ਏਕਾ ਜੀਵਾਤ੍ਮਿਕਾ ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਾ ਚ ਤਥਾਪਰਾ ੩੨.
ਉੱਥੇ ਇੱਕ ਹੀ ਜੀਵ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਇੱਕ ਪ੍ਰਗਟ ਤੇ ਇੱਕ ਹੋਰ ਅਪ੍ਰਗਟ।
ਭਕ੍ਤੋ ਰੁਦ੍ਰੋ ਕृਪਾਵਾਂਸ਼੍ਚ ਜਂਤੁष੍ਵੇਵ ਹਰਵ੍ਰਤਃ ੩੨.
ਰੁਦਰ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ ਦਇਆਲੁ ਭਗਤ ਹੈ, ਹਰਾ ਦੇ ਨੇਮਾਂ ਤੇ ਚੱਲਦਾ ਹੈ।
ਜਹਿ ਨੈਵਾਤ੍ਰ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਦੋषਂ ਕਂਚਨ ਤੇ ਪ੍ਰਭੋ ੩੨.
ਮਾਰੋ! ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵੀ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ।
ਹਂਤੁਂ ਨ ਕੁਰੁਤੇ ਬੁਦ੍ਧਿਂ ਰੁਦ੍ਰਭਕ੍ਤ ਇਤਿ ਸ੍ਮਰਨ੍ ੩੨.
ਉਹ ਇਹ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਕਿ ਉਹ ਰੁਦਰ ਦਾ ਭਗਤ ਹੈ, ਮਾਰਣ ਦਾ ਮਨ ਨਹੀਂ ਬਣਾਉਂਦਾ।
ਪ੍ਰਾਹ ਚੈਵਂ ਸੁਦੁਰ੍ਬੁਦ੍ਧੇ ਹਨ੍ਮਿ ਤ੍ਵਾਂ ਪਸ਼੍ਯ ਮੇ ਬਲਮ੍ ਹਤ੍ਵਾ ਤ੍ਵਾਮਦ੍ਯ ਸਰ੍ਵਾਂਸ੍ਤਾਂਸ਼੍ਛੇਤ੍ਸ੍ਯੇ ਪਸ਼੍ਯਾਦ੍ਯ ਮੇ ਬਲਮ੍॥ ੩੨.
ਫਿਰ ਉਸ ਮੂਰਖ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਮਾਰਾਂਗਾ, ਮੇਰੀ ਤਾਕਤ ਵੇਖ! ਅੱਜ ਤੈਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿਆਂਗਾ; ਅੱਜ ਮੇਰੀ ਤਾਕਤ ਵੇਖ!'
ਦੈਤ੍ਯੇਂਦ੍ਰ ਤਵ ਚਾਸ੍ਮਾਭਿਃ ਕਿਮਹੋ ਸ਼੍ਰृਣੁ ਸਤ੍ਯਤਾਮ੍॥ ੩੨.
ਹੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਹੁਣ ਸਾਡੀ ਗੱਲ ਸੁਣੋ ਕਿ ਅਸਲ ਵਿਚ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਰਥੇ ਯ ਏष ਸ਼ਰ੍ਵੋऽਯਂ ਹਤੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਸਕਲਂ ਹਤਮ੍ ੩੨.
ਉਹ ਜੋ ਰਥ ਉੱਤੇ ਹੈ, ਉਹ ਹੀ ਸ਼ਰਵ ਹੈ; ਜੇ ਉਹ ਮਰ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਸਭ ਕੁਝ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।
ਅਭਿਸृਤ੍ਯ ਸ ਜਗ੍ਰਾਹ ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਰਥਕੂਬਰਮ੍ ੩੨.
ਉਹ ਦੌੜ ਕੇ ਰੁਦਰ ਦੇ ਰਥ ਦੀ ਜੋੜੀ ਫੜ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਰੇਸਤੂ ਰੋਦਸੀ ਤੂਰ੍ਣਂ ਮੁਮੁਹੁਸ਼੍ਚ ਮਹਰ੍षਯਃ ੩੨.
ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਉਠੇ, ਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ।
ਆਸੀਚ੍ਚ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਂ ਤੇषਾਂ ਜਿਤਮਸ੍ਮਾਭਿਰਿਤ੍ਯੁਤ ੩੨.
ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਪੱਕਾ ਹੋ ਗਿਆ ਕਿ ਅਸੀਂ ਹਾਰ ਗਏ ਹਾਂ।
ਉਮਯਾ ਸਹ ਸਂਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਰਥਂ ਵृषਭਮਾਵਹਤ੍ ੩੨.
