ਵਿਂਧ੍ਯਾਦ੍ਰਿਮਿਵ ਤਂ ਸ੍ਕਂਦੋ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਤਂ ਵ੍ਯਤਾਡਯਤ੍ ੩੨.
ਸਕੰਦ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਵਿਂਧਿਆ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਫੜਿਆ ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ।
ਮੇਨੇ ਚ ਦੁਰ੍ਜਯਂ ਦੈਤ੍ਯਸ੍ਤਦਾ षਡ੍ਵਦਨਂ ਰਣੇ ੩੨.
ਉਸ ਵਕਤ ਦੈਤ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਛੇ-ਮੂੰਹ ਵਾਲਾ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਅਜੇਹਾ ਹੈ ਜੋ ਹਰਾਉਣ ਜੋਗਾ ਨਹੀਂ।
ਤਂ ਭੀਤਮਿਵ ਚਾਲਕ੍ਸ਼੍ਯ ਦੈਤ੍ਯਵੀਰਾਸ਼੍ਚ ਕੋਟਿਸ਼ਃ ੩੨.
ਉਸਨੂੰ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਲੱਖਾਂ ਦੈਤ ਸੂਰਮੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ।
ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਸ੍ਤੇषੁ ਤਤਃ ਸ੍ਕਂਦਃ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਘੋਰਾਮਥਾਦਦੇ ੩੨.
ਫਿਰ ਸਕੰਦ ਨੇ, ਉਹਨਾਂ ਉੱਤੇ ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਭਿਆਨਕ ਸ਼ਕਤੀ ਚੁੱਕ ਲਈ।
ਉਲ੍ਕਾਜਾਲਂ ਮਹਾਘੋਰਂ ਪਪਾਤ ਵਸੁਧਾਤਲੇ ੩੨.
ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਉਲਕਾਵਾਂ ਦੀ ਮੀਂਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵੱਜ ਪਈ।
ਤਤਃ ਕੋਟ੍ਯੋ ਵਿਨਿष੍ਪੇਤੁਃ ਸ਼ਕ੍ਤੀਨਾਂ ਭਰ੍ਤਰ੍षਭ ੩੨.
ਫਿਰ, ਵੱਡੇ ਯੋਧਿਆ, ਲੱਖਾਂ ਭਾਲੇ ਉੱਭਰ ਆਏ।
ਅष੍ਟੌ ਪਦ੍ਮਾਨਿ ਦੈਤ੍ਵਾਨਾਂ ਦਸ਼ਕੋਟਿਸ਼ਤਾਨਿ ਚ ੩੨.
ਅੱਠ ਪਦਮਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਟੋਲੀਆਂ ਤੇ ਦਸ ਅਰਬ ਹੋਰ ਗਠਾਂ ਵੀ ਸਨ।
ਹ੍ਰਂਦੋਦਰਂ ਚ ਦੈਤ੍ਯੇਂਦ੍ਰਂ ਨਿਖਰ੍ਵੈਰ੍ਦਸ਼ਭਿਰ੍ਵृਤਮ੍ ੩੨.
ਹ੍ਰੰਦੋਦਰ ਨਾਮਕ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਦਸ ਜ਼ਬਰਦਸਤ ਵੈਰੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਕੁਮਾਰਾਨੁਚਰਾਃ ਪਾਰ੍ਥ ਪੂਰਯਂਤੋ ਦਿਸ਼ੋ ਦਸ਼ ੩੨.
ਕੁਮਾਰ ਦੇ ਸਾਥੀ, ਹੇ ਪਾਰਥ, ਦੱਸੋ ਪਾਸਿਆਂ ਨੂੰ ਗੂੰਜਾ ਰਹੇ ਸਨ।
ਪਤਾਕਯਾਵਧੂਤਾਸ਼੍ਚ ਹਤਾਃ ਕੇਚਿਤ੍ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ ੩੨.
ਕਈਆਂ ਨੂੰ ਲਹਿਰਦੀਆਂ ਝੰਡੀਆਂ ਨੇ ਵੱਜ ਕੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਕੇਚਿਨ੍ਮਯੂਰਪਕ੍ਸ਼ਾਭ੍ਯਾਂ ਚਰਣਾਭ੍ਯਾਂ ਚ ਸੂਦਿਤਾਃ ੩੨.
ਕਈ ਹੋਰ ਮੋਰ ਦੇ ਪੰਖਾਂ ਜਾਂ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਗਏ।
ਪਾਰ੍षਦੈਰ੍ਮਾਤृਭਿਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਪਦ੍ਮਸ਼ੋ ਨਿਹਤਾਃ ਪਰੇ ੩੨.
ਕਈ ਹੋਰ ਮਾਤਾਵਾਂ ਅਤੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੇ ਮਿਲ ਕੇ ਟੋਲੀਆਂ ਵਿਚ ਮਾਰ ਮੁਕਾਏ।
ਅਭਾਗ੍ਯੈਰਿਵ ਲੋਕੇषੁ ਤਾਰਕਃ ਸ੍ਕਂਦਮਾਯਯੌ ੩੨.
ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਦੀ ਕਿਸਮਤ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਰਕਾ ਸਕੰਦ ਵਲ ਆਇਆ।
ਤਯਾ ਮਯੂਰਮਾਜਘ੍ਨੇ ਮਯੂਰੋ ਵਿਮੁਖੋऽਭਵਤ੍ ੩੨.
ਉਸ ਨੇ ਮੋਰ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ, ਮੋਰ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਿਆ।
ਦੇਵਸੇਨਾਪਤੇ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਮੁਂਚ ਮਹਾਸੁਰੇ ੩੨.
ਹੇ ਦੇਵਸੈਨਾ ਦੇ ਸੈਨਾ ਪਤੀ, ਜਲਦੀ ਆਪਣਾ ਭਾਲਾ ਵੱਡੇ ਦੈਤਿਆ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ।
ਤ੍ਵਯੈਵ ਰੁਦ੍ਰਭਕ੍ਤੋऽਯਂ ਜਨਾਰ੍ਦਨ ਮਮੇਰਿਤਮ੍ ੩੨.
ਇਹ ਰੁਦਰ ਦਾ ਭਗਤ ਹੈ, ਹੇ ਜਨਾਰਦਨ, ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਨੂੰ ਭੇਜਿਆ ਹੈ।
ਨਾਰੁਦ੍ਰਃ ਪੂਜਯੇਦ੍ਰੁਦ੍ਰਂ ਭਕ੍ਤਰੂਪਸ੍ਯ ਯੋ ਹਰਃ ੩੨.
ਰੁਦਰ, ਭਗਤ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਰੁਦਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ; ਹਰਾ ਆਪ ਹੀ ਭਗਤ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਿਰਸ੍ਕृਤਾ ਵਿਪ੍ਰਲਬ੍ਧਾਃ ਸ਼ਪ੍ਤਾਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਾਃ ਪ੍ਰਪੀਡਿਤਾਃ ੩੨.
ਉਹ ਅਣਦੇਖੇ, ਧੋਖੇ, ਸ਼ਾਪਿਤ, ਤਿਆਗੇ ਤੇ ਦੁੱਖੀ ਕੀਤੇ ਗਏ ਹਨ।
ਏष ਚੇਦ੍ਧਂਤਿ ਤਦ੍ਭਦ੍ਰਂ ਹਨ੍ਯਤਾਮੇष ਮਾਂ ਰਣੇ ੩੨.
ਜੇ ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਮੈਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵੇ।
ਨੈਤਤ੍ਤਵੋਚਿਤਂ ਸ੍ਕਂਦ ਰੁਦ੍ਰਭਕ੍ਤੋ ਯਥਾ ਸ਼੍ਰृਣੁ ੩੨.
ਇਹ ਤੇਰੇ ਲਈ ਠੀਕ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਸਕੰਦ, ਤੂੰ ਤਾਂ ਰੁਦਰ ਦਾ ਭਗਤ ਹੈਂ; ਸੁਣ।
ਏਕਾ ਜੀਵਾਤ੍ਮਿਕਾ ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਾ ਚ ਤਥਾਪਰਾ ੩੨.
