ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਸ਼ਂਕਰਃ ਸ਼ਂਕਾਂ ਕਿਂਚਿਤ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਵਧਾਰਯਤ੍ ੨੯.
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਥੋੜ੍ਹੀ ਸ਼ੱਕ ਹੋਈ ਤੇ ਉਹ ਸੋਚ ਵਿਚ ਪੈ ਗਿਆ।
ਅਪ੍ਰਾਪ੍ਤਕਾਮਾ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਕਿਮੇਤਤ੍ਸਂਸ਼ਯੋ ਮਮ ੨੯.
ਜੋ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕੀ ਸੀ, ਹੁਣ ਉਹ ਪੂਰੀ ਹੋ ਗਈ—ਫਿਰ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਸ਼ੱਕ ਕਿਉਂ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ?
ਨਾਪਸ਼੍ਯਦ੍ਵਾਮਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਤੁ ਤਸ੍ਯਾਂਕਂ ਪਦ੍ਮਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ ੨੯.
ਉਸਦੇ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ, ਉਸਦੀ ਗੋਦ ਵਿਚ ਕਿਤੇ ਵੀ ਕਮਲ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਿਆ।
ਬੁਦ੍ਧਾ ਤਾਂ ਦਾਨਵੀਂ ਮਾਯਾਂ ਕਿਂਚਿਤ੍ਪ੍ਰਹਸਿਤਾਨਨਃ ੨੯.
ਉਸ ਨੂੰ ਦਾਨਵੀ ਮਾਇਆ ਸਮਝ ਕੇ, ਉਹ ਹੌਲੀ ਹੱਸ ਪਿਆ।
ਸ ਰੁਦਨ੍ਭੈਰਵਾਨ੍ਰਾਵਾਨਵਸਾਦਂ ਗਤੋऽਸੁਰਃ ੨੯.
ਉਹ ਅਸੁਰ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਰੋ ਪਿਆ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਚੀਕਾਂ ਮਾਰਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਹਤੇ ਚ ਮਾਰੁਤੇਨਾਸ਼ੁਗਾਮਿਨਾ ਨਗਦੇਵਤਾ ੨੯.
ਜਦੋਂ ਤੇਜ਼ ਮਾਰੁਤ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਦੇਵੀ—
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਾਯੁਮੁਖਾਦ੍ਦੇਵੀ ਕ੍ਰੋਧਰਕ੍ਤਾਤਿਲੋਚਨਾ ੨੯.
ਵਾਯੂ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਮਾਤਰਂ ਮਾਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਯਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਂ ਸ੍ਨੇਹਵਿਹ੍ਵਲਾਮ੍ ੨੯.
ਜਿਸ ਕਾਰਨ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ, ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ—
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤੇ ਪਰੁषਾ ਰੂਕ੍ਸ਼ਾ ਜਡਾ ਹृਦਯ ਵਰ੍ਜਿਤਾ ੨੯.
ਇਸ ਲਈ ਤੇਰੇ ਬੋਲ ਕਰੜੇ, ਰੁੱਖੇ, ਸੁੱਕੇ ਤੇ ਦਿਲ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹਨ।
ਏਵਮੁਤ੍ਸृष੍ਟਸ਼ਾਪਾਯਾ ਗਿਰਿਪੁਤ੍ਰ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਵਨਂਤਰਮ੍ ੨੯.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਵਲੋਂ ਸ਼ਾਪ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ—
ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਤਾਪਂ ਸਮਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਤਯਾ ਦੇਵ੍ਯਾ ਵਿਸਰ੍ਜਿਤਃ ੨੯.
ਪਛਤਾਵੇ ਉੱਤੇ ਆ ਕੇ, ਉਸ ਦੇਵੀ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਪ੍ਰੋਦ੍ਧੂਤਬਲਲਾਂਗੂਲਦਂष੍ਟ੍ਰੋਤ੍ਕਟ ਗੁਹਾਮੁਖਃ ੨੯.
ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਪੂੰਛ ਤੇ ਦੰਦ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ, ਗੁਹਾਮੁਖਾ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਯੇ ਵਰ੍ਤਿਤੁਂ ਦੇਵੀ ਵ੍ਯਵਸ੍ਯਤ ਸਤੀ ਤਦਾ ੨੯.
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਚੰਗੀ ਚਲਣ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ ਨੇ ਉਸਦੇ ਮੂੰਹ ਕੋਲ ਰਹਿਣ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ।
ਆਜਗਾਮਾਸ਼੍ਰਮਪਂਦ ਸਂਪਦਾਮਾਸ਼੍ਰਯਂ ਤਤਃ ੨੯.
ਫਿਰ ਉਹ ਸਭ ਸੁਖਾਂ ਵਾਲੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ ਆ ਗਈ।
ਕਿਂ ਦੇਵੀ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੁਕਾਮਾਸਿ ਕਿਮਲਭ੍ਯਂ ਦਦਾਮਿ ਤੇ ੨੯.
ਮਾਤਾ, ਤੂੰ ਕੀ ਲੈਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ? ਦੱਸ, ਕੀ ਅਜਿਹਾ ਹੈ ਜੋ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਾ ਦੇ ਸਕਾਂ?
ਤਪਸਾ ਦੁष੍ਕਰੇਣਾਪ੍ਤਃ ਪਤਿਤ੍ਵੇ ਸ਼ਂਕਰੋ ਮਯਾ ੨੯.
ਮੈਂ ਮੁਸ਼ਕਲ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਪਤੀ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਹੈ।
ਸ੍ਯਾਮਹਂ ਕਾਂਚਨਾਕਾਰਾ ਵਾਲ੍ਲਭ੍ਯੇਨ ਚ ਸਂਯੁਤਾ ੨੯.
ਮੈਂ ਕਾਲੀ ਰੰਗ ਦੀ ਹੋਵਾਂ, ਸੋਨੇ ਵਰਗੀ ਜਗਮਗ ਕਰਦੀ ਹੋਵਾਂ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਮੋਹ ਹੋਵੇ।
ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤਦ੍ਭਾषਿਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਜਲਜਾਸਨਃ ੨੯.
ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਕਮਲ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਯਾਃ ਸ਼ਰੀਰਾਤ੍ਤੁ ਸ੍ਤ੍ਰੀ ਸੁਨੀਲਾਂਬੁਜਤ੍ਵਿषਾ ੨੯.
ਫਿਰ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਨੀਲੇ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਇਕ ਔਰਤ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ।
ਨਾਨਾਭਰਣਪੂਰ੍ਣਾਂਗੀ ਪੀਤਕੌਸ਼ੇਯਵਾਸਿਨੀ ੨੯.
ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗਹਣੇ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਤੇ ਉਹ ਪੀਲੇ ਰੇਸ਼ਮੀ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਅਸ੍ਮਾਦ੍ਭੂਧਰਜਾ ਦੇਹਸਂਪਰ੍ਕਾਤ੍ਤ੍ਵਂ ਮਮਾਜ੍ਞਯਾ ੨੯.
ਇਸ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੂੜ, ਤੇਰੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਛੂਹੇ ਅਤੇ ਮੇਰੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ ਹੈ।
ਯ ਏष ਸਿਂਹਃ ਪ੍ਰੋਦ੍ਭੂਤੋ ਦੇਵ੍ਯਾਃ ਕ੍ਰੋਧਾਦ੍ਵਰਾਨਨੇ ੨੯.
ਇਹ ਸਿੰਘ, ਜੋ ਦੇਵੀ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਭਿਆਨਕ ਚਿਹਰਾ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਗਚ੍ਛ ਵਿਂਧ੍ਯਾਚਲੇ ਤਤ੍ਰ ਸੁਰਕਾਰ੍ਯਂ ਕਰਿष੍ਯਤਿ ੨੯.
ਤੂੰ ਵਿਂਧਿਆ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਜਾ; ਉਥੇ ਤੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰੇਗੀ।
ਪਾਂਚਾਲੋਨਾਮ ਯਕ੍ਸ਼ੋऽਯਂ ਯਕ੍ਸ਼ਲਕ੍ਸ਼ਪਦਾਨੁਗਃ ੨੯.
ਇਹ ਪਾਂਚਾਲੋ ਨਾਂਕ ਯਕਸ਼ ਹੈ, ਜੋ ਯਕਸ਼ ਲਕਸ਼ ਦਾ ਸਾਥੀ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਕੌਸ਼ਿਕੀ ਦੇਵੀ ਤਥੇਤ੍ਯਾਹ ਪਿਤਾਮਹਮ੍ ੨੯.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਕੌਸ਼ਿਕੀ ਦੇਵੀ ਨੇ ਪਿਤਾਮਹ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ।'
ਸਰ੍ਵੈਃ ਪੂਰ੍ਵਭਵੋਪਾਤ੍ਤੈਸ੍ਤਦਾ ਸ੍ਵਯਮੁਪਸ੍ਤਿਤੈਃ ੨੯.
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਪਿਛਲੇ ਜਨਮਾਂ ਤੋਂ ਆਏ ਸਾਰੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਹਾਜ਼ਰ ਹੋ ਗਏ।
ਮੁਹੁਃ ਸ੍ਵਂ ਪਰਿਨਿਂਦਂਤੀ ਜਗਾਮ ਗਿਰਿਸ਼ਾਂਤਿਕਮ੍ ੨੯.
ਉਹ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਦੋਸ਼ ਲਗਾਉਂਦੀ, ਗਿਰਿਸ਼ ਦੇ ਘਰ ਵੱਲ ਚਲੀ ਗਈ।
ਰੁਰੋਧ ਵੀਰਕੋ ਦੇਵੀਂ ਹੇਮਵੇਤ੍ਰਲਤਾਧਰਃ ੨੯.
ਵੀਰਕਾ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਲੱਤੀਆਂ ਵਾਲਾ, ਦੇਵੀ ਦਾ ਰਸਤਾ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਪ੍ਰਯੋਜਨਂ ਨ ਤੇऽਸ੍ਤੀਹ ਗਚ੍ਛ ਯਾਵਨ੍ਨ ਭਰ੍ਤ੍ਸ੍ਯਸੇ ੨੯.
ਇੱਥੇ ਤੇਰਾ ਕੋਈ ਕੰਮ ਨਹੀਂ, ਜਾ, ਜਦ ਤੱਕ ਤੈਨੂੰ ਡਾਂਟਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ।
ਪ੍ਰਵਿष੍ਟੋ ਨ ਚ ਦृष੍ਟੋऽਸੌ ਸ ਚ ਦੇਵੇਨ ਘਾਤਿਤਃ ੨੯.
ਉਹ ਅੰਦਰ ਗਿਆ ਪਰ ਕਿਸੇ ਨੇ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਦੇਵੀ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ।