ਸਂਸ੍ਕਾਰਰਹਿਤਂ ਜਨ੍ਮ ਯਤਸ਼੍ਚ ਪਸ਼ੁਵਤ੍ਸ੍ਮृਤਮ੍ ੨੯.
ਜਿਸ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਸੰਸਕਾਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਉਹ ਪਸ਼ੂ ਵਾਂਗ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਮੁਨਿਸ੍ਤਸ੍ਯ ਚਕ੍ਰੇ ਜਾਤਕਰ੍ਮਾਦਿਕਾਃ ਕ੍ਰਿਯਾਃ ੨੯.
ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੁਨੀ ਨੇ ਉਸ ਲਈ ਜਨਮ ਸੰਸਕਾਰ ਆਦਿ ਕਰਮ ਕੀਤੇ।
ਤਤਸ੍ਤਂ ਵਹ੍ਨਿਰਭ੍ਯਾਗਾਦ੍ਦਦਰ੍ਸ਼ ਚ ਸੁਤਂ ਗੁਹਮ੍ ੨੯.
ਫਿਰ ਅੱਗ ਨੇ ਉਸ ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਗੁਹਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਏਕਗ੍ਰੀਵਂ ਚੈਕਕਾਯਂ ਕੁਮਾਰਂ ਸ ਵ੍ਯਲੋਕਯਤ੍ ੨੯.
ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਗਰਦਨ ਅਤੇ ਇੱਕ ਸਰੀਰ ਵਾਲੇ ਕੁਮਾਰ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਦृਤੀਯਾਯਾਂ ਸ਼ਿਸ਼ੁਰ੍ਜਾਤਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਥ੍ਯਾਂ ਪੂਰ੍ਣ ਏਵਚ ੨੯.
ਦੂਜੇ ਦਿਨ ਉਹ ਬੱਚਾ ਜਨਮਿਆ, ਤੇ ਚੌਥੇ ਦਿਨ ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੱਡਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤਂ ਪਾਵਕਃ ਪਾਰ੍ਥ ਆਲਿਲਿਂਗ ਚੁਚੁਂਬ ਚ ੨੯.
ਫਿਰ, ਹੇ ਪਾਰਥ, ਅੱਗ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਤੇ ਚੁੰਮਿਆ।
ਸ ਚ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਸਮਾਦਾਯ ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਚ ਪਾਵਕਮ੍ ੨੯.
ਉਹ ਆਪਣੀ ਬਰਛੀ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਅੱਗ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਵ੍ਯਨਦਦ੍ਭੈਰਵਂ ਨਾਦਂ ਤ੍ਰਾਸ ਯਨ੍ਸਾਸੁਰਂ ਜਗਤ੍ ੨੯.
ਉਸਨੇ ਡਰਾਉਣਾ ਗੂੰਜ ਮਾਰੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਅਸੁਰਾਂ ਦੀ ਦੁਨੀਆ ਡਰ ਗਈ।
ਬਿਭੇਦ ਤਰਸਾ ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸ਼ਤਯੋਜਨਵਿਸ੍ਤृਤਮ੍ ੨੯.
ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਬਰਛੀ ਨਾਲ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਵੱਜ ਕੇ, ਸੌ ਯੋਜਨ ਚੌੜਾ ਖੇਤਰ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ।
ਚੂਰ੍ਣੀਕृਤਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਸ੍ਤੇ ਸਤਤਂ ਧਰ੍ਮਸ਼ਤ੍ਰਵਃ ੨੯.
ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਰਮ ਦੇ ਵੈਰੀ ਸਨ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚੂਰ-ਚੂਰ ਹੋ ਗਏ।
ਭੀਤਾਸ਼੍ਚ ਪਰ੍ਵਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਚੁਕ੍ਰੁਸ਼ੁਃ ਪ੍ਰਲਯਾਦ੍ਯਥਾ ੨੯.
ਸਾਰੇ ਪਹਾੜ ਡਰ ਕੇ, ਪ੍ਰਲੈ ਸਮੇਂ ਵਾਂਗ ਰੋ ਪਏ।
ਏਵਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਤੋ ਦੇਵਾ ਵਾਸਵਂ ਸਹ ਤੇऽਬ੍ਰੁਵਨ੍ ੨੯.
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਵਾਸਵ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਸ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਕ੍ਸ਼ਣਾਦ੍ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਸਂਹਰਿष੍ਯਤਿ ਵਾਸਵ ੨੯.
ਜੇ ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ, ਹੇ ਵਾਸਵ, ਉਹ ਇਕ ਪਲ ਵਿਚ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦੇਵੇਗਾ।
ਤਚ੍ਚ ਤ੍ਰਾਣਂ ਸਦਾ ਕਾਰ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਣੈਃ ਕਂਠਗਤੈਰਪਿ ੨੯.
ਇਸ ਲਈ, ਸਦਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਜਾਨ ਗਲੇ ਵਿਚ ਹੋਵੇ।
ਧਿਕ੍ਤਤੋ ਜਨ੍ਮ ਵੀਰਾਣਾਂ ਸ਼੍ਲਾਘ੍ਯਂ ਹਿ ਮਰਣਂ ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ ੨੯.
ਵੀਰਾਂ ਦਾ ਜਨਮ ਲੱਜਾ ਵਾਲਾ ਹੈ—ਇਕ ਪਲ ਵਿਚ ਮਰਨਾ ਹੀ ਵਡਿਆਈ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਦੇਵੈਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਤਮਭ੍ਯਯਾਤ੍ ੨੯.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ 'ਠੀਕ ਹੈ' ਕਹਿ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ।
ਉਗ੍ਰਂ ਤਚ੍ਚ ਮਹਾਵੇਗਂ ਦੇਵਾਨੀਕਂ ਦੁਰਾਸਦਮ੍ ੨੯.
ਉਹ ਉਗਰ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ, ਜਿਸਦੇ ਕੋਲ ਜਾਣਾ ਵੀ ਔਖਾ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯ ਨਾਦੇਨ ਮਹਤਾ ਸਮੁਦ੍ਧੂਤੋਦਧਿਪ੍ਰਭਮ੍ ੨੯.
ਉਸਦੇ ਵੱਡੇ ਗੂੰਜ ਨਾਲ, ਉਹ ਫੌਜ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਚਮਕਣ ਲੱਗੀ।
ਜਿਘਾਂਸੂਨੁਪਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਨ੍ਦੇਵਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ ਪਾਵਕਿਃ ੨੯.
ਜਦੋਂ ਦੇਵਤੇ ਮਾਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਆਏ, ਅੱਗ ਦਾ ਪੁੱਤਰ—
ਅਦਹਦ੍ਦੇਵਸੈਨ੍ਯਾਨਿ ਚੇष੍ਟ ਮਾਨਾਨਿ ਭੂਤਲੇ ੨੯.
ਉਸਨੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਕੰਮ ਸਾੜ ਦਿੱਤੇ।
ਪ੍ਰਚ੍ਯੁਤਾਃ ਸਹਸਾ ਭਾਂਤਿ ਦਿਵਸ੍ਤਾਰਾਗਣਾ ਇਵ ੨੯.
ਉਹ ਇਕ ਵਾਰ ਹੀ ਛਿਟ ਗਏ, ਦਿਨ ਵਿਚ ਤਾਰਿਆਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ।
ਦੇਵਾ ਵਜ੍ਰਧਰਂ ਪ੍ਰੋਚੁਸ੍ਤ੍ਯਜ ਵਜ੍ਰਂ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੋ ੨੯.
ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਵਜਰ ਧਾਰੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਹੇ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁ, ਵਜਰ ਛੱਡ ਦੇ!'
ਤਦ੍ਵਿਸृष੍ਟਂ ਜਘਾਨਾਸ਼ੁ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵ ਸ੍ਕਂਦਸ੍ਯ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍ ੨੯.
ਉਹ ਜੋ ਛੱਡਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸਕੰਦ ਦੇ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਉੱਤੇ ਵੱਜਿਆ।
ਵਜ੍ਰਪ੍ਰਹਾਰਾਤ੍ਸ੍ਕਂਦਸ੍ਯ ਸਂਜਾਤਃ ਪੁਰੁषੋऽਪਰਃ ੨੯.
ਵਜਰ ਦੇ ਘੁੱਟ ਨਾਲ, ਸਕੰਦ ਤੋਂ ਇੱਕ ਹੋਰ ਮਨੁੱਖ ਜਨਮ ਲੈ ਲਿਆ।
ਸ਼ਾਖ ਇਤ੍ਯਭਿਵਿਖ੍ਯਾਤਃ ਸੋਪਿ ਵ੍ਯਨਦਦਦ੍ਭੁਤਮ੍ ੨੯.
ਉਸਦਾ ਨਾਂ ਸ਼ਾਖਾ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਵੀ ਅਜੀਬ ਜਿਹੀ ਆਵਾਜ਼ ਕੱਢੀ।
ਤਤ੍ਰਾਪਿ ਤਾਦृਸ਼ੋ ਜਜ੍ਞੇ ਨੈਗਮੇਯ ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤਃ ੨੯.
ਉਥੇ ਵੀ, ਐਸਾ ਹੀ ਇੱਕ ਹੋਰ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਜਿਸਨੂੰ ਨੈਗਮੇਯਾ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਦੇਂਦ੍ਰੋ ਵਜ੍ਰਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਪ੍ਰਾਂਜਲਿਃ ਸ਼ਰਣਂ ਯਯੌ ੨੯.
ਫਿਰ ਇੰਦਰ ਨੇ ਵਜਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਪਨਾਹ ਲਈ ਆਇਆ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਾਸ੍ਤ੍ਰਭਿਦਸ਼ਾ ਵਾਦਿਤ੍ਰਾਣ੍ਯਭ੍ਯਵਾਦਯਨ੍ ੨੯.
ਫਿਰ, ਦੇਵਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਵਾਜੇ ਤੇ ਢੋਲ ਵਜਾਉਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਯਾ ਹਰਂ ਤਿ ਸ਼ਿਸ਼ੂਞ੍ਜਾਤਾਨ੍ਗਰ੍ਭਸ੍ਥਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਦਾਰੁਣਾਃ ੨੯.
ਉਹ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਮਾਵਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਹਰਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂ ਜੋ ਅਜੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਸਨ,
ਆਯਾ ਪਲਾਲਾ ਮਿਤ੍ਰਾ ਚ ਸਪ੍ਤੈਤਾਃ ਸ਼ਿਸ਼ੁਮਾਤਰਃ ੨੯.
ਆਯਾ, ਪਲਾਲਾ, ਮਿਤਰਾ—ਇਹ ਸੱਤੋਂ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀਆਂ ਮਾਵਾਂ ਹਨ।