ਅਕ੍ਸ਼ੋਭ੍ਯਾਮਿਵ ਤਾਂ ਸੇਨਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸੋऽਚਿਂਤਯਤ੍ਤਦਾ ੩੧.
ਉਹ ਫੌਜ, ਜੋ ਕਿ ਹਿਲਾਈ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੀ ਸੀ, ਵੇਖ ਕੇ ਉਹ ਉਸ ਵੇਲੇ ਸੋਚ ਵਿਚ ਪੈ ਗਿਆ।
ਇਤਿ ਚਿਂਤਾਪਰੋ ਦੈਤ੍ਯਃ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰਾਵ ਕਟੁਕਾਕ੍ਸ਼ਰਮ੍ ੩੧.
ਇਹੋ ਜਿਹੀਆਂ ਚਿੰਤਾਵਾਂ ਵਿਚ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ ਦੈਤ, ਉਸਨੇ ਕਰਕਸ਼ ਬੋਲ ਸੁਣੇ।
ਜਯਾਤੁ ਲਸ਼ਕ੍ਤਿਦੀਧਿਤਿਪਿਂਜਰਰੁਚਾਰੁਣਮਂਡਲਭੁਜੋਦ੍ਭਾਸਿਤਦੇਵਸੈਨ੍ਯ ਪੁਰਵਨਕੁਮੁਦਕਾਨਨਵਿਕਾਸਨੇਂਦੋ ਕੁਮਾਰਨਾਥ ਜਯ ਦਿਤਿਕੁਲਮਹੋਦਧਿਵਡਵਾਨਲ ਮਧੁਰਰਵਮਯੂਰਰਵਾਸੁਰਮੁਕੁਟਕੂਟਕੁਟ੍ਟਿਤਚਰਣਨਖਾਂਕੁਰ ਮਹਾਸੇਨ ਤਾਰਕਵਂਸ਼ਸ਼ੁष੍ਕਤृਮਦਾਵਾਨਲ ਯੋਗੀਸ਼੍ਵਰਯॉ ਯੋਗਿਜਨਹृਦਯਗਗਨਵਿਤਤਚਿਂਤਾਸਂਤਾਨਸਂਤਮਸਨੋਦਨਖਰਕਿਰਣਕਲ੍ਪਨਖਨਿਕਰਵਿਰਾਜਿਤਚਰਣਕਮਲ ਸ੍ਕਨ੍ਦ ਜਯ ਬਾਲ ਸਪ੍ਤਵਾਸਰ ਭੁਵਨਾਵਲਿਸ਼ੋਕਸਂਦਹਨ॥ ੩੧.
ਜਿੱਤ ਹੋਵੇ ਕੁਮਾਰ ਦੇ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਰਗੇ ਚਮਕਦੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਰੌਸ਼ਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਤੇ ਜੰਗਲਾਂ ਦੇ ਕਮਲਾਂ ਨੂੰ ਖਿੜਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਲਈ ਚੰਨ ਤੇ ਦੈਤਾਂ ਦੀ ਜਾਤ ਲਈ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਜਿਸਦੇ ਮੋਰ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਬੁਲੰਦ ਆਵਾਜ਼ ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਮੱਕੜਾਂ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਸਦੇ ਚਰਨ ਕਮਲ ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਦੀਆਂ ਚਿੰਤਾਵਾਂ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸਕੰਦ ਹੈ, ਸੱਤ ਰਾਤਾਂ ਦਾ ਬੱਚਾ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਸਾੜ ਦਿੰਦਾ ਹੈ—ਉਸ ਮਹਾਸੇਨਾ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਹੋਵੇ!
ਨਮੋ ਨਮਸ੍ਤੇਸ੍ਤੁ ਮਨੋਰਮਾਯ ਨਮੋਸ੍ਤੁ ਤੇ ਸਾਧੁਭਯਾਪਹਾਯ ੩੧.
ਨਮਸਕਾਰ, ਨਮਸਕਾਰ ਹੋਵੇ ਤੈਨੂੰ, ਸੁਹਣੇ! ਨਮਸਕਾਰ ਹੋਵੇ ਤੈਨੂੰ, ਜੋ ਚੰਗਿਆਂ ਦੇ ਡਰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੈਤਂ ਸਂਸ੍ਤਵਂ ਦੈਤ੍ਯਃ ਸਂਘੁष੍ਟਂ ਦੇਵਬਂਦਿਭਿਃ ੩੨.
ਜਦੋਂ ਇਹ ਸਤਿਕਾਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਗਾਇਕਾਂ ਵਲੋਂ ਗੂੰਜਿਆ, ਤਾਂ ਦੈਤ ਨੇ ਸੁਣਿਆ—
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ ਕ੍ਲਿਨ੍ਨਸਰ੍ਵਾਂਗੋ ਦ੍ਵਾਃਸ੍ਥਂ ਰਾਜਾ ਵਚੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍ ੩੨.
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸਦਾ ਸਾਰਾ ਸਰੀਰ ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਭਿੱਜ ਗਿਆ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਦਰਬਾਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤੇ ਰਾਜਵਚਨਾਤ੍ਕਾਲਨੇਮਿ ਮੁਖਾਗਤਾਃ ੩੨.
ਫਿਰ, ਰਾਜੇ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਉਹ ਕਾਲਨੇਮਿ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚੇ।
ਯੈਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਸਂਭਵਾ ਵਾਰ੍ਤਾ ਕਾਪਿ ਨ ਸ਼੍ਰੀਵਿਤਸ੍ਤ੍ਵਹਮ੍ ਹਿਤਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਯਤੇ ਰਾਜ੍ਞਸ੍ਤੇਨ ਮਂਤ੍ਰੀ ਨਿਗਦ੍ਯਤੇ॥ ੩੨.
ਜਿਸ ਕੋਲੋਂ ਵੈਰੀਆਂ ਦੀ ਕੋਈ ਖ਼ਬਰ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਸੱਚਾ ਮੰਤਰੀ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ। ਜੋ ਰਾਜੇ ਦੀ ਭਲਾਈ ਦੀ ਸਲਾਹ ਦੇਂਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਮੰਤਰੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਕੋ ਜਾਨਾਤਿ ਸੁਰਾਨ੍ਦੀਨਾਨ੍ਦੈਤ੍ਯਾਨਾਮਿਤਿ ਨੋ ਮਤਿਃ॥ ੩੨.
ਕੌਣ ਜਾਣਦਾ ਹੈ ਦੇਵਤਿਆਂ ਜਾਂ ਦੈਤਾਂ ਦੀ ਸੋਚ? ਸਾਡੀ ਵੀ ਇਹੀ ਮੱਤ ਹੈ।
ਮਾ ਵਿषੀਦ ਮਹਾਰਾਜ ਵਯਂ ਜੇष੍ਯਾਮਹੇ ਸੁਰਾਨ੍ ੩੨.
ਮਹਾਰਾਜ, ਨਿਰਾਸ ਨਾ ਹੋਵੋ; ਅਸੀਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਵਾਂਗੇ।
ਸਰ੍ਵਮੇਤਤ੍ਸੁਸਾਧ੍ਯਂ ਚ ਭੇਰੀ ਸਂਤਾਡ੍ਯਤਾਂ ਦृਢਮ੍ ੩੨.
ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਭੇਰੀ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਵਜਾਓ।
ਭृਸ਼ਂ ਸਂਤਾਡਿਤਾ ਭੇਰੀ ਕਂਪਯਾਮਾਸ ਸਾ ਜਗਤ੍ ੩੨.
ਭੇਰੀ ਜਦੋਂ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਵੱਜੀ, ਤਾਂ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਕੰਬ ਗਿਆ।
ਨਿਮ੍ਨਗਾਭ੍ਯਃ ਸਮੁਦ੍ਰੇਭ੍ਯਃ ਪਾਤਾਲੇਭ੍ਯੋਂऽਬਰਾਦਪਿ ੩੨.
ਨਦੀਆਂ ਤੋਂ, ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਤੋਂ, ਪਾਤਾਲ ਤੋਂ ਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਵੀ—
ਕੋਟਿਕੋਟਿਸਹਸ੍ਰੈਸ੍ਤੁ ਪਰਾਰ੍ਧੈਰ੍ਦਸ਼ਭਿਃ ਸ਼ਤੈਃ ੩੨.
ਦਸ ਲੱਖ ਕਰੋੜਾਂ ਵਾਰੀ ਸੌ ਪਦਮਾਂ ਦੇ ਗੁਣ ਨਾਲ—
ਚਤੁਰ੍ਯੋਜਨਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣੇ ਨਾਨਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਸਮਨ੍ਵਿਤੇ ੩੨.
ਚਾਰ ਯੋਜਨ ਚੌੜੀ ਧਰਤੀ, ਜਿੱਥੇ ਕਈ ਅਜੋਬੇ ਭਰੇ ਹੋਏ ਸਨ—
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਂਤਰੇ ਪਾਰ੍ਥ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੈਃ ਸ੍ਕਨ੍ਦਸ੍ਯ ਪਾਰ੍षਦੈਃ ੩੨.
ਇਸ ਵੇਲੇ, ਹੇ ਪਾਰਥ, ਸਕੰਦ ਦੇ ਸੇਵਕ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ—
ਤਤਸ਼੍ਚਚਾਲ ਵਸੁਧਾ ਦੇਵੀ ਸਵਨਕਾਨਨਾ ੩੨.
ਫਿਰ ਧਰਤੀ ਦੇਵੀ, ਆਪਣੇ ਜੰਗਲਾਂ ਤੇ ਬਾਗਾਂ ਸਮੇਤ ਕੰਬ ਗਈ—
ਤਮੋਭੂਤਂ ਜਗਚ੍ਚਸੀਦ੍ਗृਧ੍ਰੈਰ੍ਵ੍ਯਾਪ੍ਤਂ ਨਭੋऽਭਵਤ੍ ੩੨.
ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਈ, ਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਗਿੱਧਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ—
ਕਾਲਨੇਮਿਮੁਖਂ ਪਾਰ੍ਥ ਅਦृਸ਼੍ਯਤ ਮਹਦ੍ਬਲਮ੍ ੩੨.
ਹੇ ਪਾਰਥ, ਕਾਲਨੇਮੀ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਾਲੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤੀ—
ਅਭ੍ਯਦ੍ਰਵਦ੍ਰਣੇ ਦੇਵਾਨ੍ਭਗਵਂਤਂ ਚ ਸ਼ਂਕਰਮ੍ ੩੨.
ਉਹ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਭਗਵੰਤ ਸ਼ੰਕਰ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦੇ ਹਨ—
ਪਰ੍ਵਤੈਸ਼੍ਚ ਸ਼ਤਘ੍ਨੀਭਿਰਾਯਸੈਃ ਪਰਿਧੈਰਪਿ ੩੨.
ਪਹਾੜਾਂ, ਸੌ ਗੋਲਿਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਯੰਤਰਾਂ ਤੇ ਲੋਹੇ ਦੇ ਡੰਡਿਆਂ ਨਾਲ—
ਅਸੁਰੈਰ੍ਵਧ੍ਯਮਾਨੇ ਤੁ ਪਾਵਕੈਰਿਵ ਕਾਨਨਮ੍ ੩੨.
ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੰਦੀ ਹੈ—
ਤੇ ਭਿਨ੍ਨਾਸ੍ਥਿਸ਼ਿ ਰੋਦੇਹਾਃ ਪ੍ਰਾਦ੍ਰਵਂਤ ਦਿਵੌਕਸਃ ੩੨.
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਟੁੱਟ ਗਏ, ਹੱਡੀਆਂ ਚਕਨाचੂਰ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਆਕਾਸ਼ਵਾਸੀ ਭੱਜ ਪਏ—
ਅਥ ਤਦ੍ਵਿਦ੍ਰੁਤਂ ਸੈਨ੍ਯਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾਃ ਪੁਰਂਦਰਃ ੩੨.
ਫਿਰ, ਉਹ ਫੌਜ ਨੂੰ ਭੱਜਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਪੁਰੰਦਰ—
ਭਯਂ ਤ੍ਯਜਤ ਭਦ੍ਰਂ ਵਃ ਸ਼ੁਰਾਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਗृਹ੍ਣਤ ੩੨.
ਡਰ ਛੱਡੋ, ਤੁਹਾਡੀ ਚੰਗੀ ਹੋਵੇ! ਵੀਰੋ, ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕੋ—
ਏष ਕਾਲਾਨਲਪ੍ਰਖ੍ਯੋ ਮਯੂਰਂ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤਃ ੩੨.
ਇਹ, ਕਾਲ ਦੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸੜਦਾ ਹੋਇਆ, ਮਯੂਰ ਕੋਲ ਆ ਗਿਆ ਹੈ—
ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਯ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਮਾਸ਼੍ਵਸ੍ਤਾ ਦਿਵੋਕਸਃ ੩੨.
ਸ਼ਕਰ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਆਕਾਸ਼ਵਾਸੀ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਹੋ ਗਏ—
ਕਾਲਨੇਮਿਰ੍ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਸਂਯੁਗੇ ਸਮਯੁਜ੍ਯਤ ੩੨.
ਕਾਲਨੇਮੀ ਮਹੇਂਦਰ ਨਾਲ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਟਕਰਾਇਆ—
ਕੁਜਂਭੋ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਚੈਵ ਤਾਵਤ੍ਯ ਕ੍ਸ਼ੌਹਿਣੀਵृਤਃ ੩੨.
ਕੁਜੰਭਾ, ਐਸੇ ਹੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਨਾਲ—
ਪ੍ਰਤ੍ਯਯੁਧ੍ਯਂਤਂ ਦੈਤ੍ਯੇਂਦ੍ਰੇਃ ਸਾਧ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਵਸੁਭਿਃ ਸਹ ੩੨.
ਸਾਧਿਆ ਤੇ ਵਸੂ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਖਿਲਾਫ ਲੜਦੇ ਹਨ—