ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾ ਭੁਜਗਾਸ੍ਤਥਾ ੩੧.
ਉਥੇ ਰਾਖਸ਼, ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਸੱਪ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਸਨ।
ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਾਣਿ ਗ੍ਰਹਾਸ਼੍ਚੈਵ ਜਂਗਮਂ ਸ੍ਥਾਵਰਂ ਤਥਾ ੩੧.
ਤਾਰੇ, ਗ੍ਰਹਿ, ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਅਡਿੱਗ ਜੀਵ ਵੀ ਉਥੇ ਸਨ।
ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਪृष੍ਠਤਸ਼੍ਚਾਸੀਤ੍ਤਾਰ੍ਕ੍ਸ਼੍ਯਸ੍ਥੋ ਬੁਦ੍ਧਿਮਾਨ੍ਹਰਿਃ ੩੧.
ਉਹਨਾਂ ਸਭ ਦੇ ਪਿੱਛੇ, ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਬੈਠਾ, ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਹਰਿ ਸੀ।
ਏਵਂ ਸੈਨ੍ਯਸਮੋਪੇਤ ਉਤ੍ਤਰਂ ਤਟਮਾਗਤਃ ੩੧.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੈਨਾ ਨਾਲ ਘਿਰ ਕੇ, ਉਹ ਉੱਤਰੀ ਕੰਢੇ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਸ ਤਾਰਕਪੁਰਸ੍ਯਾਪਿ ਪਸ਼੍ਯਨृਦ੍ਧਿ ਮਨੁਤ੍ਤਮਾਮ੍ ੩੧.
ਉਸ ਨੇ ਤਾਰਕਾ ਦੀ ਨਗਰੀ ਦੀ ਅਤੁੱਟ ਚੜ੍ਹਦੀ ਕਲਾ ਵੇਖੀ।
ਸ੍ਥਿਤਃ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਸ ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਮਯੂਰਸ੍ਥੋ ਗੁਹਸ੍ਤਦਾ ੩੧.
ਉਥੇ ਖੜਾ ਹੋਇਆ, ਮਯੂਰ ਉੱਤੇ ਬੈਠਾ ਗੁਹਾ, ਨਿਹਾਰਦਾ ਹੋਇਆ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਵੀਜ੍ਯਮਾਨਸ਼੍ਚਾਮਰਾਭ੍ਯਾਂ ਵਾਯ੍ਵਗ੍ਰਿਭ੍ਯਾਂ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਃ ੩੧.
ਉਹ ਮਹਾਨ ਤੇਜੀ ਨਾਲ, ਦੋ ਚਮਰੇ ਦੀਆਂ ਪੰਖੀਆਂ ਨਾਲ ਹਵਾ ਕਰਾਈ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਤਂ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਦੇਵ ਮਧ੍ਯੇ ਵਚੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍ ੩੧.
ਫਿਰ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚਕਾਰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਯੇ ਤ੍ਵਾਂ ਕਾਲਂ ਨ ਜਾਨਂਤਿ ਮਰ੍ਤ੍ਯਾ ਗृਹਰਤਾ ਇਵ ੩੧.
ਜੋ ਮਾਨukh ਤੈਨੂੰ ਸਮਾਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਉਹ ਘਰ ਵਲ ਲੱਗੇ ਗ੍ਰਿਹਸਥਾਂ ਵਾਂਗ ਹਨ।
ਵੀਰਾਣਾਮੁਚਿਤਂ ਤ੍ਵੇਤਤ੍ਕੀਰ੍ਤਿਦਂ ਚ ਮਹਾਜਨੇ ੩੧.
ਇਹ ਕੰਮ ਵੀਰਾਂ ਲਈ ਢੁੱਕਵਾਂ ਹੈ ਤੇ ਵੱਡੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਇੱਜ਼ਤ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਮਾਮਾਦਿਸ਼੍ਯਾਸੁਰੇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਪ੍ਰਾਹਿਣੋਦ੍ਦੌਤ੍ਯਯੋਗ੍ਯਕਮ੍ ੩੧.
ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦੇ ਕੇ, ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਠੀਕ ਕੰਮ ਲਈ ਭੇਜਿਆ।
ਪ੍ਰਾਸਾਦੇ ਸ੍ਤ੍ਰੀਸਹਸ੍ਰਾਣਾਂ ਪ੍ਰਾਵੋਚਂ ਮਧ੍ਯਤੋऽਪ੍ਯਹਮ੍ ੩੧.
ਮਹਿਲ ਵਿਚ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਮੈਂ ਸਭ ਦੇ ਵਿਚ ਬੋਲਿਆ।
ਯਜ੍ਜਗਦ੍ਦਲਨਾਦਾਪ੍ਤਂ ਕਿਲ੍ਬਿषਂ ਦਾਨਵ ਤ੍ਵਯਾ ੩੧.
