ਤੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਮਾਰ ਕੇ ਥੱਲੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੀ।
ਵਰੁਣਾਤ੍ਪਾਸ਼ਮਾਦਾਯ ਤੇਨ ਬਦ੍ਧਾ ਨ੍ਯਪਾਤਯਤ੍ ੩੨.
ਉਸ ਨੇ ਵਰੁਣ ਦੀ ਫਾਂਸੀ ਫੜੀ ਤੇ ਉਸ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਥੱਲੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਫੂਲ੍ਕਾਰੈਰੁਦ੍ਧਤਂ ਵਹ੍ਨਿਂ ਸ਼ਮਯਾਮਾਸ ਤਾਰਕਃ ੩੨.
ਤਾਰਕ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸਾਹ ਦੀ ਫੂਕ ਨਾਲ ਭੜਕਦੀ ਅੱਗ ਨੂੰ ਠੰਢਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ੂਲੈਰੇਵ ਤਥਾ ਰੁਦ੍ਰਾਃ ਸਾਧ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਧਨੁषਾਰ੍ਦਿਤਾਃ ੩੨.
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰੁਦਰ ਤੇ ਸਾਧਿਆ ਤੀਰਾਂ ਤੇ ਭਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਘਾਇਲ ਹੋਏ।
ਰੇਣੁਨਾਚ੍ਛਾਦ੍ਯ ਚਂਦ੍ਰਾਰ੍ਕੌ ਵਲ੍ਮੀਕਸ੍ਥਾਵਿਵੇਕ੍ਸ਼ਿਤੌ ੩੨.
ਉਸ ਨੇ ਚੰਨ ਤੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਧੂੜ ਨਾਲ ਢੱਕ ਦਿੱਤਾ, ਇਉਂ ਕਿ ਉਹ ਟਿੱਬੇ ਵਰਗੇ ਲੱਗਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਸਵਿषਾਸ਼੍ਚ ਕृਤਾ ਨਾਗਾ ਨਿਰ੍ਵਿषਾਃ ਪਾਦਕੁਟ੍ਟਨੈਃ ੩੨.
ਸੱਪਾਂ ਨੂੰ ਜ਼ਹਿਰੀਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਜ਼ਹਿਰ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਉਹ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਕੁਚਲ ਦਿੱਤੇ ਗਏ।
ਏਵਂ ਤਦ੍ਦੇਵਸੈਨ੍ਯਂ ਚ ਹਾਹਾਭੂਤਮਚੇਤਨਮ੍ ੩੨.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਬੇਹੋਸ਼ ਤੇ ਬੇਸੁਧ ਹੋ ਗਈ।
ਤਤਸ਼੍ਚਾਂਤਰ੍ਦਧੇ ਸਦ੍ਯਃ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਨਿਵ ਕੇਸ਼ਵਃ ੩੨.
ਫਿਰ, ਕੇਸ਼ਵਾ ਹੱਸਦਾ ਹੋਇਆ ਅਚਾਨਕ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਪਸ਼੍ਯਂਸ੍ਤਾਰਕੋ ਵਿष੍ਣੁਂ ਪੁਨਰ੍ਵृषਭਵਾ ਹਨਮ੍ ੩੨.
ਤਾਰਕ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ, ਪਰ ਫਿਰ ਉਹ ਵੱਛੇ ਤੋਂ ਜੰਮੇ ਮਾਰਣਹਾਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਲਿਆ।
ਅਚਿਰਾਂਸ਼ੁਰਿਵਾਲਕ੍ਸ਼੍ਯੋ ਲਕ੍ਸ਼੍ਯੋਥ ਭਗਵਾਨ੍ਹਰਿਃ ੩੨.
ਭਗਵਾਨ ਹਰੀ ਝਟਕਿਆਂ ਵਾਲੀ ਕਿਰਣ ਵਾਂਗ ਦਿਸਿਆ, ਫਿਰ ਨਿਸ਼ਾਨ ਬਣ ਗਿਆ।
ਪਲਾਯਧ੍ਵਮਹੋ ਦੇਵਾਃ ਸ਼ਕ੍ਤਿਸ਼੍ਚੇਦ੍ਵਃ ਪਲਾਯਿਤੁਮ੍ ੩੨.
ਦੇਵਤਿਆਂ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਭੱਜ ਸਕਦੇ ਹੋ ਤਾਂ ਭੱਜ ਜਾਓ!
ਕਿਂ ਨ ਸ਼੍ਰੁਤਃ ਪੁਰਾ ਗੀਤਃ ਸ਼੍ਲੋਕਃ ਸ੍ਵਾਯਂਭੁਵੇਨ ਯਃ ਅਪਸ੍ਮਾਰੀषੁ ਚੈਵਾਪਿ ਸਰ੍ਵੇ ਤੇ ਸਂਸ਼ਯਂ ਗਤਾਃ॥ ੩੨.
ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਉਹ ਪੁਰਾਣਾ ਸਵਯੰਭੂ ਦਾ ਗਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸ਼ਲੋਕ ਨਹੀਂ ਸੁਣਿਆ? ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਪਸਮਾਰ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਸਭ ਸੰਦੇਹ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਏ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਂ ਤਦਿਦਂ ਸਰ੍ਵਮਾਧੁਨਾ ਚਾਤ੍ਰ ਦृਸ੍ਯਤੇ॥ ੩੨.
ਹੁਣ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਤੁਹਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸਾਫ਼-ਸਾਫ਼ ਦਿਸ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਅਜ੍ਞਾਸਿष੍ਮ ਪੁਰੈਵੈਤਦ੍ਰੁਦ੍ਰਭਕ੍ਤਂ ਨ ਹਂਤ੍ਯਸੌ ੩੨.
ਅਸੀਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਜਾਣਦੇ ਸੀ ਕਿ ਜੋ ਰੁਦਰ ਦਾ ਭਗਤ ਹੈ, ਉਹ ਮਰਦਾ ਨਹੀਂ।
ਅਥੈष ਯਦਿ ਦੈਤ੍ਯੇਂਦ੍ਰਂ ਨ ਨਿਹਂਤਿ ਕੁਬੁਦ੍ਧਿਮਾਨ੍ ੩੨.
ਜੇ ਇਹ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਾਰਦਾ, ਤਾਂ ਇਹ ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਅਦ੍ਯ ਮੇ ਵਿਪੁਲਂ ਬਾਹ੍ਵੋਰ੍ਬਲਂ ਪਸ਼੍ਯਤ ਦੈਤ੍ਯਾਧਮਂ ਨਾਸ਼ਯਾਮਿ ਮੁष੍ਟਿਨੈਕੇਨ ਪਸ਼੍ਯਤ॥ ੩੨.
ਅੱਜ ਮੇਰੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵੇਖੋ; ਮੈਂ ਇਸ ਮਾੜੇ ਦੈਤ ਨੂੰ ਇਕ ਮੁੱਕੇ ਨਾਲ ਖਤਮ ਕਰਾਂਗਾ—ਤੁਸੀਂ ਵੇਖਦੇ ਜਾਓ।
ਮਯਾ ਹਿ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੋ ਬਾਹੁਰ੍ਦਤ੍ਤਸ਼੍ਚ ਭਵਤਾਂ ਸਦਾ ੩੨.
ਮੇਰੀ ਸੱਜੀ ਬਾਂਹ ਸਦਾ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਹੀ ਦਿੱਤੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਯੇਂऽਬਰੇ ਯੇ ਚ ਪਾਤਾਲੇ ਭੁਵਿ ਯੇ ਚ ਮਹਾਸੁਰਾਃ ੩੨.
ਆਸਮਾਨ ਵਿੱਚ, ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਤੇ ਜਿਹੜੇ ਵੱਡੇ ਅਸੁਰ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਵੀ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਾ ਜਗਨ੍ਨਾਥੋ ਮੁष੍ਟਿਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍ ੩੨.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸੱਜਾ ਮੁੱਕਾ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਧਾਵਤਿ ਗੋਵਿਂਦੇ ਚਚਾਲ ਭੁਵਨਤ੍ਰਯਮ੍ ੩੨.
ਜਦ ਗੋਵਿੰਦ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੌੜਿਆ, ਤਿੰਨੇ ਲੋਕ ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਪਏ।