ਕੇਚਿਨ੍ਮਯੂਰਪਕ੍ਸ਼ਾਭ੍ਯਾਂ ਚਰਣਾਭ੍ਯਾਂ ਚ ਸੂਦਿਤਾਃ ੩੨.
ਕਈ ਹੋਰ ਮੋਰ ਦੇ ਪੰਖਾਂ ਜਾਂ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਗਏ।
ਪਾਰ੍षਦੈਰ੍ਮਾਤृਭਿਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਪਦ੍ਮਸ਼ੋ ਨਿਹਤਾਃ ਪਰੇ ੩੨.
ਕਈ ਹੋਰ ਮਾਤਾਵਾਂ ਅਤੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੇ ਮਿਲ ਕੇ ਟੋਲੀਆਂ ਵਿਚ ਮਾਰ ਮੁਕਾਏ।
ਅਭਾਗ੍ਯੈਰਿਵ ਲੋਕੇषੁ ਤਾਰਕਃ ਸ੍ਕਂਦਮਾਯਯੌ ੩੨.
ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਦੀ ਕਿਸਮਤ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਰਕਾ ਸਕੰਦ ਵਲ ਆਇਆ।
ਤਯਾ ਮਯੂਰਮਾਜਘ੍ਨੇ ਮਯੂਰੋ ਵਿਮੁਖੋऽਭਵਤ੍ ੩੨.
ਉਸ ਨੇ ਮੋਰ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ, ਮੋਰ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਿਆ।
ਦੇਵਸੇਨਾਪਤੇ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਮੁਂਚ ਮਹਾਸੁਰੇ ੩੨.
ਹੇ ਦੇਵਸੈਨਾ ਦੇ ਸੈਨਾ ਪਤੀ, ਜਲਦੀ ਆਪਣਾ ਭਾਲਾ ਵੱਡੇ ਦੈਤਿਆ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ।
ਤ੍ਵਯੈਵ ਰੁਦ੍ਰਭਕ੍ਤੋऽਯਂ ਜਨਾਰ੍ਦਨ ਮਮੇਰਿਤਮ੍ ੩੨.
ਇਹ ਰੁਦਰ ਦਾ ਭਗਤ ਹੈ, ਹੇ ਜਨਾਰਦਨ, ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਨੂੰ ਭੇਜਿਆ ਹੈ।
ਨਾਰੁਦ੍ਰਃ ਪੂਜਯੇਦ੍ਰੁਦ੍ਰਂ ਭਕ੍ਤਰੂਪਸ੍ਯ ਯੋ ਹਰਃ ੩੨.
ਰੁਦਰ, ਭਗਤ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਰੁਦਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ; ਹਰਾ ਆਪ ਹੀ ਭਗਤ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਿਰਸ੍ਕृਤਾ ਵਿਪ੍ਰਲਬ੍ਧਾਃ ਸ਼ਪ੍ਤਾਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਾਃ ਪ੍ਰਪੀਡਿਤਾਃ ੩੨.
ਉਹ ਅਣਦੇਖੇ, ਧੋਖੇ, ਸ਼ਾਪਿਤ, ਤਿਆਗੇ ਤੇ ਦੁੱਖੀ ਕੀਤੇ ਗਏ ਹਨ।
ਏष ਚੇਦ੍ਧਂਤਿ ਤਦ੍ਭਦ੍ਰਂ ਹਨ੍ਯਤਾਮੇष ਮਾਂ ਰਣੇ ੩੨.
ਜੇ ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਮੈਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵੇ।
ਨੈਤਤ੍ਤਵੋਚਿਤਂ ਸ੍ਕਂਦ ਰੁਦ੍ਰਭਕ੍ਤੋ ਯਥਾ ਸ਼੍ਰृਣੁ ੩੨.
ਇਹ ਤੇਰੇ ਲਈ ਠੀਕ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਸਕੰਦ, ਤੂੰ ਤਾਂ ਰੁਦਰ ਦਾ ਭਗਤ ਹੈਂ; ਸੁਣ।
ਏਕਾ ਜੀਵਾਤ੍ਮਿਕਾ ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਾ ਚ ਤਥਾਪਰਾ ੩੨.
ਉੱਥੇ ਇੱਕ ਹੀ ਜੀਵ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਇੱਕ ਪ੍ਰਗਟ ਤੇ ਇੱਕ ਹੋਰ ਅਪ੍ਰਗਟ।
ਭਕ੍ਤੋ ਰੁਦ੍ਰੋ ਕृਪਾਵਾਂਸ਼੍ਚ ਜਂਤੁष੍ਵੇਵ ਹਰਵ੍ਰਤਃ ੩੨.
ਰੁਦਰ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ ਦਇਆਲੁ ਭਗਤ ਹੈ, ਹਰਾ ਦੇ ਨੇਮਾਂ ਤੇ ਚੱਲਦਾ ਹੈ।
ਜਹਿ ਨੈਵਾਤ੍ਰ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਦੋषਂ ਕਂਚਨ ਤੇ ਪ੍ਰਭੋ ੩੨.
ਮਾਰੋ! ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵੀ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ।
ਹਂਤੁਂ ਨ ਕੁਰੁਤੇ ਬੁਦ੍ਧਿਂ ਰੁਦ੍ਰਭਕ੍ਤ ਇਤਿ ਸ੍ਮਰਨ੍ ੩੨.
ਉਹ ਇਹ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਕਿ ਉਹ ਰੁਦਰ ਦਾ ਭਗਤ ਹੈ, ਮਾਰਣ ਦਾ ਮਨ ਨਹੀਂ ਬਣਾਉਂਦਾ।
ਪ੍ਰਾਹ ਚੈਵਂ ਸੁਦੁਰ੍ਬੁਦ੍ਧੇ ਹਨ੍ਮਿ ਤ੍ਵਾਂ ਪਸ਼੍ਯ ਮੇ ਬਲਮ੍ ਹਤ੍ਵਾ ਤ੍ਵਾਮਦ੍ਯ ਸਰ੍ਵਾਂਸ੍ਤਾਂਸ਼੍ਛੇਤ੍ਸ੍ਯੇ ਪਸ਼੍ਯਾਦ੍ਯ ਮੇ ਬਲਮ੍॥ ੩੨.
ਫਿਰ ਉਸ ਮੂਰਖ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਮਾਰਾਂਗਾ, ਮੇਰੀ ਤਾਕਤ ਵੇਖ! ਅੱਜ ਤੈਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿਆਂਗਾ; ਅੱਜ ਮੇਰੀ ਤਾਕਤ ਵੇਖ!'
ਦੈਤ੍ਯੇਂਦ੍ਰ ਤਵ ਚਾਸ੍ਮਾਭਿਃ ਕਿਮਹੋ ਸ਼੍ਰृਣੁ ਸਤ੍ਯਤਾਮ੍॥ ੩੨.
ਹੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਹੁਣ ਸਾਡੀ ਗੱਲ ਸੁਣੋ ਕਿ ਅਸਲ ਵਿਚ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਰਥੇ ਯ ਏष ਸ਼ਰ੍ਵੋऽਯਂ ਹਤੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਸਕਲਂ ਹਤਮ੍ ੩੨.
ਉਹ ਜੋ ਰਥ ਉੱਤੇ ਹੈ, ਉਹ ਹੀ ਸ਼ਰਵ ਹੈ; ਜੇ ਉਹ ਮਰ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਸਭ ਕੁਝ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।
ਅਭਿਸृਤ੍ਯ ਸ ਜਗ੍ਰਾਹ ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਰਥਕੂਬਰਮ੍ ੩੨.
ਉਹ ਦੌੜ ਕੇ ਰੁਦਰ ਦੇ ਰਥ ਦੀ ਜੋੜੀ ਫੜ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਰੇਸਤੂ ਰੋਦਸੀ ਤੂਰ੍ਣਂ ਮੁਮੁਹੁਸ਼੍ਚ ਮਹਰ੍षਯਃ ੩੨.
ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਉਠੇ, ਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ।
ਆਸੀਚ੍ਚ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਂ ਤੇषਾਂ ਜਿਤਮਸ੍ਮਾਭਿਰਿਤ੍ਯੁਤ ੩੨.
ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਪੱਕਾ ਹੋ ਗਿਆ ਕਿ ਅਸੀਂ ਹਾਰ ਗਏ ਹਾਂ।
ਉਮਯਾ ਸਹ ਸਂਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਰਥਂ ਵृषਭਮਾਵਹਤ੍ ੩੨.
ਉਮਾਂ ਸਮੇਤ ਰਥ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਵੱਛ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤਂ ਸ਼ਤਸਿਂਹਂ ਚ ਰਥਂ ਰੁਦ੍ਰੇਣ ਨਿਰ੍ਮਿਤਮ੍ ੩੨.
ਫਿਰ ਉਹ ਸੌ ਸਿੰਘਾਂ ਵਾਲਾ ਰਥ, ਜੋ ਰੁਦਰ ਨੇ ਬਣਾਇਆ ਸੀ, ਉੱਥੇ ਆ ਗਿਆ।
ਸ਼ੂਲਪਾਸ਼ੁਪਤਾਦੀਨਿ ਸਹਸੋਪਸ੍ਥਿਤਾਨਿ ਚ ੩੨.
ਸ਼ੂਲ, ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਤੇ ਹੋਰ ਹਥਿਆਰ ਅਚਾਨਕ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਏ।
ਤਤਃ ਸ੍ਵਵਂਚਿਤਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਰੁਦ੍ਰੇਣਾਤ੍ਮਾਨਮੀਰ੍ष੍ਯਯਾ ੩੨.
ਫਿਰ, ਜਦ ਉਸਨੇ ਜਾਣ ਲਿਆ ਕਿ ਰੁਦਰ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਠੱਗ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਉਸਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਈਰਖਾ ਆ ਗਈ।
ਤਤੋ ਜਨਾਰ੍ਦਨੋऽਧਾਵਚ੍ਚਕ੍ਰਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਵੇਗਤਃ ੩੨.
ਫਿਰ ਜਨਾਰਦਨ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਚੱਕਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ।
ਗਦਾਂ ਧਨੇਸ਼੍ਵਰਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਪਾਸ਼ਂ ਚ ਵਰੁਣੋ ਨਦਨ੍ ਵਾਯੁਰ੍ਮਹਾਂਕੁਸ਼ਂ ਘੋਰਂ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਵਹ੍ਨਿਰ੍ਮਹਾਪ੍ਰਭਾਮ੍॥ ੩੨.
ਧਨ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਗਦਾ ਚੁੱਕੀ, ਵਰੁਣ ਨੇ ਚੀਕ ਮਾਰ ਕੇ ਪਾਸਾ ਫੜਿਆ, ਵਾਯੂ ਨੇ ਡਰਾਉਣਾ ਵੱਡਾ ਅੰਕੁਸ਼ ਚੁੱਕਿਆ, ਤੇ ਅਗਨਿ ਨੇ ਚਮਕਦਾਰ ਸ਼ਕਤੀ।
ਨਿਰ੍ऋਤਿਰ੍ਨਿਸ਼ਿਤਂ ਖਡ੍ਗਂ ਰੁਦ੍ਰਾਃ ਸ਼ੂਲਾਨਿ ਕੋਪਿਤਾਃ ੩੨.
ਨਿਰ੍ਰਿਤਿ ਨੇ ਤਿੱਖੀ ਤਲਵਾਰ ਫੜੀ, ਤੇ ਰੁਦਰ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਸ਼ੂਲ ਚੁੱਕ ਲਏ।
ਵਿਸ਼੍ਵੇਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਮੁਸਲਂ ਚਂਦ੍ਰਾਰ੍ਕੌ ਸ੍ਵਪ੍ਰਭਾਮਪਿ ੩੨.
ਵਿਸ਼ਵੇਦੇਵਾਂ ਨੇ ਮੁਸਲ ਚੁੱਕ ਲਏ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਤੇ ਸੂਰਜ ਨੇ ਆਪਣੀ ਰੌਸ਼ਨੀ।
ਹਿਮਾਦ੍ਰਿ ਪ੍ਰਮੁਖਾਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਮਹੀਧਰਾਨ੍ ੩੨.
ਹਿਮਾਲਾ ਤੇ ਹੋਰ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜਾਂ ਨੇ ਵੱਡੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਚੁੱਕ ਲੀਆਂ।
ਨਿਵृਤ੍ਤਃ ਸਹਸਾ ਪਾਰ੍ਥ ਮਹਾਗਜ ਇਵੋਨ੍ਨਦਨ੍ ੩੨.
ਫਿਰ, ਹੇ ਪਾਰਥ, ਉਹ ਅਚਾਨਕ ਵਾਪਸ ਹੋ ਗਿਆ, ਵੱਡੇ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਗੱਜਦਾ ਹੋਇਆ।