ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਨਿਵਾਰ੍ਯੈਨਂ ਕੇਸ਼ਵੋ ਗਰੁਡਸ੍ਥਿਤਃ ੩੨.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਕੇਸ਼ਵ ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਸ ਤੈਰ੍ਬਾਣੈਸ੍ਤਾਡ੍ਯਮਾਨੋ ਵਜ੍ਰੈਰਿਵ ਮਹਾਸੁਰਃ ੩੨.
ਉਹ ਮਹਾਂਸੁਰਾ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਵਜਰ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ ਹੋਵੇ।
ਯਾਨ੍ਯਾਨ੍ਬਾਣਾਨ੍ਹਰਿਰ੍ਦਿਵ੍ਯਾਨਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਚ ਮੁਮੋਚ ਹ ੩੨.
ਹਰੀ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦਿਵਿਆ ਤੀਰ ਤੇ ਹਥਿਆਰ ਛੱਡੇ।
ਤਤਃ ਕੌਮੋਦਕੀਂ ਗृਹ੍ਯ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਕਾਰੀ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ ੩੨.
ਫਿਰ ਜਨਾਰਦਨ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਕੌਮੋਦਕੀ ਗਦਾ ਚੁੱਕ ਲਈ।
ਤਤੋ ਰਥਾਦਵਪ੍ਲੁਤ੍ਯ ਵਿਵृਤ੍ਯ ਵਦਨਂ ਮਹਤ੍ ੩੨.
ਫਿਰ ਰਥ ਤੋਂ ਉਤਰ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਵੱਡਾ ਮੂੰਹ ਖੋਲ੍ਹ ਲਿਆ।
ਤਤੋऽਭੂਤ੍ਸਰ੍ਵਦੇਵਾਨਾਂ ਵਿਮੋਹੋ ਜਗਤਾਮਪਿ ੩੨.
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਤੇ ਜਗਤਾਂ ਵਿਚ ਭਟਕਾਵਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਕਾਲਨੇਮਿਰ੍ਨਸ਼੍ਚੈਵ ਪ੍ਰਾਨृਤ੍ਯਤ ਮਹਾਰਣੇ ੩੨.
ਕਾਲਨੇਮੀ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਤੇ ਮਹਾਂਯੁੱਧ ਵਿਚ ਨਚਿਆ।
ਕੁਕ੍ਸ਼ਿਂ ਵਿਦਾਰ੍ਯ ਚਕ੍ਰੇਣ ਭਾਸ੍ਕਰੋऽਭਾਦਿਵੋਦਿਤਃ ੩੨.
ਚਕਰ ਨਾਲ ਪੇਟ ਚੀਰ ਕੇ, ਸੂਰਜ ਉੱਗਣ ਵਾਂਗ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ।
ਪਾਤਾਲਸ੍ਯ ਤਲਂ ਨਿਨ੍ਯੇ ਤਤ੍ਰ ਸ਼ਿਸ਼੍ਯੇ ਸ ਕਾष੍ਠਵਤ੍ ੩੨.
ਉਸ ਨੇ ਪਾਤਾਲ ਦੇ ਤਲ ਤੇ ਲਿਆ ਕੇ ਸੁੱਟਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਲੱਕੜ ਵਾਂਗ ਪਿਆ ਰਹਿ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਮੋਦਿਤਾਸ੍ਤਥਾ ਦੇਵਾ ਵਿਮੋਹਾਸ੍ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਦ੍ਬਭੁਃ ੩੨.
ਇਸ ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਅਸੁਰ ਅਕਲੋਂ ਹਟ ਗਏ।
ਤ੍ਵਯਾ ਯਦ੍ਵਿਹਿਤਂ ਕਰ੍ਮ ਤਤ੍ਕਰ੍ਤਾਨ੍ਯੋ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ੩੨.
ਜੋ ਕੰਮ ਤੂੰ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ।
ਤੇषਾਮਤਿਬਲੋ ਹ੍ਯੇष ਤ੍ਵਯਾ ਵਿष੍ਣੋ ਵਿਨਿਰ੍ਜਿਤਃ ੩੨.
ਇਹ ਉਹਨਾਂ ਵਿਚ ਬਹੁਤ ਹੀ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ, ਪਰ ਤੂੰ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਇਸ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ।
ਕਂਸਰੂਪਃ ਪੁਨਸ੍ਤੇऽਯਂ ਹਂਤਵ੍ਯੋऽष੍ਟਮਜਨ੍ਮਨਿ ੩੨.
ਇਹ ਫਿਰ ਕਂਸ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਅੱਠਵੇਂ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਮਾਰਿਆ ਜਾਵੇਗਾ।
ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਜਾਲੈਰ੍ਲਬ੍ਧਸਂਜ੍ਞਾਨ੍ਦੈਤ੍ਯਸੈਨ੍ਯਾਨਨਾਸ਼ਯਤ੍ ੩੨.
ਉਹ ਨੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਕਰਕੇ, ਹੋਸ਼ ਵਿਚ ਆਏ ਅਸੁਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਅਪਤਨ੍ਭੂਤਲੇ ਪਾਰ੍ਥ ਚ੍ਛਿਨ੍ਨਾਭ੍ਰਾਣੀਵ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ ੩੨.
ਪਾਰਥ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਤੇ ਪਏ, ਜਿਵੇਂ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ ਬੱਦਲ।
ਦੇਵੈਃ ਸ੍ਕਂਦਾਨੁਗੈਸ਼੍ਚੈਵ ਕृਤਂ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੈਃ ਪਰਾਙ੍ਮੁਖਮ੍ ੩੨.
ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਸਕੰਦ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਭਜਣ ਤੇ ਮਜਬੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸਂਹਤਾਨਿ ਚ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਤਦਾ ਤੂਰ੍ਯਾਣ੍ਯਵਾਦਯਨ੍ ੩੨.
ਉਸ ਵੇਲੇ ਸਾਰੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਵਾਦਯੰਤਰ ਇਕਠੇ ਵੱਜਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਦੇਵਾਨਾਂ ਚ ਮਹਾਮੋਦਂ ਤਾਰਕਃ ਪ੍ਰਾਹ ਸਾਰਥਿਮ੍ ੩੨.
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿਚ, ਤਾਰਕ ਨੇ ਆਪਣੇ ਰਥ ਦੇ ਹਲਕਾਰੇ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਯੇਸ੍ਮਾਭਿਸ੍ਤृਣਵਦ੍ਦृष੍ਟਾਃ ਪਸ਼੍ਯ ਕਾਲਸ੍ਯ ਚਿਤ੍ਰਤਾਮ੍ ੩੨.
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਘਾਹ ਵਾਂਗ ਸਮਝਦੇ ਸੀ, ਵੇਖੋ ਕਾਲ ਦਾ ਅਜੀਬ ਚਲਣ।
ਪਸ਼੍ਯਂਤੁ ਮੇ ਬਲਂ ਬਾਹ੍ਵੋਰ੍ਦ੍ਰਵਂਤੁ ਚ ਸੁਰਾਧਮਾਃ ੩੨.
ਮੇਰੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵੇਖਣ, ਤੇ ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਹੇਠਲੇ ਦੇਵਤੇ ਹਨ, ਉਹ ਭੱਜ ਜਾਣ।
ਕ੍ਰੋਧ ਰਕ੍ਤੇਕ੍ਸ਼ਣੋ ਰਾਜਾ ਦੇਵਸੈਨ੍ਯਂ ਸਮਾਵਿਸ਼ਤ੍ ੩੨.
ਰਾਜਾ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ।
ਕੁਮਾਰ ਪਸ਼੍ਯ ਦੈਤ੍ਯੇਂਦ੍ਰਂ ਕਾਲਂ ਯਦ੍ਵਦ੍ਯੁਗਾਤ੍ਯਯੇ ੩੨.
ਕੁਮਾਰਾ, ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰ ਨੂੰ ਵੇਖ, ਜੋ ਕਾਲ ਵਾਂਗ ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਆਇਆ।
ਅਯਂ ਸ ਯੇਨ ਸ਼ਕ੍ਰਾਦ੍ਯਾਃ ਕृਤਾ ਮਰ੍ਕਾਃ ਸਮਾਰ੍ਬੁਦਮ੍ ੩੨.
ਇਹ ਉਹ ਹੈ ਜਿਸ ਨੇ ਇੰਦਰ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਲੱਖਾਂ ਸਾਲਾਂ ਤਕ ਭਟਕਾਇਆ।
ਨਾਵਜ੍ਞਯਾ ਪ੍ਰਦ੍ਰष੍ਟਵ੍ਯਸ੍ਤਾਰਕੋऽਯਂ ਮਹਾਸੁਰਃ ੩੨.
ਇਹ ਤਾਰਕ, ਵੱਡਾ ਅਸੁਰ, ਕਦੇ ਵੀ ਘਟਿਆ ਸਮਝਣ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ।
ਅਰ੍ਵਾਗਸ੍ਤਮਨਾਦੇਨਂ ਜਹਿ ਵਧ੍ਯੋऽਨ੍ਯਥਾ ਨਹਿ ੩੨.
ਉਸ ਦੇ ਨੇੜੇ ਜਾ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਉਹ ਮਰ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਆਯਾਸਯਤ ਦੈਤ੍ਯੇਂਦ੍ਰਂ ਸੁਖਵਧ੍ਯੋ ਯਥਾ ਭਵੇਤ੍ ੩੨.
ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰ ਨੂੰ ਥੱਕਾ ਦੇ, ਤਾਂ ਕਿ ਉਹ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਮਰ ਸਕੇ।
ਤਮਾਸਾਦ੍ਯ ਸ਼ਰਵ੍ਰਾਤੈਰ੍ਮੁਦਿਤਾਃ ਸਮਵਾਕਿਰਨ੍ ੩੨.
ਉਹਦੇ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਾਰਿਸ਼ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਯਥਾ ਨਾਸ੍ਤਿਕਦੁਰ੍ਵृਤ੍ਤੋ ਨਾਨਾਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੋਪਦੇਸ਼ਕਾਨ੍ ੩੨.
ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਮੰਦੇ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੇ ਨਾਸਤਿਕ ਨੂੰ, ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਿੱਖਿਆਵਾਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੀਰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ।
ਮਹਾਪਸ੍ਮਾਰਸਂਕ੍ਰਾਂਤਂ ਯਥੈਵਾਪ੍ਰਿਯਵਾਦਿਨਮ੍ ੩੨.
ਜਾਂ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਵੱਡੀ ਬਿਮਾਰੀ ਵਾਲੇ ਜਾਂ ਮੰਦੇ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਤੀਰ ਮਾਰੇ।
ਆਜਗਾਮ ਕੁਮਾਰਾਯ ਵਿਧੁਵਨ੍ਸ ਮਹਾਧਨੁਃ ੩੨.
ਉਹ ਆਪਣਾ ਵੱਡਾ ਧਨੁਸ਼ ਹਿਲਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ ਕੁਮਾਰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਿਆ।