ਤ੍ਵਯਾ ਯਦ੍ਵਿਹਿਤਂ ਕਰ੍ਮ ਤਤ੍ਕਰ੍ਤਾਨ੍ਯੋ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ੩੨.
ਜੋ ਕੰਮ ਤੂੰ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ।
ਤੇषਾਮਤਿਬਲੋ ਹ੍ਯੇष ਤ੍ਵਯਾ ਵਿष੍ਣੋ ਵਿਨਿਰ੍ਜਿਤਃ ੩੨.
ਇਹ ਉਹਨਾਂ ਵਿਚ ਬਹੁਤ ਹੀ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ, ਪਰ ਤੂੰ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਇਸ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ।
ਕਂਸਰੂਪਃ ਪੁਨਸ੍ਤੇऽਯਂ ਹਂਤਵ੍ਯੋऽष੍ਟਮਜਨ੍ਮਨਿ ੩੨.
ਇਹ ਫਿਰ ਕਂਸ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਅੱਠਵੇਂ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਮਾਰਿਆ ਜਾਵੇਗਾ।
ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਜਾਲੈਰ੍ਲਬ੍ਧਸਂਜ੍ਞਾਨ੍ਦੈਤ੍ਯਸੈਨ੍ਯਾਨਨਾਸ਼ਯਤ੍ ੩੨.
ਉਹ ਨੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਕਰਕੇ, ਹੋਸ਼ ਵਿਚ ਆਏ ਅਸੁਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਅਪਤਨ੍ਭੂਤਲੇ ਪਾਰ੍ਥ ਚ੍ਛਿਨ੍ਨਾਭ੍ਰਾਣੀਵ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ ੩੨.
ਪਾਰਥ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਤੇ ਪਏ, ਜਿਵੇਂ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ ਬੱਦਲ।
ਦੇਵੈਃ ਸ੍ਕਂਦਾਨੁਗੈਸ਼੍ਚੈਵ ਕृਤਂ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੈਃ ਪਰਾਙ੍ਮੁਖਮ੍ ੩੨.
ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਸਕੰਦ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਭਜਣ ਤੇ ਮਜਬੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸਂਹਤਾਨਿ ਚ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਤਦਾ ਤੂਰ੍ਯਾਣ੍ਯਵਾਦਯਨ੍ ੩੨.
ਉਸ ਵੇਲੇ ਸਾਰੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਵਾਦਯੰਤਰ ਇਕਠੇ ਵੱਜਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਦੇਵਾਨਾਂ ਚ ਮਹਾਮੋਦਂ ਤਾਰਕਃ ਪ੍ਰਾਹ ਸਾਰਥਿਮ੍ ੩੨.
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿਚ, ਤਾਰਕ ਨੇ ਆਪਣੇ ਰਥ ਦੇ ਹਲਕਾਰੇ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਯੇਸ੍ਮਾਭਿਸ੍ਤृਣਵਦ੍ਦृष੍ਟਾਃ ਪਸ਼੍ਯ ਕਾਲਸ੍ਯ ਚਿਤ੍ਰਤਾਮ੍ ੩੨.
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਘਾਹ ਵਾਂਗ ਸਮਝਦੇ ਸੀ, ਵੇਖੋ ਕਾਲ ਦਾ ਅਜੀਬ ਚਲਣ।
ਪਸ਼੍ਯਂਤੁ ਮੇ ਬਲਂ ਬਾਹ੍ਵੋਰ੍ਦ੍ਰਵਂਤੁ ਚ ਸੁਰਾਧਮਾਃ ੩੨.
ਮੇਰੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵੇਖਣ, ਤੇ ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਹੇਠਲੇ ਦੇਵਤੇ ਹਨ, ਉਹ ਭੱਜ ਜਾਣ।
ਕ੍ਰੋਧ ਰਕ੍ਤੇਕ੍ਸ਼ਣੋ ਰਾਜਾ ਦੇਵਸੈਨ੍ਯਂ ਸਮਾਵਿਸ਼ਤ੍ ੩੨.
ਰਾਜਾ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ।
ਕੁਮਾਰ ਪਸ਼੍ਯ ਦੈਤ੍ਯੇਂਦ੍ਰਂ ਕਾਲਂ ਯਦ੍ਵਦ੍ਯੁਗਾਤ੍ਯਯੇ ੩੨.
ਕੁਮਾਰਾ, ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰ ਨੂੰ ਵੇਖ, ਜੋ ਕਾਲ ਵਾਂਗ ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਆਇਆ।
ਅਯਂ ਸ ਯੇਨ ਸ਼ਕ੍ਰਾਦ੍ਯਾਃ ਕृਤਾ ਮਰ੍ਕਾਃ ਸਮਾਰ੍ਬੁਦਮ੍ ੩੨.
ਇਹ ਉਹ ਹੈ ਜਿਸ ਨੇ ਇੰਦਰ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਲੱਖਾਂ ਸਾਲਾਂ ਤਕ ਭਟਕਾਇਆ।
ਨਾਵਜ੍ਞਯਾ ਪ੍ਰਦ੍ਰष੍ਟਵ੍ਯਸ੍ਤਾਰਕੋऽਯਂ ਮਹਾਸੁਰਃ ੩੨.
ਇਹ ਤਾਰਕ, ਵੱਡਾ ਅਸੁਰ, ਕਦੇ ਵੀ ਘਟਿਆ ਸਮਝਣ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ।
ਅਰ੍ਵਾਗਸ੍ਤਮਨਾਦੇਨਂ ਜਹਿ ਵਧ੍ਯੋऽਨ੍ਯਥਾ ਨਹਿ ੩੨.
ਉਸ ਦੇ ਨੇੜੇ ਜਾ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਉਹ ਮਰ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਆਯਾਸਯਤ ਦੈਤ੍ਯੇਂਦ੍ਰਂ ਸੁਖਵਧ੍ਯੋ ਯਥਾ ਭਵੇਤ੍ ੩੨.
ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰ ਨੂੰ ਥੱਕਾ ਦੇ, ਤਾਂ ਕਿ ਉਹ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਮਰ ਸਕੇ।
ਤਮਾਸਾਦ੍ਯ ਸ਼ਰਵ੍ਰਾਤੈਰ੍ਮੁਦਿਤਾਃ ਸਮਵਾਕਿਰਨ੍ ੩੨.
ਉਹਦੇ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਾਰਿਸ਼ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਯਥਾ ਨਾਸ੍ਤਿਕਦੁਰ੍ਵृਤ੍ਤੋ ਨਾਨਾਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੋਪਦੇਸ਼ਕਾਨ੍ ੩੨.
ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਮੰਦੇ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੇ ਨਾਸਤਿਕ ਨੂੰ, ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਿੱਖਿਆਵਾਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੀਰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ।
ਮਹਾਪਸ੍ਮਾਰਸਂਕ੍ਰਾਂਤਂ ਯਥੈਵਾਪ੍ਰਿਯਵਾਦਿਨਮ੍ ੩੨.
ਜਾਂ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਵੱਡੀ ਬਿਮਾਰੀ ਵਾਲੇ ਜਾਂ ਮੰਦੇ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਤੀਰ ਮਾਰੇ।
ਆਜਗਾਮ ਕੁਮਾਰਾਯ ਵਿਧੁਵਨ੍ਸ ਮਹਾਧਨੁਃ ੩੨.
ਉਹ ਆਪਣਾ ਵੱਡਾ ਧਨੁਸ਼ ਹਿਲਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ ਕੁਮਾਰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਯਾਰਕ੍ਸ਼ਦ੍ਭਵਃ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਂ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਚੈਵ ਤਂ ਹਰਿਃ ੩੨.
ਭਵ ਨੇ ਉਸਦੀ ਸੱਜੀ ਪਾਸੇ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ ਤੇ ਹਰੀ ਨੇ ਵੀ ਉਸਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ।
ਤਤਸ੍ਤੌ ਸੁਮਹਾਯੁਦ੍ਧੇ ਸਂਸਕ੍ਤੌ ਦੇਵਦੈਤ੍ਯਯੌਃ ੩੨.
ਫਿਰ, ਉਸ ਵੱਡੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤ ਨੇ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਲੜਾਈ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਤਤਃ ਕੁਮਾਰਮਾਸਾਦ੍ਯ ਲੀਲਯਾ ਤਾਰਕੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍ ੩੨.
ਫਿਰ ਤਾਰਕਾ ਕੁਮਾਰ ਕੋਲ ਆਇਆ ਤੇ ਹੱਸ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗਾ।
ਆਸਾਦਯਸਿ ਮਾਂ ਯੁਦ੍ਧੇ ਪਤਂਗ ਇਵ ਪਾਵਕਮ੍ ੩੨.
ਤੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਐਂਵੇ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈਂ ਜਿਵੇਂ ਪਤੰਗਾ ਅੱਗ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪਿष ਕ੍ਸ਼ੀਰਂ ਗृਹਾਣੇਮਂ ਕਂਦੁਕਂ ਕ੍ਰੀਡ ਲੀਲਯਾ ੩੨.
ਦੁੱਧ ਨਚੋੜ ਲੈ, ਇਹ ਗੇਂਦ ਫੜ ਲੈ, ਤੇ ਖੇਡ ਲੈ ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ।
ਸ਼ਿਸ਼ੁਤ੍ਵਂ ਮਾਵਮਂਸ੍ਥਾ ਮੇ ਸ਼ਿਸ਼ੁਃ ਕष੍ਟੋ ਭੁਜਂਗਮਃ ੩੨.
ਮੇਰੀ ਛੋਟੀ ਉਮਰ ਨੂੰ ਘੱਟ ਨਾ ਸਮਝ, ਬੱਚਾ ਵੀ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਡੰਗਰ ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਅਲ੍ਪਾਕ੍ਸ਼ਰੋ ਨ ਮਂਤ੍ਰਃ ਕਿਂ ਸਸ੍ਫੁਰੋ ਦੈਤ੍ਯ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ੩੨.
ਮੰਤ੍ਰ ਛੋਟਾ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਇੰਨਾ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਕਿਉਂ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਦੈਤਿਆ?
ਤਸ੍ਮਿਞ੍ਛਕ੍ਤ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰਮਾਦਾਯ ਦੈਤ੍ਯਾਯ ਪ੍ਰਮੁਮੋਚ ਹ ੩੨.
ਫਿਰ ਉਸਨੇ ਸ਼ਕਤੀ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕਿਆ ਤੇ ਦੈਤ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਚਤੁਰ੍ਯੋਜਨਮਾਤ੍ਰੋ ਯੋ ਨਾਨਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਸਮਨ੍ਵਿਤਃ ੩੨.
ਉਹ ਚਾਰ ਯੋਜਨ ਲੰਮਾ ਸੀ ਤੇ ਅਨੇਕ ਅਚੰਭਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਮੁਕ੍ਤਾਃ ਕਥਂਚਿਦੁਤ੍ਪਤ੍ਯ ਸਾਗਰਾਂਤਰਮਾਵਿਸ਼ਨ੍ ੩੨.
ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੁੱਟਿਆ ਗਿਆ, ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਉੱਡ ਕੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਚਲਾ ਗਿਆ।