ਉੱਥੇ ਇੱਕ ਹੀ ਜੀਵ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਇੱਕ ਪ੍ਰਗਟ ਤੇ ਇੱਕ ਹੋਰ ਅਪ੍ਰਗਟ।
ਭਕ੍ਤੋ ਰੁਦ੍ਰੋ ਕृਪਾਵਾਂਸ਼੍ਚ ਜਂਤੁष੍ਵੇਵ ਹਰਵ੍ਰਤਃ ੩੨.
ਰੁਦਰ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ ਦਇਆਲੁ ਭਗਤ ਹੈ, ਹਰਾ ਦੇ ਨੇਮਾਂ ਤੇ ਚੱਲਦਾ ਹੈ।
ਜਹਿ ਨੈਵਾਤ੍ਰ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਦੋषਂ ਕਂਚਨ ਤੇ ਪ੍ਰਭੋ ੩੨.
ਮਾਰੋ! ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵੀ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ।
ਹਂਤੁਂ ਨ ਕੁਰੁਤੇ ਬੁਦ੍ਧਿਂ ਰੁਦ੍ਰਭਕ੍ਤ ਇਤਿ ਸ੍ਮਰਨ੍ ੩੨.
ਉਹ ਇਹ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਕਿ ਉਹ ਰੁਦਰ ਦਾ ਭਗਤ ਹੈ, ਮਾਰਣ ਦਾ ਮਨ ਨਹੀਂ ਬਣਾਉਂਦਾ।
ਪ੍ਰਾਹ ਚੈਵਂ ਸੁਦੁਰ੍ਬੁਦ੍ਧੇ ਹਨ੍ਮਿ ਤ੍ਵਾਂ ਪਸ਼੍ਯ ਮੇ ਬਲਮ੍ ਹਤ੍ਵਾ ਤ੍ਵਾਮਦ੍ਯ ਸਰ੍ਵਾਂਸ੍ਤਾਂਸ਼੍ਛੇਤ੍ਸ੍ਯੇ ਪਸ਼੍ਯਾਦ੍ਯ ਮੇ ਬਲਮ੍॥ ੩੨.
ਫਿਰ ਉਸ ਮੂਰਖ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਮਾਰਾਂਗਾ, ਮੇਰੀ ਤਾਕਤ ਵੇਖ! ਅੱਜ ਤੈਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿਆਂਗਾ; ਅੱਜ ਮੇਰੀ ਤਾਕਤ ਵੇਖ!'
ਦੈਤ੍ਯੇਂਦ੍ਰ ਤਵ ਚਾਸ੍ਮਾਭਿਃ ਕਿਮਹੋ ਸ਼੍ਰृਣੁ ਸਤ੍ਯਤਾਮ੍॥ ੩੨.
ਹੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਹੁਣ ਸਾਡੀ ਗੱਲ ਸੁਣੋ ਕਿ ਅਸਲ ਵਿਚ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਰਥੇ ਯ ਏष ਸ਼ਰ੍ਵੋऽਯਂ ਹਤੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਸਕਲਂ ਹਤਮ੍ ੩੨.
ਉਹ ਜੋ ਰਥ ਉੱਤੇ ਹੈ, ਉਹ ਹੀ ਸ਼ਰਵ ਹੈ; ਜੇ ਉਹ ਮਰ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਸਭ ਕੁਝ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।
ਅਭਿਸृਤ੍ਯ ਸ ਜਗ੍ਰਾਹ ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਰਥਕੂਬਰਮ੍ ੩੨.
ਉਹ ਦੌੜ ਕੇ ਰੁਦਰ ਦੇ ਰਥ ਦੀ ਜੋੜੀ ਫੜ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਰੇਸਤੂ ਰੋਦਸੀ ਤੂਰ੍ਣਂ ਮੁਮੁਹੁਸ਼੍ਚ ਮਹਰ੍षਯਃ ੩੨.
ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਉਠੇ, ਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ।
ਆਸੀਚ੍ਚ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਂ ਤੇषਾਂ ਜਿਤਮਸ੍ਮਾਭਿਰਿਤ੍ਯੁਤ ੩੨.
ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਪੱਕਾ ਹੋ ਗਿਆ ਕਿ ਅਸੀਂ ਹਾਰ ਗਏ ਹਾਂ।