ਕਾਪਿ ਸ੍ਤ੍ਰੀ ਨਾਪਿ ਮੋਕ੍ਤਵ੍ਯਾ ਤ੍ਵਯਾ ਪੁਤ੍ਰੇਤਿ ਸਾਦਰਮ੍ ੨੯.
ਕੋਈ ਔਰਤ, ਤੇ ਤੂੰ ਵੀ, ਪੁਤ੍ਰੀ, ਤੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਇੱਥੇ ਆਉਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਹੀਂ।
ਭਵਿष੍ਯਸਿ ਨ ਚਾਪ੍ਯਤ੍ਰ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ਂ ਲਪ੍ਸ੍ਯਸੇ ਵ੍ਰਜ ੨੯.
ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਰਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ, ਤੇ ਇੱਥੇ ਦਾਖਲ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗੀ; ਜਾ।
ਨਗਾਧਿਰਾਜਤਨਯਾ ਪਾਰ੍ਵਤੀ ਰੁਦ੍ਰਵਲ੍ਲਭਾ ੨੯.
ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਧੀ ਪਾਰਵਤੀ, ਰੁਦਰ ਦੀ ਪਿਆਰੀ,
ਨ ਸਾ ਨਾਰੀ ਤੁ ਦੈਤ੍ਯੋऽਸੌ ਵਾਯੋਰ੍ਨੈਵਾਵਬਾਸਤ ੨੯.
ਉਹ ਔਰਤ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਪਰ ਦੈਤ ਸੀ; ਹਵਾ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸਮਝ ਸਕੀ।
ਅਕਾਰ੍ਯਂ ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਮੂਢੈਃ ਪ੍ਰਾਯਃ ਕ੍ਰੋਧਸਮਨ੍ਵਿਤੈਃ ੨੯.
ਮੂਰਖ ਲੋਕ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਅਕਸਰ ਉਹ ਕੰਮ ਕਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਜੋ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਅਪਰਿਚ੍ਛਿਨ੍ਨਸਰ੍ਵਾਰ੍ਥਾ ਪੁਤ੍ਰਂ ਸ਼ਾਪਿਤਵਤ੍ਯਹਮ੍ ੨੯.
ਮੈਂ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਾਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੀ ਅਸੀਮ ਸਮਝ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਸਂਚਿਂਤ੍ਯੈਵਮੁਵਾਚੇਦਂ ਵੀਰਕਂ ਪ੍ਰਤਿ ਸ਼ੈਲਜਾ ੨੯.
ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਨੇ ਵੀਰਕ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਆਖੀਆਂ।
ਅਹਂ ਵੀਰਕ ਤੇ ਮਾਤਾ ਮਾ ਤੇऽਸ੍ਤੁ ਮਨਸੋ ਭ੍ਰਮਃ ੨੯.
ਵੀਰਕ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਮਾਂ ਹਾਂ; ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਕੋਈ ਭਟਕਾਵ ਨਾ ਰਹੇ।
ਮਮ ਗਾਤ੍ਰਸ੍ਥਿਤਿਭ੍ਰਾਂਤ੍ਯਾ ਮਾ ਸ਼ਂਕਾਂ ਪੁਤ੍ਰ ਭਾਵਯ ੨੯.
ਪੁੱਤ, ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਹਾਲਤ ਦੇ ਕਾਰਨ ਤੂੰ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਨਾ ਰੱਖ।
ਮਯਾ ਸ਼ਪ੍ਤੋऽਸ੍ਯਵਿਦਿਤੇ ਵृਤ੍ਤਾਂਤੇ ਦੈਤ੍ਯਨਿਰ੍ਮਿਤੇ ੨੯.
ਮੈਂ, ਹਾਲਾਤਾਂ ਨੂੰ ਨਾ ਜਾਣ ਕੇ, ਤੇਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਦੈਤ ਨੇ ਰਚਿਆ ਸੀ।
ਨ ਨਿਵਰ੍ਤਯਿਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਯਃ ਸ਼ਾਪਃ ਕਿਂ ਤੁ ਬ੍ਰਵੀਮਿ ਤੇ ੨੯.
ਇਹ ਸ਼ਾਪ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਲਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ; ਪਰ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇੱਕ ਗੱਲ ਦੱਸਦੀ ਹਾਂ।
ਪੁਣ੍ਯੇ ਚਾਪ੍ਯਰ੍ਬੁਦਾਰਣ੍ਯੇ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮੋਕ੍ਸ਼ਪ੍ਰਦੇ ਨृਣਾਮ੍ ੨੯.
ਪਵਿੱਤਰ ਅਰਬੁਦਾ ਜੰਗਲ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਵਰਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ,
ਵਾਰਾਣਸ੍ਯਾਂ ਵਿਸ਼੍ਵਨਾਥਸਮਂ ਤਤ੍ਫਲਦਂ ਨृਣਾਮ੍ ੨੯.
ਵਾਰਾਣਸੀ ਵਿਚ, ਵਿਸ਼ਵਨਾਥ ਦੇ ਬਰਾਬਰ, ਇਹ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਉਹੀ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤਦੇਕਯਾਤ੍ਰਯਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਮਰ੍ਬੁਦਸ੍ਯ ਮਹਾਗਿਰੇਃ ੨੯.
ਇਹ ਮਹਾਨ ਅਰਬੁਦਾ ਪਹਾੜ ਬਾਰੇ ਤਿੰਨ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ।
ਸਂਸਾਰੀ ਨ ਪੁਨਰ੍ਭੂਯਾਨ੍ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਵਚੋ ਯਥਾ ੨੯.
ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਫਸਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਮੁੜ ਨਹੀਂ ਫਸੇਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਆਖਿਆ ਹੈ।
ਵਾਰਾਣਸੀਂ ਚ ਕੇਦਾਰਂ ਕਿਂ ਸ੍ਮਰਂਤਿ ਵृਥੈਵ ਤੇ ੨੯.
ਉਹ ਵਾਰਾਣਸੀ ਤੇ ਕੇਦਾਰ ਨੂੰ ਵਿਅਰਥ ਹੀ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਸ਼ੀਘ੍ਰਮੇष੍ਯਸਿ ਚਾਤ੍ਰੈਵ ਪ੍ਰਤੀਹਾਰਤ੍ਵਮਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ ੨੯.
ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਜਲਦੀ ਆਵੇਂਗਾ ਅਤੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ ਬਣੇਗਾ।
ਸਂਸ੍ਤੂਯ ਵਿਵਿਧੈਰ੍ਵਾਕ੍ਯੈਰ੍ਮਾਤਰਂ ਸਮਭਾषਤ ੨੯.
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਵਡਿਆਈ ਕਰਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਸ਼ਾਪੋऽਨੁਗ੍ਰਹਰੂਪੋऽਯਂ ਵਿਸ਼ੇषਾਦਰ੍ਬੁਦਾਚਲੇ ੨੯.
ਇਹ ਸ਼ਾਪ ਅਸਲ ਵਿਚ ਅਰਬੁਦਾ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਖਾਸ ਤੌਰ ਤੇ ਇਕ ਅਸੀਸ ਹੈ।
ਊਧਃ ਪृਥਿਵ੍ਯਾ ਦੇਸ਼ੋऽਯਂ ਯੋ ਗਿਰੇਸ਼੍ਚਾਰ੍ਣਵਾਂਤਰੇ ੨੯.
ਇਹ ਧਰਤੀ ਦਾ ਥਾਂ, ਜੋ ਪਹਾੜ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਥਣ ਹੈ।
ਪੁਨਰੇष੍ਯਾਮਿ ਭੋ ਮਾਤਰਿਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾਭੂਚ੍ਛਿਲਾਸੁਤਃ ੨੯.
‘ਮਾਂ, ਮੈਂ ਮੁੜ ਆਵਾਂਗਾ,’ ਆਖ ਕੇ ਪਹਾੜ ਦਾ ਪੁੱਤ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚ ਤਾਂ ਪ੍ਰਾਹ ਧਿਗ੍ਨਾਰ੍ਯ ਇਤਿ ਤ੍ਰ੍ਯਂਬਕਃ॥ ੨੯.
ਫਿਰ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਤ੍ਰਯੰਬਕ ਨੇ ਆਖਿਆ, ‘ਤੂੰ ਅਯੋਗ ਹੈਂ, ਤੈਨੂੰ ਸ਼ਰਮ ਆਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ।’
ਸਾ ਚ ਪ੍ਰਣ੍ਮ੍ਯ ਤਂ ਪ੍ਰਾਹ ਸਤ੍ਯਮੇਤਨ੍ਨ ਮਿਥ੍ਯਯਾ ੨੯.
ਉਹ ਨੇ ਓਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਆਖਿਆ, 'ਇਹ ਗੱਲ ਸੱਚ ਹੈ, ਝੂਠ ਨਹੀਂ।'
ਪੁਰੁषਾਣਾਂ ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਮੁਚ੍ਯਂਤੇ ਭਵਸਾਗਰਾਤ੍ ੨੯.
ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਦਇਆ ਨਾਲ, ਜੀਵਨ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਪੁਤ੍ਰਂ ਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਯੇਨ ਤ੍ਵਂ ਖ੍ਯਾਤਿਮਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ ਸ਼ੋਭਨੇ ੨੯.
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਦਿਆਂਗੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੂੰ ਨਾਮ ਪਾਵੇਂਗੀ, ਸੋਹਣੀਏ।
ਤਤੋ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰੇषੁ ਦੇਵਾਸ੍ਤ੍ਵਰਿਤਮਾਨਸਾਃ ੨੯.
ਫਿਰ, ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਬਾਅਦ, ਦੇਵਤੇ ਚਿੱਤ ਲਾ ਕੇ ਜਲਦੀ ਆਏ।
ਦ੍ਵਾਰਿ ਸ੍ਥਿਤਂ ਪ੍ਰਤਿਹਾਰਂ ਵਂਚਯਿਤ੍ਵਾ ਚ ਪਾਵਕਃ ੨੯.
ਦਰਵਾਜੇ 'ਤੇ ਖੜ੍ਹੇ ਰਖਵਾਲੇ ਨੂੰ ਠੱਗ ਕੇ, ਅੱਗ ਦੇਵਤਾ ਅੰਦਰ ਆ ਗਿਆ।
ਦਦृਸ਼ੇ ਤਂ ਚ ਦੇਵੇਸ਼ੋ ਵਿਨਤਾਂ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਪਾਰ੍ਵਤੀਮ੍ ੨੯.
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਅਤੇ ਨਮ ਰਹੀ ਪਾਰਵਤੀ ਨੂੰ ਵੀ ਦੇਖਿਆ।
ਯਦਿਦਂ ਭੁਕ੍ਸ਼ੁਤਂ ਸ੍ਥਾਨਾਨ੍ਮਮ ਤੇਜੋ ਹ੍ਯਨੁਤ੍ਤਮਮ੍ ੨੯.
ਮੇਰੀ ਜੋ ਉੱਚੀ ਤਾਕਤ ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਤੋਂ ਵਰਤੀ ਗਈ ਹੈ,
ਭੀਤਸ੍ਤਤੋऽਸੌ ਜਗ੍ਰਾਹ ਸਰ੍ਵਦੇਵਮੁਖਂ ਚ ਸਃ ੨੯.
ਫਿਰ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਤਾਕਤ ਲੈ ਲਈ ਜੋ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਸੀ।