ਤ੍ਵਂ ਭਵੇਂਦ੍ਰੋ ਮਹਾਬਾਹੋ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਨਃ ਸੁਖਾਵਹਃ ੨੯.
ਹੇ ਮਹਾਂਬਾਹੂ, ਤੂੰ ਸਾਡੇ ਸਭ ਦੇ ਸੁਖ ਲਈ ਇੰਦਰ ਬਣੇਂ।
ਸ਼ਾਧਿ ਤ੍ਵਮੇਵ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਭਵਾਨਿਂਦ੍ਰੋਸ੍ਤੁ ਸਰ੍ਵਦਾ ੨੯.
ਤੂੰ ਹੀ ਭਵਾਨੀ ਦੇ ਇੰਦਰ ਵਜੋਂ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਉੱਤੇ ਰਾਜ ਕਰ।
ਤ੍ਵਮੇਵ ਰਾਜਾ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਸ੍ਯ ਮਮੈਵ ਚ ੨੯.
ਤੂੰ ਹੀ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਵੀ ਰਾਜਾ ਹੈਂ, ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ।
ਯਦਿ ਸਤ੍ਯਮਿਦਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਨਿਸ਼੍ਚਯਾਦ੍ਭਾषਿਤਂ ਤ੍ਵਯਾ ਅਹਮਿਂਦ੍ਰੋ ਭਵਿष੍ਯਾਮਿ ਤਵ ਵਾਕ੍ਯਾਦ੍ਯਸ਼ੋऽਸ੍ਤੁ ਤੇ॥ ੨੯.
ਜੇਕਰ ਇਹ ਗੱਲ ਜੋ ਤੂੰ ਪੱਕੇ ਮਨ ਨਾਲ ਆਖੀ ਹੈ, ਸੱਚ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਇੰਦਰ ਬਣ ਜਾਵਾਂਗਾ। ਤੇਰੇ ਬਚਨ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਯਸ਼ ਮਿਲੇ।
ਦਾਨਵਾਨਾਂ ਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਦੇਵਾਨਾਮਰ੍ਥਸਿਦ੍ਧਯੇ ੨੯.
ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਕੰਮ ਸਿਰੇ ਚੜ੍ਹਾਉਣ ਲਈ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੇ ਸੁਮਹਾਨਾਦਃ ਸੁਰਾਣਾਮਭ੍ਯਜਾਯਤ ੨੯.
ਇਹ ਗੱਲ ਹੋਣ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਵੱਡਾ ਸ਼ੋਰ ਉਠਿਆ।
ਜਯੇਤਿ ਤੁष੍ਟੁਵੁਸ਼੍ਚੈਨਂ ਵਾਦਿਤ੍ਰਾਣ੍ਯਭ੍ਯਵਾਦਯਨ੍ ੨੯.
ਉਹਨਾਂ ਨੇ 'ਜਿੱਤ ਹੋਵੇ' ਆਖ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਵਾਜੇ ਵਜਾਏ।
ਤੇਨ ਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਮਹਤਾ ਵਿਸ੍ਮਿਤਾ ਨਗਨਂਦਿਨੀ ੨੯.
ਉਹ ਵੱਡਾ ਸ਼ੋਰ ਸੁਣ ਕੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀ ਨੰਦਿਨੀ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਈ।
ਅਦ੍ਯ ਨੁਨਂ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਾਨਾਂ ਸੁਰਾਣਾਂ ਵਿਵਿਧਾ ਗਿਰਃ ੨੯.
ਅੱਜ ਸੱਚਮੁੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਸੁਣਾਈ ਦੇ ਰਹੀਆਂ ਹਨ।
ਗਵਾਂ ਚ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਾਂ ਚ ਸਾਧ੍ਵੀਨਾਂ ਚ ਦਿਵੌਕਸਾਮ੍ ੨੯.
ਗਾਂਵਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਚੰਗੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਅਤੇ ਅਕਾਸ਼ਵਾਸੀਆਂ ਦੀਆਂ ਵੀ।
ਏਵਂ ਵਦਤਿ ਸਾ ਦੇਵੀ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਤਮੁਤ੍ਸੁਕਾऽਭਵਤ੍ ੨੯.
ਜਦੋਂ ਉਹ ਦੇਵੀ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ ਉਤਾਵਲੀ ਹੋ ਗਈ।
ਵृषਭਂ ਤਤ ਆਰੁਹ੍ਯ ਦੇਵ੍ਯਾ ਸਹ ਸਮੁਤ੍ਸੁਕਃ ੨੯.
ਫਿਰ, ਵਛੇ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਉਹ ਦੇਵੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਤੁਰ ਪਿਆ।
ਤਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਮਹਾਸੇਨਂ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਰਥਾਬ੍ਰਵੀਤ੍ ੨੯.
ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨੇ ਮਹਾਸੇਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਅਨਯੋਰ੍ਵੀਰ੍ਯਸਂਯੋਗਾਤ੍ਤਵੋਤ੍ਪਤ੍ਤਿਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਾਥਮੀ ੨੯.
ਇਹ ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਮਿਲਣ ਨਾਲ ਤੇਰੀ ਪੈਦਾਇਸ਼ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੋਈ।
ਅਪੂਜਯਦਮੇਯਾਤ੍ਮਾ ਪਿਤਰਂ ਮਾਤਰਂ ਚ ਤਾਮ੍ ੨੯.
ਅਪਾਰ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਅਤੇ ਮਾਂ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕੀਤੀ।
ਚਿਰਂ ਜਹृषਤੁਸ਼੍ਚੋਭੌ ਪਾਰ੍ਵਤੀਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰੌ ੨੯.
ਪਾਰਵਤੀ ਅਤੇ ਪਰਮੇਸ਼ਰ ਦੋਵੇਂ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ।
ਦੇਵੀ ਪ੍ਰਕृਤਿਮੋਕ੍ਸ਼ਂ ਚ ਤੁष੍ਟਾ ਹਰ੍षਪਰਿਪ੍ਲੁਤਾ ੨੯.
ਦੇਵੀ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਮੂਲ ਮੁਕਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਈ।
ऋषਿਭਿਸ੍ਤਾਃ ਪਰਿਤ੍ਯਕ੍ਤਾਸ੍ਤਂ ਪੁਤ੍ਰੇਤਿ ਜਗੁਸ੍ਤਦਾ ੨੯.
ਜਦੋਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਸਮੇਂ ਉਸ ਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਆਖਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਸ੍ਵਾਹਾ ਮਮੇਤਿ ਚ ਪ੍ਰਾਹ ਪਾਵਕਸ਼੍ਚ ਮਮੇਤਿ ਚ ੨੯.
ਸ੍ਵਾਹਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਇਹ ਮੇਰਾ ਹੈ,' ਤੇ ਪਾਵਕ ਨੇ ਵੀ ਆਖਿਆ, 'ਇਹ ਮੇਰਾ ਹੈ।'
ਚਕ੍ਰੁਸ੍ਤੇ ਕਲਹਂ ਘੋਰਂ ਵਿਵਦਂਤਃ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍ ੨੯.
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਝਗੜ ਪਏ।
ਤਤਸ੍ਤਾਨ੍ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਨਾਹ ਵਿਵਾਦੋ ਯੁਜ੍ਯਤੇ ਨ ਚ ੨੯.
ਉਸ ਨੇ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ ਆਖਿਆ, 'ਇਹ ਝਗੜਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ।'
ਤਤਃ ਪ੍ਰਾਹੁਸ਼੍ਚ षਡ੍ਦੇਵ੍ਯਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗੋ ਨੋ ਹ੍ਯਕ੍ਸ਼ਯੋ ਭਵੇਤ੍ ੨੯.
ਫਿਰ ਛੇ ਦੇਵੀਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਸਾਡਾ ਸੁੱਖ ਸਦਾ ਬਣਿਆ ਰਹੇ।'
ਰੋਹਿਣ੍ਯਾਸ਼੍ਚਾਨੁਜਾ ਸ੍ਕਂਦ ਸ੍ਪਰ੍ਧਮਾਨਾਭਿਜਿਤ੍ਖਲਾ ੨੯.
ਹੇ ਸਕੰਦਾ, ਰੋਹਿਣੀ ਦੀ ਛੋਟੀ ਭੈਣ ਅਭਿਜਿਤ ਨੇ ਈਰਖਾ ਤੇ ਵਾਦ-ਵਿਵਾਦ ਕੀਤਾ।
ਤੁ. ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਨਾਰਾਯਣਸਂਹਿਤਾ [https://sa.wikisource.org/s/1v7e ੨.੩੨.੧੪] ਤਤਃ ਪ੍ਰਭृਤਿ ਮੂਢੋऽਸ੍ਮਿ ਤਤ੍ਸ੍ਥਾਨੇ ਸ੍ਥਾਪਯ ਪ੍ਰਭੋ ੨੯.
ਉਸ ਵੇਲੇ ਤੋਂ ਮੈਂ ਭਟਕ ਰਿਹਾ ਹਾਂ; ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਨੂੰ ਉਸ ਥਾਂ ਟਿਕਾ ਦੇ।
ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਂ ਸਪ੍ਤਸ਼ੀਰ੍षਾਭਂ ਭਾਤਿ ਤਦ੍ਵਹ੍ਨਿਦੈਵਤਮ੍ ਤਦਗ੍ਨੇਃ ਪ੍ਰਿਯਤਾਂ ਦੇਹਿ ਸਹਵਾਸਂ ਸਦੈਵ ਚ॥ ੨੯.
ਸੱਤ ਸਿਰਾਂ ਵਾਲਾ ਨਕਸ਼ਤਰ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਉਹ ਅੱਗ ਦਾ ਦੇਵਤਾ ਹੈ—ਅੱਗ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਮਿਹਰ ਦੇ ਤੇ ਸਦਾ ਨਾਲ ਰਹਿ।
ਹਵ੍ਯਂ ਕਵ੍ਯਂ ਚ ਯਤ੍ਕਿਂਚਿਦ੍ਦ੍ਵਿਜਾ ਹੋष੍ਯਂਤਿ ਪਾਵਕੇ॥ ੨੯.
ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਦੋਵੇਂ ਜਨਮ ਵਾਲੇ ਹਵਨ ਜਾਂ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਹੀ ਪਾਵਣਗੇ।
ਤਤ੍ਤੇ ਨਾਮ੍ਨਾ ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਂਤਿ ਵਾਸਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਭਵੇਤ੍ਤਵ ੨੯.
ਉਹ ਤੇਰੇ ਨਾਮ ਉੱਤੇ, ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਰਹਿਣ ਲਈ ਥਾਂ ਦੇਣਗੇ।
ਸ ਚਾਪ੍ਯਾਹਾਦ੍ਯਪ੍ਰਭृਤਿ ਯਜ੍ਞਭਾਗਾਨਵਾਪ੍ਨੁਹਿ ੨੯.
ਤੇ ਉਸ ਵੇਲੇ ਤੋਂ ਤੂੰ ਯਜਨਾਂ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਲੈਣਗਾ।
ਏਵਮੇਵੇਤਿ ਤਾਨਾਹ ਸ੍ਕਂਦਸ੍ਤਦ੍ਧਿ ਸੁਦੁਰ੍ਲਭਮ੍ ਅਭ੍ਯषਿਂਚਨ੍ਗਿਰੌ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਯੋਗਿਨਾਮਾਦਿਪਤ੍ਯਕੇ॥ ੨੯.
ਸਕੰਦਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਖਿਆ, ਐਸਾ ਹੀ ਹੋਵੇ,' ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਵੱਡੀ ਵੱਡੀ ਗੱਲ ਸੀ। ਫਿਰ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ, ਜੋ ਜੋਗੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ।
ਯੋਗੀਸ਼੍ਵਰਮਿਤਿ ਪ੍ਰਾਹੁਸ੍ਤਤਸ੍ਤਂ ਯੋਗਿਨਸ੍ਤਥਾ ੨੯.
ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਜੋਗੀ ਉਸ ਨੂੰ 'ਜੋਗੀਆਂ ਦਾ ਸੁਆਮੀ' ਆਖਣ ਲੱਗ ਪਏ।