ਗਜਵਕ੍ਤ੍ਰਂ ਤਤਃ ਪ੍ਰਾਹ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਸਮਵਸ੍ਥਿਤਮ੍ ੨੮.
ਫਿਰ ਗਜਵਕਤਰ ਨੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਥੇ ਖੜੇ ਹੋਏ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਗਜਵਕ੍ਤ੍ਰਂ ਹਿ ਤ੍ਵਾਂ ਬਾਲ ਮਾਮਿਵੋਪਹਸਿष੍ਯਤਿ ੨੮.
ਹੇ ਬੱਚੇ, ਗਜਵਕਤਰ ਤੈਨੂੰ ਵੀ ਮੇਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੱਸੇਗਾ।
ਪਰਾਭਵਾਦ੍ਧਿ ਧੂਰ੍ਤਾਨਾਂ ਮਰਣਂ ਸਾਧੁ ਪੁਤ੍ਰਕ ੨੮.
ਹੇ ਪਿਆਰੇ ਪੁੱਤਰ, ਮੰਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਹਾਰ ਲਈ ਮੌਤ ਹੀ ਠੀਕ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਸ੍ਕਾਂਦੇ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਏਕਾਸ਼ੀਤਿਸਾਹਸ੍ਰ੍ਯਾਂ ਸਂਹਿਤਾਯਾਂ ਪ੍ਰਥਮੇ ਮਾਹੇਸ਼੍ਵਰਖਣ੍ਡੇ ਕੌਮਾਰਿਕਾਖਣ੍ਡੇ ਕੁਮਾਰੇਸ਼੍ਵਰਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯੇ ਪਾਰ੍ਵਤ੍ਯਸ੍ਤਪੋਰ੍ਥਂ ਗਮਨਵਰ੍ਣਨਂਨਾਮਾष੍ਟਾਵਿਂਸ਼ੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕਉਮਾਰਿਕਾ ਖੰਡ ਦੇ ਕੁਮਾਰੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵਾਲੇ ਪਹਿਲੇ ਮਾਹੇਸ਼ਵਰ ਖੰਡ ਵਿਚ, ਪਾਰਵਤੀ ਦੇ ਤਪ ਲਈ ਜਾਣ ਦੀ ਵਰਣਨਾ ਵਾਲਾ ਅਠਾਈਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।
ਵ੍ਰਜਂਤੀ ਗਿਰਿਜਾऽਪਸ਼੍ਯਤ੍ਸਖੀਂ ਮਾਤੁਰ੍ਮਹਾਪ੍ਰਭਾਮ੍ ੨੯.
ਜਦੋਂ ਗਿਰਿਜਾ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੀ ਮਹਾਨ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਸਖੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਸਾਪਿ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਗਿਰਿਸੁਤਾਂ ਸ੍ਨੇਹਵਿਕ੍ਲਵਮਾਨਸਾ ੨੯.
ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਸਖੀ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ।
ਸਾ ਚਾਸ੍ਯੈ ਸਰ੍ਵਮਾਚਖ੍ਯੌ ਸ਼ਂਕਰਾਤ੍ਕੋਪਕਾਰਣਮ੍ ੨੯.
ਉਸ ਨੇ ਪਾਰਵਤੀ ਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ—ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਦਾ ਕਾਰਨ।
ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ਼ੈਲਾਧਿਰਾਜਸ੍ਯ ਦੇਵਤਾ ਤ੍ਵਮਨਿਂਦਿਤੇ ੨੯.
ਹੇ ਨਿਰਮਲ, ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਦੇਵੀ ਰਹੀ ਹੈਂ।
ਤਦਹਂ ਸਂਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਯਦ੍ਵਿਧੇਯਂ ਤਵਾਧੁਨਾ ੨੯.
ਇਸ ਲਈ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸਾਂਗਾ ਕਿ ਤੈਨੂੰ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਵਯਾਖ੍ਯੇਯਂ ਮਮ ਸ਼ੁਭੇ ਯੁਕ੍ਤਂ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਕਰੋਮ੍ਯਹਮ੍ ੨੯.
ਹੇ ਸੁਭਾਗੀ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ, ਫਿਰ ਮੈਂ ਜੋ ਠੀਕ ਹੋਵੇਗਾ, ਉਹ ਕਰਾਂਗਾ।
ਰਮ੍ਯੇ ਤਤ੍ਰ ਮਹਾਸ਼ृਂਗੇ ਨਾਨਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯੋਪਸ਼ੋਭਿਤੇ ੨੯.
ਉਥੇ, ਉਸ ਸੋਹਣੇ ਵੱਡੇ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ, ਜਿੱਥੇ ਕਈ ਅਜੀਬ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੀ ਰੌਣਕ ਸੀ,
ਤਪਸ੍ਤੇਪੇ ਗਿਰਿਸੁਤਾ ਪੁਤ੍ਰੇਣ ਪਰਿਪਾਲਿਤਾ ੨੯.
ਉਸ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ।
ਸ੍ਥਂਡਿਲਸ੍ਥਾ ਚ ਹੇਮਂਤੇ ਨਿਰਾਹਾਰਾ ਤਤਾਪ ਸਾ ੨੯.
ਸਿਆਲ ਰੁੱਤ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਨੰਗੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਬੈਠੀ, ਉਪਵਾਸ ਕਰਦੀ ਹੋਈ ਤਪ ਕਰਦੀ ਰਹੀ।
ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਗਤਾਂ ਗਿਰਿਸੁਤਾਂ ਪਿਤੁਰ੍ਵੈਰਮਨੁਸ੍ਮਰਨ੍ ੨੯.
ਜਦ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਦੇ ਚਲੇ ਜਾਣ ਦਾ ਪਤਾ ਲੱਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਉ ਨਾਲ ਵੈਰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ।
ਜਿਤੇ ਕਿਲਾਂਧਕੇ ਦੈਤ੍ਯੇ ਗਿਰਿਸ਼ੇਨਾਮਰਦ੍ਵਿषਿ ੨੯.
ਜਦ ਅਸੁਰ ਅੰਧਕਾ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਵੈਰੀ ਸੀ, ਪਹਾੜ ਦੇ ਮਾਲਕ ਵਲੋਂ ਹਰਾ ਗਿਆ,
ਤਮਾਗਤ੍ਯਾਬ੍ਰਵੀਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਤਪਸਾ ਪਰਿਤੋषਿਤਃ ੨੯.
ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਉਸ ਦੀ ਤਪੱਸਿਆ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਕੋਲ ਆਏ ਤੇ ਆਖਿਆ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਮਾਹ ਦੈਤ੍ਯਸ੍ਤੁ ਨਿਰ੍ਮृਤ੍ਯੁਤ੍ਵਮਹਂ ਵृਣੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮੋਵਾਚ ੨੯.
ਅਸੁਰ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਮੌਤ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਮੰਗਦਾ ਹਾਂ।" ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ:
ਯਤਸ੍ਤਤੋऽਪਿ ਦੈਤ੍ਯੇਂਦ੍ਰ ਮृਤ੍ਯੁਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਃ ਸ਼ਰੀਰਿਣਾ ੨੯.
ਪਰ, ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਜਿੰਨਾ ਵੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੀਏ, ਜਿਸਦੇ ਕੋਲ ਸਰੀਰ ਹੈ, ਉਹ ਮੌਤ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਬਚ ਸਕਦਾ।
ਰੂਪਸ੍ਯ ਪਰਿਵਰ੍ਤੋ ਮੇ ਯਦਾ ਸ੍ਯਾਤ੍ਪਦ੍ਮਸਂਭਵ ੨੯.
ਜਦ ਮੇਰਾ ਰੂਪ ਬਦਲੇ, ਹੇ ਕਮਲ ਵਿਚੋਂ ਜੰਮੇ, ਤਾਂ ਮੌਤ ਮੈਨੂੰ ਆ ਜਾਵੇ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਸ੍ਤਂ ਤਥੇਤ੍ਯਾਹ ਤੁष੍ਟਃ ਕਮਲਸਂਭਵਃ ੨੯.
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਕਮਲ ਵਿਚੋਂ ਜੰਮੇ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਖਿਆ, "ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ, ਐਵੇਂ ਹੋਵੇ।"
ਆਜਗਾਮ ਸ ਚ ਸ੍ਥਾਨਂ ਤਦਾ ਤ੍ਰਿਪੁਰਘਾਤਿਨਃ ੨੯.
ਫਿਰ ਉਹ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦੇ ਥਾਂ ਤੇ ਗਿਆ।
ਤਂ ਚਾਸੌ ਵਂਚਯਿਤ੍ਵਾ ਚ ਆਡਿਃ ਸਰ੍ਪਸ਼ਰੀਰਭृਤ੍ ੨੯.
ਉਸ ਨੇ, ਜਿਹੜਾ ਸੱਪ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਠੱਗ ਲਿਆ।
ਭੁਜਂਗਰੂਪਂ ਸਂਤ੍ਯਜ੍ਯ ਬਭੂਵਾਥ ਮਹਾਸੁਰਃ ੨੯.
ਉਹ ਮਹਾਨ ਅਸੁਰ ਸੱਪ ਦਾ ਰੂਪ ਛੱਡ ਕੇ ਹੋਰ ਰੂਪ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ।
ਕृਤ੍ਵੋਮਾਯਾਸ੍ਤਤੋ ਰੂਪਮਪ੍ਰਤਰ੍ਕ੍ਯਮਨੋਹਰਮ੍ ੨੯.
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਅਜਿਹਾ ਰੂਪ ਬਣਾਇਆ ਜੋ ਸਮਝ ਤੋਂ ਪਰੇ ਤੇ ਮਨ ਮੋਹਣ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਚਕ੍ਰੇ ਭਗਾਂਤਰੇ ਦੈਤ੍ਯੋ ਦਂਤਾਨ੍ਵਜ੍ਰੋਪਮਾਨ੍ਦृਢਾਨ੍ ੨੯.
ਅਸੁਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਵਿਚ ਹੀਰੇ ਵਰਗੇ ਸਖਤ ਦੰਦ ਬਣਾਏ।
ਕृਤ੍ਵੋਮਾਰੂਪਮੇਵਂ ਸ ਸ੍ਥਿਤੋ ਦੈਤ੍ਯੋ ਹਰਾਂਤਿਕੇ ੨੯.
ਉਮਾਂ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਅਸੁਰ ਹਰਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਮਨ੍ਯਮਾਨੋ ਗਿਰਿਸੁਤਾਂ ਸਰ੍ਵੈ ਰਵਯਵਾਂਤਰੈਃ ੨੯.
ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਸਮਝ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਹਰ ਅੰਗ ਵਿਚ।
ਯਾ ਤ੍ਵਂ ਮਦਸ਼ਯਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇਹ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨਿ ੨੯.
ਹੇ ਸੋਹਣੀ ਰੰਗ ਵਾਲੀ, ਤੇਰਾ ਅਹੰਕਾਰ ਜਾਣ ਕੇ, ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਆਈ ਹੈਂ।
ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾ ਯਾ ਤ੍ਵਂ ਮਾਂ ਯੁਕ੍ਤਮੇਵਂਵਿਧਂ ਤ੍ਵਯਿ ੨੯.
ਤੂੰ ਜਦੋਂ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਈ, ਤਾਂ ਇਹ ਤੇਰਾ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਪਿਆਰ ਸਹੀ ਹੀ ਹੈ।
ਯਾਤਾਸ੍ਮਿ ਤਪਸਸ਼੍ਚਰ੍ਤੁਂ ਕਾਲੀਵਾਕ੍ਯਾਤ੍ਤਵਾਤੁਲਮ੍ ੨੯.
ਤੇਰੇ ਬੋਲਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ, ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਚਲਦਿਆਂ, ਮੈਂ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਨ ਨਿਕਲ ਪਈ ਹਾਂ।