ਮਾਮਾਦਿਸ਼੍ਯਾਸੁਰੇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਪ੍ਰਾਹਿਣੋਦ੍ਦੌਤ੍ਯਯੋਗ੍ਯਕਮ੍ ੩੧.
ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦੇ ਕੇ, ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਠੀਕ ਕੰਮ ਲਈ ਭੇਜਿਆ।
ਪ੍ਰਾਸਾਦੇ ਸ੍ਤ੍ਰੀਸਹਸ੍ਰਾਣਾਂ ਪ੍ਰਾਵੋਚਂ ਮਧ੍ਯਤੋऽਪ੍ਯਹਮ੍ ੩੧.
ਮਹਿਲ ਵਿਚ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਮੈਂ ਸਭ ਦੇ ਵਿਚ ਬੋਲਿਆ।
ਯਜ੍ਜਗਦ੍ਦਲਨਾਦਾਪ੍ਤਂ ਕਿਲ੍ਬਿषਂ ਦਾਨਵ ਤ੍ਵਯਾ ੩੧.
ਹੇ ਦਾਨਵ, ਜਗਤ ਦੇ ਨਾਸ ਨਾਲ ਜੋ ਪਾਪ ਮਿਲਿਆ, ਉਹ ਤੇਰਾ ਹੈ।
ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਨਿਃਸਰ ਪਾਪਿष੍ਠ ਨਿਃਸਰਿष੍ਯਸਿ ਚੇਨ੍ਨ ਹਿ ੩੧.
ਜਲਦੀ ਨਿਕਲ ਜਾ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਾਪੀ; ਜੇ ਤੂੰ ਨਹੀਂ ਨਿਕਲਿਆ ਤਾਂ ਤੈਨੂੰ ਕੱਢ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇਗਾ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰੂਕ੍ਸ਼ਵਾਚਂ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਸ੍ਤ੍ਰੀਗਣਸਂਵृਤਃ ੩੧.
ਇਹੋ ਜਿਹੀਆਂ ਕਰਕਸ਼ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ ਤੇ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਵ੍ਯਾਕੁਲਸ੍ਤਤ੍ਰ ਵृਤ੍ਤਾਂਤਂ ਕੁਮਾਰਾਯ ਨ੍ਯਵੇਦਯਮ੍ ੩੧.
ਉਹ ਘਬਰਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਉਥੇ ਹੀ ਇਹ ਘਟਨਾ ਕੁਮਾਰ ਨੂੰ ਦੱਸ ਆਇਆ।
ਨਾਲਬ੍ਧ ਸਂਸ਼੍ਰਯਃ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਵਕ੍ਤੁਮੇਤਦਿਹਾਰ੍ਹਤਿ ੩੧.
ਜਦੋਂ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਕਿਤੇ ਵੀ ਆਸਰਾ ਨਾ ਮਿਲਿਆ, ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਇਥੇ ਇਹ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕਹਿ ਸਕਦਾ ਸੀ।
ਏਵਂ ਵਿਚਿਂਤ੍ਯ ਚੋਤ੍ਥਾਯ ਗਵਾਕ੍ਸ਼ਂ ਸੋਧ੍ਯਰੋਹਤ ੩੧.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਹ ਉੱਠਿਆ ਤੇ ਜਾ ਕੇ ਖਿੜਕੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਅਪਸ਼੍ਯਦ੍ਦੇਵਸੈਨ੍ਯਂ ਸ ਦਿਵਂ ਭੂਮਿਂ ਚ ਸਂਵृਤਮ੍ ੩੧.
ਉਸਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਘੇਰੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਵਿਮਾਨੈਸ਼੍ਚਾਦ੍ਭੁਤਾਕਾਰੈਃ ਕਿਂਨਰੋਦ੍ਗੀਤਨਾਦਿਤੈਃ ੩੧.
ਉਹ ਫੌਜ ਅਜੀਬ ਅਜੀਬ ਉੱਡਦੇ ਮਹਲਾਂ ਨਾਲ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਕਿੰਨਰਾਂ ਦੇ ਗੀਤ ਗੂੰਜ ਰਹੇ ਸਨ।
ਅਕ੍ਸ਼ੋਭ੍ਯਾਮਿਵ ਤਾਂ ਸੇਨਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸੋऽਚਿਂਤਯਤ੍ਤਦਾ ੩੧.
ਉਹ ਫੌਜ, ਜੋ ਕਿ ਹਿਲਾਈ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੀ ਸੀ, ਵੇਖ ਕੇ ਉਹ ਉਸ ਵੇਲੇ ਸੋਚ ਵਿਚ ਪੈ ਗਿਆ।
ਇਤਿ ਚਿਂਤਾਪਰੋ ਦੈਤ੍ਯਃ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰਾਵ ਕਟੁਕਾਕ੍ਸ਼ਰਮ੍ ੩੧.
ਇਹੋ ਜਿਹੀਆਂ ਚਿੰਤਾਵਾਂ ਵਿਚ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ ਦੈਤ, ਉਸਨੇ ਕਰਕਸ਼ ਬੋਲ ਸੁਣੇ।
ਨਮੋ ਨਮਸ੍ਤੇਸ੍ਤੁ ਮਨੋਰਮਾਯ ਨਮੋਸ੍ਤੁ ਤੇ ਸਾਧੁਭਯਾਪਹਾਯ ੩੧.
ਨਮਸਕਾਰ, ਨਮਸਕਾਰ ਹੋਵੇ ਤੈਨੂੰ, ਸੁਹਣੇ! ਨਮਸਕਾਰ ਹੋਵੇ ਤੈਨੂੰ, ਜੋ ਚੰਗਿਆਂ ਦੇ ਡਰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੈਤਂ ਸਂਸ੍ਤਵਂ ਦੈਤ੍ਯਃ ਸਂਘੁष੍ਟਂ ਦੇਵਬਂਦਿਭਿਃ ੩੨.
ਜਦੋਂ ਇਹ ਸਤਿਕਾਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਗਾਇਕਾਂ ਵਲੋਂ ਗੂੰਜਿਆ, ਤਾਂ ਦੈਤ ਨੇ ਸੁਣਿਆ—
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ ਕ੍ਲਿਨ੍ਨਸਰ੍ਵਾਂਗੋ ਦ੍ਵਾਃਸ੍ਥਂ ਰਾਜਾ ਵਚੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍ ੩੨.
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸਦਾ ਸਾਰਾ ਸਰੀਰ ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਭਿੱਜ ਗਿਆ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਦਰਬਾਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤੇ ਰਾਜਵਚਨਾਤ੍ਕਾਲਨੇਮਿ ਮੁਖਾਗਤਾਃ ੩੨.
ਫਿਰ, ਰਾਜੇ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਉਹ ਕਾਲਨੇਮਿ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚੇ।
ਯੈਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਸਂਭਵਾ ਵਾਰ੍ਤਾ ਕਾਪਿ ਨ ਸ਼੍ਰੀਵਿਤਸ੍ਤ੍ਵਹਮ੍ ਹਿਤਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਯਤੇ ਰਾਜ੍ਞਸ੍ਤੇਨ ਮਂਤ੍ਰੀ ਨਿਗਦ੍ਯਤੇ॥ ੩੨.
ਜਿਸ ਕੋਲੋਂ ਵੈਰੀਆਂ ਦੀ ਕੋਈ ਖ਼ਬਰ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਸੱਚਾ ਮੰਤਰੀ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ। ਜੋ ਰਾਜੇ ਦੀ ਭਲਾਈ ਦੀ ਸਲਾਹ ਦੇਂਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਮੰਤਰੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਕੋ ਜਾਨਾਤਿ ਸੁਰਾਨ੍ਦੀਨਾਨ੍ਦੈਤ੍ਯਾਨਾਮਿਤਿ ਨੋ ਮਤਿਃ॥ ੩੨.
ਕੌਣ ਜਾਣਦਾ ਹੈ ਦੇਵਤਿਆਂ ਜਾਂ ਦੈਤਾਂ ਦੀ ਸੋਚ? ਸਾਡੀ ਵੀ ਇਹੀ ਮੱਤ ਹੈ।
ਮਾ ਵਿषੀਦ ਮਹਾਰਾਜ ਵਯਂ ਜੇष੍ਯਾਮਹੇ ਸੁਰਾਨ੍ ੩੨.
ਮਹਾਰਾਜ, ਨਿਰਾਸ ਨਾ ਹੋਵੋ; ਅਸੀਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਵਾਂਗੇ।
ਸਰ੍ਵਮੇਤਤ੍ਸੁਸਾਧ੍ਯਂ ਚ ਭੇਰੀ ਸਂਤਾਡ੍ਯਤਾਂ ਦृਢਮ੍ ੩੨.
ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਭੇਰੀ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਵਜਾਓ।
ਭृਸ਼ਂ ਸਂਤਾਡਿਤਾ ਭੇਰੀ ਕਂਪਯਾਮਾਸ ਸਾ ਜਗਤ੍ ੩੨.
ਭੇਰੀ ਜਦੋਂ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਵੱਜੀ, ਤਾਂ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਕੰਬ ਗਿਆ।
ਨਿਮ੍ਨਗਾਭ੍ਯਃ ਸਮੁਦ੍ਰੇਭ੍ਯਃ ਪਾਤਾਲੇਭ੍ਯੋਂऽਬਰਾਦਪਿ ੩੨.
ਨਦੀਆਂ ਤੋਂ, ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਤੋਂ, ਪਾਤਾਲ ਤੋਂ ਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਵੀ—
ਕੋਟਿਕੋਟਿਸਹਸ੍ਰੈਸ੍ਤੁ ਪਰਾਰ੍ਧੈਰ੍ਦਸ਼ਭਿਃ ਸ਼ਤੈਃ ੩੨.
ਦਸ ਲੱਖ ਕਰੋੜਾਂ ਵਾਰੀ ਸੌ ਪਦਮਾਂ ਦੇ ਗੁਣ ਨਾਲ—
ਚਤੁਰ੍ਯੋਜਨਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣੇ ਨਾਨਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਸਮਨ੍ਵਿਤੇ ੩੨.
ਚਾਰ ਯੋਜਨ ਚੌੜੀ ਧਰਤੀ, ਜਿੱਥੇ ਕਈ ਅਜੋਬੇ ਭਰੇ ਹੋਏ ਸਨ—
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਂਤਰੇ ਪਾਰ੍ਥ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੈਃ ਸ੍ਕਨ੍ਦਸ੍ਯ ਪਾਰ੍षਦੈਃ ੩੨.
ਇਸ ਵੇਲੇ, ਹੇ ਪਾਰਥ, ਸਕੰਦ ਦੇ ਸੇਵਕ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ—
ਤਤਸ਼੍ਚਚਾਲ ਵਸੁਧਾ ਦੇਵੀ ਸਵਨਕਾਨਨਾ ੩੨.
ਫਿਰ ਧਰਤੀ ਦੇਵੀ, ਆਪਣੇ ਜੰਗਲਾਂ ਤੇ ਬਾਗਾਂ ਸਮੇਤ ਕੰਬ ਗਈ—
ਤਮੋਭੂਤਂ ਜਗਚ੍ਚਸੀਦ੍ਗृਧ੍ਰੈਰ੍ਵ੍ਯਾਪ੍ਤਂ ਨਭੋऽਭਵਤ੍ ੩੨.
ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਈ, ਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਗਿੱਧਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ—
ਕਾਲਨੇਮਿਮੁਖਂ ਪਾਰ੍ਥ ਅਦृਸ਼੍ਯਤ ਮਹਦ੍ਬਲਮ੍ ੩੨.
ਹੇ ਪਾਰਥ, ਕਾਲਨੇਮੀ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਾਲੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤੀ—
ਅਭ੍ਯਦ੍ਰਵਦ੍ਰਣੇ ਦੇਵਾਨ੍ਭਗਵਂਤਂ ਚ ਸ਼ਂਕਰਮ੍ ੩੨.
ਉਹ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਭਗਵੰਤ ਸ਼ੰਕਰ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦੇ ਹਨ—
ਜਯਾਤੁ ਲਸ਼ਕ੍ਤਿਦੀਧਿਤਿਪਿਂਜਰਰੁਚਾਰੁਣਮਂਡਲਭੁਜੋਦ੍ਭਾਸਿਤਦੇਵਸੈਨ੍ਯ ਪੁਰਵਨਕੁਮੁਦਕਾਨਨਵਿਕਾਸਨੇਂਦੋ ਕੁਮਾਰਨਾਥ ਜਯ ਦਿਤਿਕੁਲਮਹੋਦਧਿਵਡਵਾਨਲ ਮਧੁਰਰਵਮਯੂਰਰਵਾਸੁਰਮੁਕੁਟਕੂਟਕੁਟ੍ਟਿਤਚਰਣਨਖਾਂਕੁਰ ਮਹਾਸੇਨ ਤਾਰਕਵਂਸ਼ਸ਼ੁष੍ਕਤृਮਦਾਵਾਨਲ ਯੋਗੀਸ਼੍ਵਰਯॉ ਯੋਗਿਜਨਹृਦਯਗਗਨਵਿਤਤਚਿਂਤਾਸਂਤਾਨਸਂਤਮਸਨੋਦਨਖਰਕਿਰਣਕਲ੍ਪਨਖਨਿਕਰਵਿਰਾਜਿਤਚਰਣਕਮਲ ਸ੍ਕਨ੍ਦ ਜਯ ਬਾਲ ਸਪ੍ਤਵਾਸਰ ਭੁਵਨਾਵਲਿਸ਼ੋਕਸਂਦਹਨ॥ ੩੧.
ਜਿੱਤ ਹੋਵੇ ਕੁਮਾਰ ਦੇ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਰਗੇ ਚਮਕਦੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਰੌਸ਼ਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਤੇ ਜੰਗਲਾਂ ਦੇ ਕਮਲਾਂ ਨੂੰ ਖਿੜਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਲਈ ਚੰਨ ਤੇ ਦੈਤਾਂ ਦੀ ਜਾਤ ਲਈ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਜਿਸਦੇ ਮੋਰ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਬੁਲੰਦ ਆਵਾਜ਼ ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਮੱਕੜਾਂ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਸਦੇ ਚਰਨ ਕਮਲ ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਦੀਆਂ ਚਿੰਤਾਵਾਂ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸਕੰਦ ਹੈ, ਸੱਤ ਰਾਤਾਂ ਦਾ ਬੱਚਾ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਸਾੜ ਦਿੰਦਾ ਹੈ—ਉਸ ਮਹਾਸੇਨਾ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਹੋਵੇ!