ਵਿਦ੍ਯੁਤਾ ਮੇਡਿਤਃ ਸੂਰ੍ਯਃ ਸੇਂਦ੍ਰਚਾਪਘਨੋ ਯਥਾ ੩੧.
ਬਿਜਲੀ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੂਰਜ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਕਮਾਨ ਵਾਲੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਸੀ।
ਆਸ੍ਥਾਯ ਰੁਚਿਰਂ ਯਾਤਿ ਪੁष੍ਪਕਂ ਨਰਵਾਹਨਃ ੩੧.
ਨਰਵਾਹਨ ਸੁੰਦਰ ਪੁਸ਼ਪਕ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਤੁਰ ਪਿਆ।
ਪृष੍ਠਤੋਨੁਯਯੌ ਯਾਂਤਂ ਵਰਦਂ ਵृषਭਧ੍ਵਜਮ੍ ੩੧.
ਵਰਦਾ, ਜੋ ਵੱਛ ਦਾ ਝੰਡਾ ਲਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਦ ਤੁਰਿਆ, ਉਸਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲਿਆ ਗਿਆ।
ਗਚ੍ਛਂਤਿ ਵਸੁਭਿਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਰੁਦ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਸਹ ਸਂਗਤਾਃ ੩੧.
ਉਹ ਵਸੂਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਤੇ ਰੁਦਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਤੁਰ ਪਏ।
ਘੋਰੈਰ੍ਵ੍ਯਾਧਿਸ਼ਤੈਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸਵ੍ਯਤੋ ਯਾਤਿ ਕੋਪਿਤਃ ੩੧.
ਕ੍ਰੋਧੀ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ।
ਵਿਜਯੋਨਾਮ ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਯਾਤਿ ਸ਼ੂਲਃ ਸ੍ਵਯਂ ਕृਤਃ ੩੧.
ਰੁਦਰ ਜੀ ਦੇ ਆਪਣੇ ਬਣਾਏ ਹੋਏ ਵਿਜਯਾ ਨਾਂ ਵਾਲਾ ਭਾਲਾ ਅੱਗੇ ਵਧ ਗਿਆ।
ਪਰਿਵਾਰ੍ਯ ਸ਼ਤੈਯਾਤਿ ਯਾਦੋਭਿਰ੍ਵਿਵਿਧੈਰ੍ਵृਤਃ ੩੧.
ਉਹ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਯਾਦਵਾਂ ਦੀਆਂ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਟੋਲੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਅੱਗੇ ਵਧ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਨਾਲ ਹੀ ਹੋਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਲੋਕ ਵੀ ਸਾਥ ਸਨ।
ਗਦਾਮੁਸ਼ਲਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾਦ੍ਯੈਰ੍ਵਰਪ੍ਰਹਰਣੈਰ੍ਵृਤਃ ੩੧.
ਉਸ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਵਧੀਆ ਗਦਾ, ਮੁਸ਼ਲ, ਭਾਲਾ ਤੇ ਹੋਰ ਚੰਗੇ ਹਥਿਆਰ ਫੜੇ ਬਹਾਦਰ ਯੋਧੇ ਖੜੇ ਸਨ।
ਬਹੁਸ਼ੀਰ੍षਂ ਮਹਾਘੋਰਮੇਕਪਾਦਂ ਬਹੂਦਰਮ੍ ੩੧.
ਉਹ ਬਹੁਤ ਸਿਰਾਂ ਵਾਲਾ, ਡਰਾਉਣਾ, ਇੱਕ ਪੈਰ ਤੇ ਬਹੁਤ ਮੂੰਹਾਂ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਤੋ ਭਾਤਿ ਦਣ੍ਡੋ ਗਚ੍ਛਞ੍ਛ੍ਰਿਯਾ ਵृਤਃ ੩੧.
ਉਸ ਦੇ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਇੱਕ ਛੜੀ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਜੋ ਸੋਭਾ ਨਾਲ ਚੱਲ ਰਹੀ ਸੀ।
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾ ਭੁਜਗਾਸ੍ਤਥਾ ੩੧.
ਉਥੇ ਰਾਖਸ਼, ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਸੱਪ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਸਨ।
ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਾਣਿ ਗ੍ਰਹਾਸ਼੍ਚੈਵ ਜਂਗਮਂ ਸ੍ਥਾਵਰਂ ਤਥਾ ੩੧.
ਤਾਰੇ, ਗ੍ਰਹਿ, ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਅਡਿੱਗ ਜੀਵ ਵੀ ਉਥੇ ਸਨ।
ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਪृष੍ਠਤਸ਼੍ਚਾਸੀਤ੍ਤਾਰ੍ਕ੍ਸ਼੍ਯਸ੍ਥੋ ਬੁਦ੍ਧਿਮਾਨ੍ਹਰਿਃ ੩੧.
ਉਹਨਾਂ ਸਭ ਦੇ ਪਿੱਛੇ, ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਬੈਠਾ, ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਹਰਿ ਸੀ।
ਏਵਂ ਸੈਨ੍ਯਸਮੋਪੇਤ ਉਤ੍ਤਰਂ ਤਟਮਾਗਤਃ ੩੧.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੈਨਾ ਨਾਲ ਘਿਰ ਕੇ, ਉਹ ਉੱਤਰੀ ਕੰਢੇ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਸ ਤਾਰਕਪੁਰਸ੍ਯਾਪਿ ਪਸ਼੍ਯਨृਦ੍ਧਿ ਮਨੁਤ੍ਤਮਾਮ੍ ੩੧.
ਉਸ ਨੇ ਤਾਰਕਾ ਦੀ ਨਗਰੀ ਦੀ ਅਤੁੱਟ ਚੜ੍ਹਦੀ ਕਲਾ ਵੇਖੀ।
ਸ੍ਥਿਤਃ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਸ ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਮਯੂਰਸ੍ਥੋ ਗੁਹਸ੍ਤਦਾ ੩੧.
ਉਥੇ ਖੜਾ ਹੋਇਆ, ਮਯੂਰ ਉੱਤੇ ਬੈਠਾ ਗੁਹਾ, ਨਿਹਾਰਦਾ ਹੋਇਆ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਵੀਜ੍ਯਮਾਨਸ਼੍ਚਾਮਰਾਭ੍ਯਾਂ ਵਾਯ੍ਵਗ੍ਰਿਭ੍ਯਾਂ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਃ ੩੧.
ਉਹ ਮਹਾਨ ਤੇਜੀ ਨਾਲ, ਦੋ ਚਮਰੇ ਦੀਆਂ ਪੰਖੀਆਂ ਨਾਲ ਹਵਾ ਕਰਾਈ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਤਂ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਦੇਵ ਮਧ੍ਯੇ ਵਚੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍ ੩੧.
ਫਿਰ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚਕਾਰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਯੇ ਤ੍ਵਾਂ ਕਾਲਂ ਨ ਜਾਨਂਤਿ ਮਰ੍ਤ੍ਯਾ ਗृਹਰਤਾ ਇਵ ੩੧.
ਜੋ ਮਾਨukh ਤੈਨੂੰ ਸਮਾਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਉਹ ਘਰ ਵਲ ਲੱਗੇ ਗ੍ਰਿਹਸਥਾਂ ਵਾਂਗ ਹਨ।
ਵੀਰਾਣਾਮੁਚਿਤਂ ਤ੍ਵੇਤਤ੍ਕੀਰ੍ਤਿਦਂ ਚ ਮਹਾਜਨੇ ੩੧.
ਇਹ ਕੰਮ ਵੀਰਾਂ ਲਈ ਢੁੱਕਵਾਂ ਹੈ ਤੇ ਵੱਡੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਇੱਜ਼ਤ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਮਾਮਾਦਿਸ਼੍ਯਾਸੁਰੇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਪ੍ਰਾਹਿਣੋਦ੍ਦੌਤ੍ਯਯੋਗ੍ਯਕਮ੍ ੩੧.
ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦੇ ਕੇ, ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਠੀਕ ਕੰਮ ਲਈ ਭੇਜਿਆ।
ਪ੍ਰਾਸਾਦੇ ਸ੍ਤ੍ਰੀਸਹਸ੍ਰਾਣਾਂ ਪ੍ਰਾਵੋਚਂ ਮਧ੍ਯਤੋऽਪ੍ਯਹਮ੍ ੩੧.
ਮਹਿਲ ਵਿਚ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਮੈਂ ਸਭ ਦੇ ਵਿਚ ਬੋਲਿਆ।
ਯਜ੍ਜਗਦ੍ਦਲਨਾਦਾਪ੍ਤਂ ਕਿਲ੍ਬਿषਂ ਦਾਨਵ ਤ੍ਵਯਾ ੩੧.
ਹੇ ਦਾਨਵ, ਜਗਤ ਦੇ ਨਾਸ ਨਾਲ ਜੋ ਪਾਪ ਮਿਲਿਆ, ਉਹ ਤੇਰਾ ਹੈ।
ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਨਿਃਸਰ ਪਾਪਿष੍ਠ ਨਿਃਸਰਿष੍ਯਸਿ ਚੇਨ੍ਨ ਹਿ ੩੧.
ਜਲਦੀ ਨਿਕਲ ਜਾ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਾਪੀ; ਜੇ ਤੂੰ ਨਹੀਂ ਨਿਕਲਿਆ ਤਾਂ ਤੈਨੂੰ ਕੱਢ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇਗਾ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰੂਕ੍ਸ਼ਵਾਚਂ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਸ੍ਤ੍ਰੀਗਣਸਂਵृਤਃ ੩੧.
ਇਹੋ ਜਿਹੀਆਂ ਕਰਕਸ਼ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ ਤੇ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਵ੍ਯਾਕੁਲਸ੍ਤਤ੍ਰ ਵृਤ੍ਤਾਂਤਂ ਕੁਮਾਰਾਯ ਨ੍ਯਵੇਦਯਮ੍ ੩੧.
ਉਹ ਘਬਰਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਉਥੇ ਹੀ ਇਹ ਘਟਨਾ ਕੁਮਾਰ ਨੂੰ ਦੱਸ ਆਇਆ।
ਨਾਲਬ੍ਧ ਸਂਸ਼੍ਰਯਃ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਵਕ੍ਤੁਮੇਤਦਿਹਾਰ੍ਹਤਿ ੩੧.
ਜਦੋਂ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਕਿਤੇ ਵੀ ਆਸਰਾ ਨਾ ਮਿਲਿਆ, ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਇਥੇ ਇਹ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕਹਿ ਸਕਦਾ ਸੀ।
ਏਵਂ ਵਿਚਿਂਤ੍ਯ ਚੋਤ੍ਥਾਯ ਗਵਾਕ੍ਸ਼ਂ ਸੋਧ੍ਯਰੋਹਤ ੩੧.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਹ ਉੱਠਿਆ ਤੇ ਜਾ ਕੇ ਖਿੜਕੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਅਪਸ਼੍ਯਦ੍ਦੇਵਸੈਨ੍ਯਂ ਸ ਦਿਵਂ ਭੂਮਿਂ ਚ ਸਂਵृਤਮ੍ ੩੧.
ਉਸਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਘੇਰੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਵਿਮਾਨੈਸ਼੍ਚਾਦ੍ਭੁਤਾਕਾਰੈਃ ਕਿਂਨਰੋਦ੍ਗੀਤਨਾਦਿਤੈਃ ੩੧.
ਉਹ ਫੌਜ ਅਜੀਬ ਅਜੀਬ ਉੱਡਦੇ ਮਹਲਾਂ ਨਾਲ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਕਿੰਨਰਾਂ ਦੇ ਗੀਤ ਗੂੰਜ ਰਹੇ ਸਨ।