ਉਮਾਂ ਸਮੇਤ ਰਥ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਵੱਛ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤਂ ਸ਼ਤਸਿਂਹਂ ਚ ਰਥਂ ਰੁਦ੍ਰੇਣ ਨਿਰ੍ਮਿਤਮ੍ ੩੨.
ਫਿਰ ਉਹ ਸੌ ਸਿੰਘਾਂ ਵਾਲਾ ਰਥ, ਜੋ ਰੁਦਰ ਨੇ ਬਣਾਇਆ ਸੀ, ਉੱਥੇ ਆ ਗਿਆ।
ਸ਼ੂਲਪਾਸ਼ੁਪਤਾਦੀਨਿ ਸਹਸੋਪਸ੍ਥਿਤਾਨਿ ਚ ੩੨.
ਸ਼ੂਲ, ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਤੇ ਹੋਰ ਹਥਿਆਰ ਅਚਾਨਕ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਏ।
ਤਤਃ ਸ੍ਵਵਂਚਿਤਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਰੁਦ੍ਰੇਣਾਤ੍ਮਾਨਮੀਰ੍ष੍ਯਯਾ ੩੨.
ਫਿਰ, ਜਦ ਉਸਨੇ ਜਾਣ ਲਿਆ ਕਿ ਰੁਦਰ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਠੱਗ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਉਸਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਈਰਖਾ ਆ ਗਈ।
ਤਤੋ ਜਨਾਰ੍ਦਨੋऽਧਾਵਚ੍ਚਕ੍ਰਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਵੇਗਤਃ ੩੨.
ਫਿਰ ਜਨਾਰਦਨ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਚੱਕਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ।
ਗਦਾਂ ਧਨੇਸ਼੍ਵਰਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਪਾਸ਼ਂ ਚ ਵਰੁਣੋ ਨਦਨ੍ ਵਾਯੁਰ੍ਮਹਾਂਕੁਸ਼ਂ ਘੋਰਂ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਵਹ੍ਨਿਰ੍ਮਹਾਪ੍ਰਭਾਮ੍॥ ੩੨.
ਧਨ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਗਦਾ ਚੁੱਕੀ, ਵਰੁਣ ਨੇ ਚੀਕ ਮਾਰ ਕੇ ਪਾਸਾ ਫੜਿਆ, ਵਾਯੂ ਨੇ ਡਰਾਉਣਾ ਵੱਡਾ ਅੰਕੁਸ਼ ਚੁੱਕਿਆ, ਤੇ ਅਗਨਿ ਨੇ ਚਮਕਦਾਰ ਸ਼ਕਤੀ।
ਨਿਰ੍ऋਤਿਰ੍ਨਿਸ਼ਿਤਂ ਖਡ੍ਗਂ ਰੁਦ੍ਰਾਃ ਸ਼ੂਲਾਨਿ ਕੋਪਿਤਾਃ ੩੨.
ਨਿਰ੍ਰਿਤਿ ਨੇ ਤਿੱਖੀ ਤਲਵਾਰ ਫੜੀ, ਤੇ ਰੁਦਰ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਸ਼ੂਲ ਚੁੱਕ ਲਏ।
ਵਿਸ਼੍ਵੇਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਮੁਸਲਂ ਚਂਦ੍ਰਾਰ੍ਕੌ ਸ੍ਵਪ੍ਰਭਾਮਪਿ ੩੨.
ਵਿਸ਼ਵੇਦੇਵਾਂ ਨੇ ਮੁਸਲ ਚੁੱਕ ਲਏ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਤੇ ਸੂਰਜ ਨੇ ਆਪਣੀ ਰੌਸ਼ਨੀ।
ਹਿਮਾਦ੍ਰਿ ਪ੍ਰਮੁਖਾਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਮਹੀਧਰਾਨ੍ ੩੨.
ਹਿਮਾਲਾ ਤੇ ਹੋਰ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜਾਂ ਨੇ ਵੱਡੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਚੁੱਕ ਲੀਆਂ।
ਨਿਵृਤ੍ਤਃ ਸਹਸਾ ਪਾਰ੍ਥ ਮਹਾਗਜ ਇਵੋਨ੍ਨਦਨ੍ ੩੨.
ਫਿਰ, ਹੇ ਪਾਰਥ, ਉਹ ਅਚਾਨਕ ਵਾਪਸ ਹੋ ਗਿਆ, ਵੱਡੇ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਗੱਜਦਾ ਹੋਇਆ।
ਦਂਡਂ ਯਮਾਦੁਪਾਦਾਯ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨ੍ਯਾਹਤ੍ਯ ਨ੍ਯਪਾਤਯਤ੍ ੩੨.
ਉਸ ਨੇ ਯਮਰਾਜ ਦੀ ਲਾਠੀ ਚੁੱਕੀ ਤੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਮਾਰ ਕੇ ਥੱਲੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੀ।
ਵਰੁਣਾਤ੍ਪਾਸ਼ਮਾਦਾਯ ਤੇਨ ਬਦ੍ਧਾ ਨ੍ਯਪਾਤਯਤ੍ ੩੨.
ਉਸ ਨੇ ਵਰੁਣ ਦੀ ਫਾਂਸੀ ਫੜੀ ਤੇ ਉਸ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਥੱਲੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਫੂਲ੍ਕਾਰੈਰੁਦ੍ਧਤਂ ਵਹ੍ਨਿਂ ਸ਼ਮਯਾਮਾਸ ਤਾਰਕਃ ੩੨.
ਤਾਰਕ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸਾਹ ਦੀ ਫੂਕ ਨਾਲ ਭੜਕਦੀ ਅੱਗ ਨੂੰ ਠੰਢਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ੂਲੈਰੇਵ ਤਥਾ ਰੁਦ੍ਰਾਃ ਸਾਧ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਧਨੁषਾਰ੍ਦਿਤਾਃ ੩੨.
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰੁਦਰ ਤੇ ਸਾਧਿਆ ਤੀਰਾਂ ਤੇ ਭਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਘਾਇਲ ਹੋਏ।
ਰੇਣੁਨਾਚ੍ਛਾਦ੍ਯ ਚਂਦ੍ਰਾਰ੍ਕੌ ਵਲ੍ਮੀਕਸ੍ਥਾਵਿਵੇਕ੍ਸ਼ਿਤੌ ੩੨.
ਉਸ ਨੇ ਚੰਨ ਤੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਧੂੜ ਨਾਲ ਢੱਕ ਦਿੱਤਾ, ਇਉਂ ਕਿ ਉਹ ਟਿੱਬੇ ਵਰਗੇ ਲੱਗਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਸਵਿषਾਸ਼੍ਚ ਕृਤਾ ਨਾਗਾ ਨਿਰ੍ਵਿषਾਃ ਪਾਦਕੁਟ੍ਟਨੈਃ ੩੨.
ਸੱਪਾਂ ਨੂੰ ਜ਼ਹਿਰੀਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਜ਼ਹਿਰ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਉਹ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਕੁਚਲ ਦਿੱਤੇ ਗਏ।
ਏਵਂ ਤਦ੍ਦੇਵਸੈਨ੍ਯਂ ਚ ਹਾਹਾਭੂਤਮਚੇਤਨਮ੍ ੩੨.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਬੇਹੋਸ਼ ਤੇ ਬੇਸੁਧ ਹੋ ਗਈ।
ਤਤਸ਼੍ਚਾਂਤਰ੍ਦਧੇ ਸਦ੍ਯਃ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਨਿਵ ਕੇਸ਼ਵਃ ੩੨.
ਫਿਰ, ਕੇਸ਼ਵਾ ਹੱਸਦਾ ਹੋਇਆ ਅਚਾਨਕ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਪਸ਼੍ਯਂਸ੍ਤਾਰਕੋ ਵਿष੍ਣੁਂ ਪੁਨਰ੍ਵृषਭਵਾ ਹਨਮ੍ ੩੨.
ਤਾਰਕ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ, ਪਰ ਫਿਰ ਉਹ ਵੱਛੇ ਤੋਂ ਜੰਮੇ ਮਾਰਣਹਾਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਲਿਆ।
ਅਚਿਰਾਂਸ਼ੁਰਿਵਾਲਕ੍ਸ਼੍ਯੋ ਲਕ੍ਸ਼੍ਯੋਥ ਭਗਵਾਨ੍ਹਰਿਃ ੩੨.
ਭਗਵਾਨ ਹਰੀ ਝਟਕਿਆਂ ਵਾਲੀ ਕਿਰਣ ਵਾਂਗ ਦਿਸਿਆ, ਫਿਰ ਨਿਸ਼ਾਨ ਬਣ ਗਿਆ।