ਯੋਗੋਯੋਗ ਇਤਿ ਪ੍ਰਾਹੁਰਾਜ੍ਞਯਾ ਸ਼ਰਜਨ੍ਮਨਃ ੩੧.
ਉਹ ਇਸ ਨੂੰ ਜੋਗ ਤੇ ਮਿਲਾਪ ਆਖਦੇ ਹਨ, ਤੀਰਾਂ ਵਾਲੇ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ।
ਅਥਾਗ੍ਰੇ ਸਰ੍ਵਦੇਵਾਨਾਂ ਸ੍ਥਿਤੋ ਵੀਰੋ ਯਯੌ ਮੁਦਾ ੩੧.
ਫਿਰ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਅੱਗੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਵੀਰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਤੁਰ ਪਿਆ।
ਚਰਣਾਭ੍ਯਾਂ ਚਰਣਾਭ੍ਯਾਂ ਗਿਰੀਞ੍ਛਕ੍ਤੋ ਯੋ ਵਿਦਾਰਯਿਤੁਂ ਰਣੇ ੩੧.
ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਪਹਾੜ ਵੀ ਚੀਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਤਨ੍ਮਯਾ ਗੁਹਸ਼ਕ੍ਤਿਃ ਸਾ ਭृਸ਼ਂ ਹਸ੍ਤੇ ਵ੍ਯਰੋਚਤ ੩੧.
ਮੇਰੇ ਬਣਾਈ ਹੋਈ ਗੁਹਾ ਦੀ ਉਹ ਸ਼ਕਤੀ, ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਯੋਤ੍ਸ੍ਯਮਾਨਸ੍ਯ ਵੀਰਸ੍ਯ ਦੇਹੇਪ੍ਰਾਦੁਰਭੂਤ੍ਸ੍ਵਯਮ੍ ੩੧.
ਜਦੋਂ ਉਹ ਵੀਰ ਲੜਾਈ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਆਪ ਹੀ ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਈ।
ਬਲਮੋਜਃ ਕृਪਾ ਚਵ ਬਦ੍ਧਾ ਕਰਯੁਗਂ ਤਥਾ ੩੧.
ਤਾਕਤ, ਜੋਸ਼ ਤੇ ਦਇਆ, ਦੋਵੇਂ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ।
ਤਮਗ੍ਰੇ ਚਾਪਿ ਗਚ੍ਛਂਤਂ ਪृष੍ਠਤੋਨੁਯਯੌ ਹਰਃ ੩੧.
ਜਦ ਉਹ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ, ਹਰਾ ਉਸਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲਿਆ।
ਨਿਰ੍ਮਿਤੇਨ ਹਰੇਣੈਵ ਸ੍ਵਯਮੀਸ਼ੇਨ ਲੀਲਯਾ ੩੧.
ਇਹ ਹਰਾ ਨੇ ਆਪ, ਆਪਣੇ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਬਣਾਇਆ ਸੀ।
ਅਭੀषੂਨ੍ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਚ ਜਗृਹੇ ਸ੍ਵਯਮ੍ ੩੧.
ਮਰਦਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਆਪ ਹੀ ਤੀਰ ਚੁੱਕ ਲਏ।
ਸਿਂਹਾ ਰਥਸ੍ਯ ਗਚ੍ਛਂਤੋ ਨਦਂਤਸ਼੍ਚਾਰੁਕੇਸਰਾਃ ੩੧.
ਰਥ ਨਾਲ ਚੱਲਦੇ ਹੋਏ, ਸੁੰਦਰ ਜੂਆਂ ਵਾਲੇ ਸਿੰਘ ਗੱਜ ਰਹੇ ਸਨ।
ਵਿਦ੍ਯੁਤਾ ਮੇਡਿਤਃ ਸੂਰ੍ਯਃ ਸੇਂਦ੍ਰਚਾਪਘਨੋ ਯਥਾ ੩੧.
ਬਿਜਲੀ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੂਰਜ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਕਮਾਨ ਵਾਲੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਸੀ।
ਆਸ੍ਥਾਯ ਰੁਚਿਰਂ ਯਾਤਿ ਪੁष੍ਪਕਂ ਨਰਵਾਹਨਃ ੩੧.
ਨਰਵਾਹਨ ਸੁੰਦਰ ਪੁਸ਼ਪਕ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਤੁਰ ਪਿਆ।
ਪृष੍ਠਤੋਨੁਯਯੌ ਯਾਂਤਂ ਵਰਦਂ ਵृषਭਧ੍ਵਜਮ੍ ੩੧.
ਵਰਦਾ, ਜੋ ਵੱਛ ਦਾ ਝੰਡਾ ਲਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਦ ਤੁਰਿਆ, ਉਸਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲਿਆ ਗਿਆ।
ਗਚ੍ਛਂਤਿ ਵਸੁਭਿਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਰੁਦ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਸਹ ਸਂਗਤਾਃ ੩੧.
ਉਹ ਵਸੂਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਤੇ ਰੁਦਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਤੁਰ ਪਏ।
ਘੋਰੈਰ੍ਵ੍ਯਾਧਿਸ਼ਤੈਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸਵ੍ਯਤੋ ਯਾਤਿ ਕੋਪਿਤਃ ੩੧.
ਕ੍ਰੋਧੀ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ।
ਵਿਜਯੋਨਾਮ ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਯਾਤਿ ਸ਼ੂਲਃ ਸ੍ਵਯਂ ਕृਤਃ ੩੧.
ਰੁਦਰ ਜੀ ਦੇ ਆਪਣੇ ਬਣਾਏ ਹੋਏ ਵਿਜਯਾ ਨਾਂ ਵਾਲਾ ਭਾਲਾ ਅੱਗੇ ਵਧ ਗਿਆ।
ਪਰਿਵਾਰ੍ਯ ਸ਼ਤੈਯਾਤਿ ਯਾਦੋਭਿਰ੍ਵਿਵਿਧੈਰ੍ਵृਤਃ ੩੧.
ਉਹ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਯਾਦਵਾਂ ਦੀਆਂ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਟੋਲੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਅੱਗੇ ਵਧ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਨਾਲ ਹੀ ਹੋਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਲੋਕ ਵੀ ਸਾਥ ਸਨ।
ਗਦਾਮੁਸ਼ਲਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾਦ੍ਯੈਰ੍ਵਰਪ੍ਰਹਰਣੈਰ੍ਵृਤਃ ੩੧.
ਉਸ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਵਧੀਆ ਗਦਾ, ਮੁਸ਼ਲ, ਭਾਲਾ ਤੇ ਹੋਰ ਚੰਗੇ ਹਥਿਆਰ ਫੜੇ ਬਹਾਦਰ ਯੋਧੇ ਖੜੇ ਸਨ।
ਬਹੁਸ਼ੀਰ੍षਂ ਮਹਾਘੋਰਮੇਕਪਾਦਂ ਬਹੂਦਰਮ੍ ੩੧.
ਉਹ ਬਹੁਤ ਸਿਰਾਂ ਵਾਲਾ, ਡਰਾਉਣਾ, ਇੱਕ ਪੈਰ ਤੇ ਬਹੁਤ ਮੂੰਹਾਂ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਤੋ ਭਾਤਿ ਦਣ੍ਡੋ ਗਚ੍ਛਞ੍ਛ੍ਰਿਯਾ ਵृਤਃ ੩੧.
ਉਸ ਦੇ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਇੱਕ ਛੜੀ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਜੋ ਸੋਭਾ ਨਾਲ ਚੱਲ ਰਹੀ ਸੀ।
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾ ਭੁਜਗਾਸ੍ਤਥਾ ੩੧.
ਉਥੇ ਰਾਖਸ਼, ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਸੱਪ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਸਨ।
ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਾਣਿ ਗ੍ਰਹਾਸ਼੍ਚੈਵ ਜਂਗਮਂ ਸ੍ਥਾਵਰਂ ਤਥਾ ੩੧.
ਤਾਰੇ, ਗ੍ਰਹਿ, ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਅਡਿੱਗ ਜੀਵ ਵੀ ਉਥੇ ਸਨ।
ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਪृष੍ਠਤਸ਼੍ਚਾਸੀਤ੍ਤਾਰ੍ਕ੍ਸ਼੍ਯਸ੍ਥੋ ਬੁਦ੍ਧਿਮਾਨ੍ਹਰਿਃ ੩੧.
ਉਹਨਾਂ ਸਭ ਦੇ ਪਿੱਛੇ, ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਬੈਠਾ, ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਹਰਿ ਸੀ।
ਏਵਂ ਸੈਨ੍ਯਸਮੋਪੇਤ ਉਤ੍ਤਰਂ ਤਟਮਾਗਤਃ ੩੧.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੈਨਾ ਨਾਲ ਘਿਰ ਕੇ, ਉਹ ਉੱਤਰੀ ਕੰਢੇ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਸ ਤਾਰਕਪੁਰਸ੍ਯਾਪਿ ਪਸ਼੍ਯਨृਦ੍ਧਿ ਮਨੁਤ੍ਤਮਾਮ੍ ੩੧.
ਉਸ ਨੇ ਤਾਰਕਾ ਦੀ ਨਗਰੀ ਦੀ ਅਤੁੱਟ ਚੜ੍ਹਦੀ ਕਲਾ ਵੇਖੀ।
ਸ੍ਥਿਤਃ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਸ ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਮਯੂਰਸ੍ਥੋ ਗੁਹਸ੍ਤਦਾ ੩੧.
ਉਥੇ ਖੜਾ ਹੋਇਆ, ਮਯੂਰ ਉੱਤੇ ਬੈਠਾ ਗੁਹਾ, ਨਿਹਾਰਦਾ ਹੋਇਆ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਵੀਜ੍ਯਮਾਨਸ਼੍ਚਾਮਰਾਭ੍ਯਾਂ ਵਾਯ੍ਵਗ੍ਰਿਭ੍ਯਾਂ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਃ ੩੧.
ਉਹ ਮਹਾਨ ਤੇਜੀ ਨਾਲ, ਦੋ ਚਮਰੇ ਦੀਆਂ ਪੰਖੀਆਂ ਨਾਲ ਹਵਾ ਕਰਾਈ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਤਂ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਦੇਵ ਮਧ੍ਯੇ ਵਚੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍ ੩੧.
ਫਿਰ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚਕਾਰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਯੇ ਤ੍ਵਾਂ ਕਾਲਂ ਨ ਜਾਨਂਤਿ ਮਰ੍ਤ੍ਯਾ ਗृਹਰਤਾ ਇਵ ੩੧.
ਜੋ ਮਾਨukh ਤੈਨੂੰ ਸਮਾਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਉਹ ਘਰ ਵਲ ਲੱਗੇ ਗ੍ਰਿਹਸਥਾਂ ਵਾਂਗ ਹਨ।
ਵੀਰਾਣਾਮੁਚਿਤਂ ਤ੍ਵੇਤਤ੍ਕੀਰ੍ਤਿਦਂ ਚ ਮਹਾਜਨੇ ੩੧.
ਇਹ ਕੰਮ ਵੀਰਾਂ ਲਈ ਢੁੱਕਵਾਂ ਹੈ ਤੇ ਵੱਡੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਇੱਜ਼ਤ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।