ਤਤਸ੍ਤਾਨ੍ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਨਾਹ ਵਿਵਾਦੋ ਯੁਜ੍ਯਤੇ ਨ ਚ ੨੯.
ਉਸ ਨੇ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ ਆਖਿਆ, 'ਇਹ ਝਗੜਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ।'
ਤਤਃ ਪ੍ਰਾਹੁਸ਼੍ਚ षਡ੍ਦੇਵ੍ਯਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗੋ ਨੋ ਹ੍ਯਕ੍ਸ਼ਯੋ ਭਵੇਤ੍ ੨੯.
ਫਿਰ ਛੇ ਦੇਵੀਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਸਾਡਾ ਸੁੱਖ ਸਦਾ ਬਣਿਆ ਰਹੇ।'
ਰੋਹਿਣ੍ਯਾਸ਼੍ਚਾਨੁਜਾ ਸ੍ਕਂਦ ਸ੍ਪਰ੍ਧਮਾਨਾਭਿਜਿਤ੍ਖਲਾ ੨੯.
ਹੇ ਸਕੰਦਾ, ਰੋਹਿਣੀ ਦੀ ਛੋਟੀ ਭੈਣ ਅਭਿਜਿਤ ਨੇ ਈਰਖਾ ਤੇ ਵਾਦ-ਵਿਵਾਦ ਕੀਤਾ।
ਤੁ. ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਨਾਰਾਯਣਸਂਹਿਤਾ [https://sa.wikisource.org/s/1v7e ੨.੩੨.੧੪] ਤਤਃ ਪ੍ਰਭृਤਿ ਮੂਢੋऽਸ੍ਮਿ ਤਤ੍ਸ੍ਥਾਨੇ ਸ੍ਥਾਪਯ ਪ੍ਰਭੋ ੨੯.
ਉਸ ਵੇਲੇ ਤੋਂ ਮੈਂ ਭਟਕ ਰਿਹਾ ਹਾਂ; ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਨੂੰ ਉਸ ਥਾਂ ਟਿਕਾ ਦੇ।
ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਂ ਸਪ੍ਤਸ਼ੀਰ੍षਾਭਂ ਭਾਤਿ ਤਦ੍ਵਹ੍ਨਿਦੈਵਤਮ੍ ਤਦਗ੍ਨੇਃ ਪ੍ਰਿਯਤਾਂ ਦੇਹਿ ਸਹਵਾਸਂ ਸਦੈਵ ਚ॥ ੨੯.
ਸੱਤ ਸਿਰਾਂ ਵਾਲਾ ਨਕਸ਼ਤਰ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਉਹ ਅੱਗ ਦਾ ਦੇਵਤਾ ਹੈ—ਅੱਗ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਮਿਹਰ ਦੇ ਤੇ ਸਦਾ ਨਾਲ ਰਹਿ।
ਹਵ੍ਯਂ ਕਵ੍ਯਂ ਚ ਯਤ੍ਕਿਂਚਿਦ੍ਦ੍ਵਿਜਾ ਹੋष੍ਯਂਤਿ ਪਾਵਕੇ॥ ੨੯.
ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਦੋਵੇਂ ਜਨਮ ਵਾਲੇ ਹਵਨ ਜਾਂ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਹੀ ਪਾਵਣਗੇ।
ਤਤ੍ਤੇ ਨਾਮ੍ਨਾ ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਂਤਿ ਵਾਸਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਭਵੇਤ੍ਤਵ ੨੯.
ਉਹ ਤੇਰੇ ਨਾਮ ਉੱਤੇ, ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਰਹਿਣ ਲਈ ਥਾਂ ਦੇਣਗੇ।
ਸ ਚਾਪ੍ਯਾਹਾਦ੍ਯਪ੍ਰਭृਤਿ ਯਜ੍ਞਭਾਗਾਨਵਾਪ੍ਨੁਹਿ ੨੯.
ਤੇ ਉਸ ਵੇਲੇ ਤੋਂ ਤੂੰ ਯਜਨਾਂ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਲੈਣਗਾ।
ਏਵਮੇਵੇਤਿ ਤਾਨਾਹ ਸ੍ਕਂਦਸ੍ਤਦ੍ਧਿ ਸੁਦੁਰ੍ਲਭਮ੍ ਅਭ੍ਯषਿਂਚਨ੍ਗਿਰੌ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਯੋਗਿਨਾਮਾਦਿਪਤ੍ਯਕੇ॥ ੨੯.
ਸਕੰਦਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਖਿਆ, ਐਸਾ ਹੀ ਹੋਵੇ,' ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਵੱਡੀ ਵੱਡੀ ਗੱਲ ਸੀ। ਫਿਰ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ, ਜੋ ਜੋਗੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ।
ਯੋਗੀਸ਼੍ਵਰਮਿਤਿ ਪ੍ਰਾਹੁਸ੍ਤਤਸ੍ਤਂ ਯੋਗਿਨਸ੍ਤਥਾ ੨੯.
ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਜੋਗੀ ਉਸ ਨੂੰ 'ਜੋਗੀਆਂ ਦਾ ਸੁਆਮੀ' ਆਖਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਅਭਿषਿਕ੍ਤੇਨ ਤੇਨਾਸੌ ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਸ਼੍ਵੇਤਪਰ੍ਵਤਃ ੨੯.
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਚਿੱਟਾ ਪਹਾੜ ਚਮਕ ਉਠਿਆ।
ਤਤੋ ਦੇਵਾਃ ਸਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾ ਨृਤ੍ਯਂਤ੍ਯਪ੍ਸਰਸਸ੍ਤਥਾ ੨੯.
ਫਿਰ ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਸਮੇਤ, ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨੇ ਵੀ ਨੱਚਿਆ।
ਏਵਂ ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਜਗਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਸ਼੍ਵੇਤਪਰ੍ਵਤਸਂਸ੍ਥਿਤਮ੍ ੨੯.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਚਿੱਟੇ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਟਿਕ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਸ੍ਕਨ੍ਦਃ ਸੁਰੈਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਸ਼੍ਵੇਤਪਰ੍ਵਤ ਮਸ੍ਤਕਾਤ੍ ੩੦.
ਫਿਰ ਸਕੰਦਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਚਿੱਟੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਉਤਰੇ।
ਤਤਃ ਸਰਸ੍ਵਤੀਤੀਰੇ ਯਾਨਿ ਭੂਤਾਨਿ ਨਾਰਦ ੩੦.
ਫਿਰ, ਹੇ ਨਾਰਦ, ਸਰਸਵਤੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਜਿਹੜੇ ਜਿਹੜੇ ਜੀਵ ਸਨ—
ਉਨ੍ਮਾਦਾ ਯੇ ਹ੍ਯਪਸ੍ਮਾਰਾਃ ਪਲਾਦਾਸ਼੍ਚ ਪਿਸ਼ਾਚਕਾਃ ੩੦.
ਜੋ ਪਾਗਲ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਿਰਗੀ ਸੀ, ਪਲਾਦ ਤੇ ਪਿਸਾਚ ਵੀ—
ਯਥਾ ਤੇ ਨੈਵ ਮਰ੍ਯਾਦਾਂ ਸਂਤ੍ਯਜਂਤਿ ਦੁਰਾਸ਼ਯਾਃ ੩੦.
ਜਿਵੇਂ ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਕਦੇ ਆਪਣੀ ਹੱਦ ਨਹੀਂ ਲੰਘਦੇ।
ਅਪ੍ਰਕੀਰ੍ਣੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਂ ਦਾਂਤਂ ਸ਼ੁਚਿਂ ਨਿਤ੍ਯਮਤਂਦ੍ਰਿਤਮ੍ ੩੦.
ਜਿਸ ਦੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਵਿਖਰੇ ਹੋਏ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਣ ਵਾਲਾ, ਸਾਫ ਸੁਥਰਾ ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚੁਸਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਂ ਚ ਯੇ ਭਕ੍ਤਾ ਭਕ੍ਤਾ ਨਾਰਾਯਣਂ ਚ ਯੇ ੩੦.
ਜੋ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਭਗਤ ਹਨ, ਜਾਂ ਜੋ ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਭਗਤ ਹਨ।
ਤਤਃ ਸਰ੍ਵੈਃ ਸੁਰੈਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਮਹੀਤੀਰਂ ਯਯੌ ਗੁਹਃ ੩੦.
ਫਿਰ ਗੁਹਾ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ ਧਰਤੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਗਿਆ।
ਸ਼੍ਰृਣ੍ਵਨ੍ਵਿਸਿष੍ਮਿਯੇ ਸ੍ਕਨ੍ਦਃ ਪ੍ਰਣਨਾਮ ਚ ਤਾਂ ਨਦੀਮ੍ ੩੦.
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਸਕੰਦੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋਇਆ ਤੇ ਉਸ ਦਰਿਆ ਨੂੰ ਸਿਰ ਨਿਵਾਇਆ।
ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਸ਼ਕ੍ਰਪ੍ਰਮੁਖਾ ਗੁਹਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰੁਵਨ੍ ੩੦.
ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ ਇੰਦਰ ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਗੁਹਾ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਨ ਸ਼ਰ੍ਮ ਲਭਤੇ ਸੇਨਾ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਮਭਿषੇਚਯ ੩੦.
ਸੈਨਾ ਨੂੰ ਸੁੱਖ ਨਹੀਂ ਮਿਲ ਰਿਹਾ, ਇਸ ਲਈ ਤੂੰ ਰਾਜ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਵਾ।
ਅਭਿषੇਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਹੇ ਤ੍ਵਾਂ ਚ ਤਤ੍ਰ ਨੋ ਦ੍ਰष੍ਟੁਮਰ੍ਹਸਿ ੩੦.
ਅਸੀਂ ਉਥੇ ਤੇਰਾ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਾਂਗੇ, ਤੂੰ ਆਪ ਵੇਖਣ ਲਈ ਆ ਜਾ।
ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥਾਨ੍ਤਰਸ੍ਥਾਨਂ ਤਥਾਰ੍ਣਵਮਹੀਜਲੇ ੩੦.
ਉਹ ਥਾਂ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਨੂੰ, ਸਮੁੰਦਰ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦੀ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥਮਯਸ੍ਤਦ੍ਵਨ੍ਮਹੀਸਾਗਰਸਂਗਮਃ ੩੦.
ਉਹ ਧਰਤੀ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦਾ ਮਿਲਾਪ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਤਥਾ ਮਹੀਸਮੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਸ੍ਨਾਨਂ ਸਰ੍ਵਫਲਪ੍ਰਦਮ੍ ੩੦.
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਇਸਨਾਨ ਕਰਨਾ ਸਭ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤੇਨ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਤੀਰ੍ਥੇषੁ ਤਰ੍ਪਿਤਾ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ ੩੦.
ਇਸ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥ ਰੱਜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਯਥਾ ਹਿ ਕਟੁਤਿਕ੍ਤਾਦਿ ਗਵਾ ਗ੍ਰਸ੍ਤਂ ਹਿ ਕ੍ਸ਼ੀਰਦਮ੍ ੩੦.
ਜਿਵੇਂ ਗਾਂ ਕੁਝ ਕੌੜਾ ਜਾਂ ਤਿੱਖਾ ਖਾ ਲਵੇ, ਫਿਰ ਵੀ ਦੁੱਧ ਹੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਏਵਂ ਬ੍ਰੁਵਤ੍ਸੁ ਦੇਵੇषੁ ਕਪਿਲੋऽਪਿ ਮੁਨਿਰ੍ਜਗੌ ੩੦.
ਜਦੋਂ ਦੇਵਤੇ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਮুনি ਕਪਿਲ ਨੇ ਵੀ ਬਚਨ ਆਖੇ।