ਅਵष੍ਟਬ੍ਧਾਵਥ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤ੍ਵਾ ਪਾਦੌ ਸ਼ਂਕਰਪਾਣਿਨਾ ੨੭.
ਫਿਰ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਫੜ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਤਸ੍ਯਾਂ ਵ੍ਰਜਨ੍ਤ੍ਯਾਂ ਕੋਪੇਨ ਪੁਨਰਾਹ ਪੁਰਾਂਤਕਃ ੨੭.
ਜਦ ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਚਲ ਪਈ, ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੇ ਮੁੜ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਹਿਮਾਚਲਸ੍ਯ ਸ਼੍ਰृਂਗੈਸ੍ਤੈਰ੍ਮੇਘਮਾਲਾਕੁਲੈਰ੍ਮਨਃ ੨੭.
ਮੇਰਾ ਮਨ ਹਿਮਾਚਲ ਦੇ ਉਹਨਾਂ ਚੋਟੀਆਂ ਕਰਕੇ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੈ, ਜੋ ਬੱਦਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ।
ਕਾਠਿਨ੍ਯਂ ਕष੍ਟਮਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤੇ ਵਨੇਭ੍ਯੋ ਬਹੁਧਾ ਗਤਮ੍ ੨੭.
ਤੇਰੇ ਵਿਚ ਜੋ ਸਖ਼ਤੀ ਤੇ ਕਠੋਰਤਾ ਆਈ ਹੈ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਜੰਗਲਾਂ ਤੋਂ ਆਈ ਹੈ।
ਸਂਕ੍ਰਾਂਤਂ ਸਰ੍ਵਮੇਵੈਤਤ੍ਤਵ ਦੇਵੀ ਹਿਮਾਚਲਾਤ੍ ੨੭.
ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਤੈਨੂੰ ਹਿਮਾਚਲ ਤੋਂ ਹੀ ਮਿਲਿਆ ਹੈ।
ਕੋਪਕਂਪਿਤਧੂਮ੍ਰਾਸ੍ਯਾ ਪ੍ਰਸ੍ਫੁਰਦ੍ਦਸ਼ਨਚ੍ਛਦਾ ੨੭.
ਉਸ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਕੰਪਦੇ ਹੋਏ ਹੋਠ, ਧੂੰਆਂ ਵਾਲਾ ਮੂੰਹ, ਤੇ ਦੰਦ ਦਿਖ ਰਹੇ ਸਨ।
ਤਵਾਪਿ ਦੁष੍ਟਸਂਪਰ੍ਕਾਤ੍ਸਂਕ੍ਰਾਂਤਂ ਸਰ੍ਵਮੇਵਹਿ ੨੭.
ਅਸਲ ਵਿਚ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਤੈਨੂੰ ਮੰਦੇ ਸੰਗਤ ਕਰਕੇ ਵੀ ਮਿਲਿਆ ਹੈ।
ਹृਤ੍ਕਾਲੁष੍ਯਂ ਸ਼ਸ਼ਾਂਕਾਤ੍ਤੇ ਦੁਰ੍ਬੋਧਤ੍ਵਂ ਵृषਾਦਪਿ ੨੭.
ਚੰਦ ਤੋਂ ਤੂੰ ਮਨ ਦੀ ਮਲਿਨਤਾ ਲਈ ਹੈ, ਤੇ ਵੱਛ ਤੋਂ ਸਮਝਣ ਦੀ ਔਖਾਈ।
ਸ਼੍ਮਸ਼ਾਨਵਾਸ ਆਸੀਸ੍ਤ੍ਵਂ ਨਗ੍ਨਤ੍ਵਾਨ੍ਨ ਤਵ ਤ੍ਰਪਾ ੨੭.
ਤੂੰ ਸਮਸ਼ਾਨਾਂ ਵਿਚ ਰਹੀ ਹੈ; ਤੇਰੀ ਨੰਗੀ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਤੈਨੂੰ ਕੋਈ ਲਾਜ ਨਹੀਂ।
ਵ੍ਰਜਂਤੀ ਗਿਰਿਜਾऽਪਸ਼੍ਯਤ੍ਸਖੀਂ ਮਾਤੁਰ੍ਮਹਾਪ੍ਰਭਾਮ੍ ੨੮.
ਜਦ ਗਿਰਿਜਾ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਸਹਾਈ ਸਖੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਸਾਪਿ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਗਿਰਿਸੁਤਾਂ ਸ੍ਨੇਹਵਿਕ੍ਲਵਮਾਨਸਾ ੨੮.
ਉਸ ਨੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਸਾ ਚਾਸ੍ਯੈ ਸਰ੍ਵਮਾਚਖ੍ਯੌ ਸ਼ਂਕਰਾਤ੍ਕੋਪਕਾਰਣਮ੍ ੨੮.
ਉਸ ਨੇ ਗਿਰਿਜਾ ਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ—ਸ਼ੰਕਰ ਨਾਲ ਗੁੱਸੇ ਦਾ ਕਾਰਨ।
ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ਼ੈਲਾਧਿਰਾਜਸ੍ਯ ਦੇਵਤਾ ਤ੍ਵਮਨਿਂਦਿਤੇ ੨੮.
ਹੇ ਨਿਰਮਲ, ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਦੇਵੀ ਰਹੀ ਹੈਂ।
ਤਦਹਂ ਸਂਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਯਦ੍ਵਿਧੇਯਂ ਤਵਾਧੁਨਾ ੨੮.
ਇਸ ਲਈ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸਾਂਗਾ ਕਿ ਤੈਨੂੰ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਵਯਾਖ੍ਯੇਯਂ ਮਮ ਸ਼ੁਬੇ ਯੁਕ੍ਤਂ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਕਰੋਮ੍ਯਹਮ੍ ੨੮.
ਹੇ ਸੁਭਾਗੀ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ, ਫਿਰ ਮੈਂ ਜੋ ਠੀਕ ਹੋਵੇਗਾ, ਉਹ ਕਰਾਂਗਾ।
ਰਮ੍ਯੇ ਤਤ੍ਰ ਮਹਾਸ਼ृਂਗੇ ਨਾਨਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯੋਪਸ਼ੋਭਿਤੇ ੨੮.
ਉਸ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਵੱਡੇ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ, ਜਿੱਥੇ ਕਈ ਅਚੰਭੇ ਸਜੇ ਹੋਏ ਹਨ—
ਤਪਸ੍ਤੇਪੇ ਗਿਰਿਸੁਤਾ ਪੁਤ੍ਰੇਣ ਪਰਿਪਾਲਿਤਾ ੨੮.
ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ ਤਪ ਕਰਿਆ।
ਯਥਾ ਨ ਕਾਚਿਤ੍ਪ੍ਰਵਿਸ਼ੇਦ੍ਯੋषਿਦਤ੍ਰ ਹਰਾਂਤਿਕੇ ੨੮.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੋਈ ਵੀ ਔਰਤ ਇੱਥੇ ਹਰਾ ਦੇ ਨੇੜੇ ਨਾਹ ਆ ਸਕੇ।
ਸ਼ੀਘ੍ਰਮੇਵ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਤਤੋ ਯੁਕ੍ਤਮਨਂਤਰਮ੍ ੨੮.
ਮੈਂ ਇਹ ਕੰਮ ਜਲਦੀ ਕਰਾਂਗਾ, ਫਿਰ ਜਿਹੜਾ ਠੀਕ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਕਰਾਂਗਾ।
ਮਾਤੁਰਾਜ੍ਞਾ ਸੁਤੋ ਹ੍ਲਾਦ ਪ੍ਲਾਵਿਤਾਂਗੋ ਗਤਜ੍ਵਰਃ ੨੮.
ਮਾਂ ਦੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਆਨੰਦ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਬਿਮਾਰੀ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਆਗਿਆ ਮੰਨੀ।
ਗਜਵਕ੍ਤ੍ਰਂ ਤਤਃ ਪ੍ਰਾਹ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਸਮਵਸ੍ਥਿਤਮ੍ ੨੮.
ਫਿਰ ਗਜਵਕਤਰ ਨੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਥੇ ਖੜੇ ਹੋਏ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਗਜਵਕ੍ਤ੍ਰਂ ਹਿ ਤ੍ਵਾਂ ਬਾਲ ਮਾਮਿਵੋਪਹਸਿष੍ਯਤਿ ੨੮.
ਹੇ ਬੱਚੇ, ਗਜਵਕਤਰ ਤੈਨੂੰ ਵੀ ਮੇਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੱਸੇਗਾ।
ਪਰਾਭਵਾਦ੍ਧਿ ਧੂਰ੍ਤਾਨਾਂ ਮਰਣਂ ਸਾਧੁ ਪੁਤ੍ਰਕ ੨੮.
ਹੇ ਪਿਆਰੇ ਪੁੱਤਰ, ਮੰਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਹਾਰ ਲਈ ਮੌਤ ਹੀ ਠੀਕ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਸ੍ਕਾਂਦੇ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਏਕਾਸ਼ੀਤਿਸਾਹਸ੍ਰ੍ਯਾਂ ਸਂਹਿਤਾਯਾਂ ਪ੍ਰਥਮੇ ਮਾਹੇਸ਼੍ਵਰਖਣ੍ਡੇ ਕੌਮਾਰਿਕਾਖਣ੍ਡੇ ਕੁਮਾਰੇਸ਼੍ਵਰਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯੇ ਪਾਰ੍ਵਤ੍ਯਸ੍ਤਪੋਰ੍ਥਂ ਗਮਨਵਰ੍ਣਨਂਨਾਮਾष੍ਟਾਵਿਂਸ਼ੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕਉਮਾਰਿਕਾ ਖੰਡ ਦੇ ਕੁਮਾਰੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵਾਲੇ ਪਹਿਲੇ ਮਾਹੇਸ਼ਵਰ ਖੰਡ ਵਿਚ, ਪਾਰਵਤੀ ਦੇ ਤਪ ਲਈ ਜਾਣ ਦੀ ਵਰਣਨਾ ਵਾਲਾ ਅਠਾਈਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।
ਵ੍ਰਜਂਤੀ ਗਿਰਿਜਾऽਪਸ਼੍ਯਤ੍ਸਖੀਂ ਮਾਤੁਰ੍ਮਹਾਪ੍ਰਭਾਮ੍ ੨੯.
ਜਦੋਂ ਗਿਰਿਜਾ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੀ ਮਹਾਨ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਸਖੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਸਾਪਿ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਗਿਰਿਸੁਤਾਂ ਸ੍ਨੇਹਵਿਕ੍ਲਵਮਾਨਸਾ ੨੯.
ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਸਖੀ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ।
ਸਾ ਚਾਸ੍ਯੈ ਸਰ੍ਵਮਾਚਖ੍ਯੌ ਸ਼ਂਕਰਾਤ੍ਕੋਪਕਾਰਣਮ੍ ੨੯.
ਉਸ ਨੇ ਪਾਰਵਤੀ ਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ—ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਦਾ ਕਾਰਨ।
ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ਼ੈਲਾਧਿਰਾਜਸ੍ਯ ਦੇਵਤਾ ਤ੍ਵਮਨਿਂਦਿਤੇ ੨੯.
ਹੇ ਨਿਰਮਲ, ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਦੇਵੀ ਰਹੀ ਹੈਂ।
ਤਦਹਂ ਸਂਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਯਦ੍ਵਿਧੇਯਂ ਤਵਾਧੁਨਾ ੨੯.
ਇਸ ਲਈ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸਾਂਗਾ ਕਿ ਤੈਨੂੰ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਵਯਾਖ੍ਯੇਯਂ ਮਮ ਸ਼ੁਭੇ ਯੁਕ੍ਤਂ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਕਰੋਮ੍ਯਹਮ੍ ੨੯.
ਹੇ ਸੁਭਾਗੀ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ, ਫਿਰ ਮੈਂ ਜੋ ਠੀਕ ਹੋਵੇਗਾ, ਉਹ ਕਰਾਂਗਾ।