ਹੇ ਦਾਨਵ, ਜਗਤ ਦੇ ਨਾਸ ਨਾਲ ਜੋ ਪਾਪ ਮਿਲਿਆ, ਉਹ ਤੇਰਾ ਹੈ।
ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਨਿਃਸਰ ਪਾਪਿष੍ਠ ਨਿਃਸਰਿष੍ਯਸਿ ਚੇਨ੍ਨ ਹਿ ੩੧.
ਜਲਦੀ ਨਿਕਲ ਜਾ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਾਪੀ; ਜੇ ਤੂੰ ਨਹੀਂ ਨਿਕਲਿਆ ਤਾਂ ਤੈਨੂੰ ਕੱਢ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇਗਾ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰੂਕ੍ਸ਼ਵਾਚਂ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਸ੍ਤ੍ਰੀਗਣਸਂਵृਤਃ ੩੧.
ਇਹੋ ਜਿਹੀਆਂ ਕਰਕਸ਼ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ ਤੇ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਵ੍ਯਾਕੁਲਸ੍ਤਤ੍ਰ ਵृਤ੍ਤਾਂਤਂ ਕੁਮਾਰਾਯ ਨ੍ਯਵੇਦਯਮ੍ ੩੧.
ਉਹ ਘਬਰਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਉਥੇ ਹੀ ਇਹ ਘਟਨਾ ਕੁਮਾਰ ਨੂੰ ਦੱਸ ਆਇਆ।
ਨਾਲਬ੍ਧ ਸਂਸ਼੍ਰਯਃ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਵਕ੍ਤੁਮੇਤਦਿਹਾਰ੍ਹਤਿ ੩੧.
ਜਦੋਂ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਕਿਤੇ ਵੀ ਆਸਰਾ ਨਾ ਮਿਲਿਆ, ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਇਥੇ ਇਹ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕਹਿ ਸਕਦਾ ਸੀ।
ਏਵਂ ਵਿਚਿਂਤ੍ਯ ਚੋਤ੍ਥਾਯ ਗਵਾਕ੍ਸ਼ਂ ਸੋਧ੍ਯਰੋਹਤ ੩੧.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਹ ਉੱਠਿਆ ਤੇ ਜਾ ਕੇ ਖਿੜਕੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਅਪਸ਼੍ਯਦ੍ਦੇਵਸੈਨ੍ਯਂ ਸ ਦਿਵਂ ਭੂਮਿਂ ਚ ਸਂਵृਤਮ੍ ੩੧.
ਉਸਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਘੇਰੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਵਿਮਾਨੈਸ਼੍ਚਾਦ੍ਭੁਤਾਕਾਰੈਃ ਕਿਂਨਰੋਦ੍ਗੀਤਨਾਦਿਤੈਃ ੩੧.
ਉਹ ਫੌਜ ਅਜੀਬ ਅਜੀਬ ਉੱਡਦੇ ਮਹਲਾਂ ਨਾਲ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਕਿੰਨਰਾਂ ਦੇ ਗੀਤ ਗੂੰਜ ਰਹੇ ਸਨ।
ਅਕ੍ਸ਼ੋਭ੍ਯਾਮਿਵ ਤਾਂ ਸੇਨਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸੋऽਚਿਂਤਯਤ੍ਤਦਾ ੩੧.
ਉਹ ਫੌਜ, ਜੋ ਕਿ ਹਿਲਾਈ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੀ ਸੀ, ਵੇਖ ਕੇ ਉਹ ਉਸ ਵੇਲੇ ਸੋਚ ਵਿਚ ਪੈ ਗਿਆ।
ਇਤਿ ਚਿਂਤਾਪਰੋ ਦੈਤ੍ਯਃ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰਾਵ ਕਟੁਕਾਕ੍ਸ਼ਰਮ੍ ੩੧.
ਇਹੋ ਜਿਹੀਆਂ ਚਿੰਤਾਵਾਂ ਵਿਚ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ ਦੈਤ, ਉਸਨੇ ਕਰਕਸ਼ ਬੋਲ ਸੁਣੇ।
ਨਮੋ ਨਮਸ੍ਤੇਸ੍ਤੁ ਮਨੋਰਮਾਯ ਨਮੋਸ੍ਤੁ ਤੇ ਸਾਧੁਭਯਾਪਹਾਯ ੩੧.
ਨਮਸਕਾਰ, ਨਮਸਕਾਰ ਹੋਵੇ ਤੈਨੂੰ, ਸੁਹਣੇ! ਨਮਸਕਾਰ ਹੋਵੇ ਤੈਨੂੰ, ਜੋ ਚੰਗਿਆਂ ਦੇ ਡਰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੈਤਂ ਸਂਸ੍ਤਵਂ ਦੈਤ੍ਯਃ ਸਂਘੁष੍ਟਂ ਦੇਵਬਂਦਿਭਿਃ ੩੨.
ਜਦੋਂ ਇਹ ਸਤਿਕਾਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਗਾਇਕਾਂ ਵਲੋਂ ਗੂੰਜਿਆ, ਤਾਂ ਦੈਤ ਨੇ ਸੁਣਿਆ—
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ ਕ੍ਲਿਨ੍ਨਸਰ੍ਵਾਂਗੋ ਦ੍ਵਾਃਸ੍ਥਂ ਰਾਜਾ ਵਚੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍ ੩੨.
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸਦਾ ਸਾਰਾ ਸਰੀਰ ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਭਿੱਜ ਗਿਆ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਦਰਬਾਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤੇ ਰਾਜਵਚਨਾਤ੍ਕਾਲਨੇਮਿ ਮੁਖਾਗਤਾਃ ੩੨.
ਫਿਰ, ਰਾਜੇ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਉਹ ਕਾਲਨੇਮਿ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚੇ।
ਯੈਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਸਂਭਵਾ ਵਾਰ੍ਤਾ ਕਾਪਿ ਨ ਸ਼੍ਰੀਵਿਤਸ੍ਤ੍ਵਹਮ੍ ਹਿਤਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਯਤੇ ਰਾਜ੍ਞਸ੍ਤੇਨ ਮਂਤ੍ਰੀ ਨਿਗਦ੍ਯਤੇ॥ ੩੨.
ਜਿਸ ਕੋਲੋਂ ਵੈਰੀਆਂ ਦੀ ਕੋਈ ਖ਼ਬਰ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਸੱਚਾ ਮੰਤਰੀ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ। ਜੋ ਰਾਜੇ ਦੀ ਭਲਾਈ ਦੀ ਸਲਾਹ ਦੇਂਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਮੰਤਰੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਕੋ ਜਾਨਾਤਿ ਸੁਰਾਨ੍ਦੀਨਾਨ੍ਦੈਤ੍ਯਾਨਾਮਿਤਿ ਨੋ ਮਤਿਃ॥ ੩੨.
ਕੌਣ ਜਾਣਦਾ ਹੈ ਦੇਵਤਿਆਂ ਜਾਂ ਦੈਤਾਂ ਦੀ ਸੋਚ? ਸਾਡੀ ਵੀ ਇਹੀ ਮੱਤ ਹੈ।
ਮਾ ਵਿषੀਦ ਮਹਾਰਾਜ ਵਯਂ ਜੇष੍ਯਾਮਹੇ ਸੁਰਾਨ੍ ੩੨.
ਮਹਾਰਾਜ, ਨਿਰਾਸ ਨਾ ਹੋਵੋ; ਅਸੀਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਵਾਂਗੇ।
ਜਯਾਤੁ ਲਸ਼ਕ੍ਤਿਦੀਧਿਤਿਪਿਂਜਰਰੁਚਾਰੁਣਮਂਡਲਭੁਜੋਦ੍ਭਾਸਿਤਦੇਵਸੈਨ੍ਯ ਪੁਰਵਨਕੁਮੁਦਕਾਨਨਵਿਕਾਸਨੇਂਦੋ ਕੁਮਾਰਨਾਥ ਜਯ ਦਿਤਿਕੁਲਮਹੋਦਧਿਵਡਵਾਨਲ ਮਧੁਰਰਵਮਯੂਰਰਵਾਸੁਰਮੁਕੁਟਕੂਟਕੁਟ੍ਟਿਤਚਰਣਨਖਾਂਕੁਰ ਮਹਾਸੇਨ ਤਾਰਕਵਂਸ਼ਸ਼ੁष੍ਕਤृਮਦਾਵਾਨਲ ਯੋਗੀਸ਼੍ਵਰਯॉ ਯੋਗਿਜਨਹृਦਯਗਗਨਵਿਤਤਚਿਂਤਾਸਂਤਾਨਸਂਤਮਸਨੋਦਨਖਰਕਿਰਣਕਲ੍ਪਨਖਨਿਕਰਵਿਰਾਜਿਤਚਰਣਕਮਲ ਸ੍ਕਨ੍ਦ ਜਯ ਬਾਲ ਸਪ੍ਤਵਾਸਰ ਭੁਵਨਾਵਲਿਸ਼ੋਕਸਂਦਹਨ॥ ੩੧.
ਜਿੱਤ ਹੋਵੇ ਕੁਮਾਰ ਦੇ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਰਗੇ ਚਮਕਦੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਰੌਸ਼ਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਤੇ ਜੰਗਲਾਂ ਦੇ ਕਮਲਾਂ ਨੂੰ ਖਿੜਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਲਈ ਚੰਨ ਤੇ ਦੈਤਾਂ ਦੀ ਜਾਤ ਲਈ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਜਿਸਦੇ ਮੋਰ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਬੁਲੰਦ ਆਵਾਜ਼ ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਮੱਕੜਾਂ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਸਦੇ ਚਰਨ ਕਮਲ ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਦੀਆਂ ਚਿੰਤਾਵਾਂ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸਕੰਦ ਹੈ, ਸੱਤ ਰਾਤਾਂ ਦਾ ਬੱਚਾ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਸਾੜ ਦਿੰਦਾ ਹੈ—ਉਸ ਮਹਾਸੇਨਾ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਹੋਵੇ!