ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਿ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਾਮ੍ਯਸ੍ਮਿ ਦੁष੍ਕਰਮ੍ ੨੭.
ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਉਹ ਚੀਜ਼ ਮੰਗਦਾ ਹਾਂ ਜੋ ਮਿਲਣੀ ਔਖੀ ਹੈ।
ਕ੍ਰੀਡਿਤੁਂ ਵੀਰਕੇ ਯਾਤੇ ਤਤੋ ਦੇਵੀ ਚ ਪਾਰ੍ਵਤੀ ੨੭.
ਜਦੋਂ ਛੋਟਾ ਵੀਰ ਖੇਡਣ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਤਦ ਪਾਰਵਤੀ ਦੇਵੀ—
ਤਤੋ ਗਿਰਿਸੁਤਾਕਣ੍ਠੇ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਬਾਹੁਰ੍ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ ੨੭.
ਫਿਰ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਦੇ ਗਲੇ 'ਚ ਆਪਣਾ ਬਾਂਹ ਪਾ ਲਿਆ।
ਸ ਹਿ ਗੌਰਤਨੁਃ ਸ਼ਰ੍ਵੋ ਵਿਸ਼ੇषਾਚ੍ਛਸ਼ਿਸ਼ੋਭਿਤਃ ੨੭.
ਉਹ ਸ਼ਰਵ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਚਿੱਟਾ ਹੈ, ਚੰਦ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਖਾਸ ਤੌਰ 'ਤੇ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਸ਼ਰੀਰੇ ਮਮ ਤਨ੍ਵਂਗੀ ਸਿਤੇ ਭਾਸ੍ਯਸਿਤਦ੍ਯੁਤਿਃ ੨੭.
ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ, ਓ ਸੁੰਦਰ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਤੇਰੀ ਚਿੱਟੀ ਚਾਨਣ ਚਮਕਦੀ ਹੈ।
ਚਂਦ੍ਰਜ੍ਯੋਤ੍ਸ੍ਨਾਭਿਸਂਪृਕ੍ਤਾ ਤਾਮਸੀ ਰਜਨੀ ਯਥਾ ੨੭.
ਜਿਵੇਂ ਚੰਦ ਦੀ ਕਿਰਣਾਂ ਨਾਲ ਕਾਲੀ ਰਾਤ ਰੰਗੀ ਹੋਈ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਐਸਾ ਹੀ ਮੇਰਾ ਰੂਪ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਗਿਰਿਜਾ ਤੇਨ ਕਣ੍ਠਂ ਸ਼ਰ੍ਵਾਦ੍ਵਿਮੁਚ੍ਯ ਸਾ ੨੭.
ਸ਼ਰਵ ਵਲੋਂ ਐਸਾ ਕਹਿਣ 'ਤੇ, ਗਿਰਿਜਾ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਗਲਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਸ੍ਵਕृਤੇਨ ਜਨਃ ਸਰ੍ਵੋ ਜਨੇਨ ਪਰਿਭੂਯਤੇ ੨੭.
ਹਰ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਕਰਤਬਾਂ ਕਰਕੇ, ਹੋਰਾਂ ਵਲੋਂ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਪੋਭਿਰ੍ਦੀਪ੍ਤਚਰਿਤੈਰ੍ਯਤ੍ਤ੍ਵਾਂ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਿਤਵਤ੍ਯਹਮ੍ ੨੭.
ਤਪਸਿਆ ਤੇ ਚੰਗੇ ਕੰਮਾਂ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ ਹੈ।
ਨੈਵਾਹਂ ਕੁਟਿਲਾ ਸ਼ਰ੍ਵ ਵਿषਮਾ ਨ ਚ ਧੂਰ੍ਜਟੇ ੨੭.
ਸ਼ਰਵ, ਮੈਂ ਕੌੜੀ ਨਹੀਂ ਹਾਂ, ਧੂਰਜਟੇ, ਮੈਂ ਰੁੱਖੀ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹਾਂ।
ਨਾਹਂ ਮੁष੍ਣਾਮਿ ਨਯਨੇ ਨੇਤ੍ਰਹਂਤਾ ਭਵਾਨ੍ਭਵ ੨੭.
ਮੈਂ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ; ਭਵ, ਅੱਖ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਤੂੰ ਹੈਂ।
ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਸ਼ੂਲਂ ਜਨਯਸੇ ਸ੍ਵੈਰ੍ਦੋषੈਰ੍ਮਾਮਦਿਕ੍ਸ਼ਿਪਨ੍ ੨੭.
ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਸ਼ੂਲ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈਂ, ਤੇ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਉਹ ਗਲਤੀ ਦੱਸਦਾ ਹੈਂ ਜੋ ਤੇਰੀ ਆਪਣੀ ਹੈ।
ਯਾਸ੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਪਰਿਤ੍ਯਕ੍ਤੁਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਤਪਸਾ ਗਿਰਿਮ੍ ੨੭.
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਤਪਸਿਆ ਲਈ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਜਾਵਾਂਗੀ।
ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਤਸ੍ਯਾ ਵਚਨਂ ਕੋਪਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਾਕ੍ਸ਼ਰਂ ਭਵਃ ੨੭.
ਉਸ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰੇ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਭਵ—
ਨ ਤਤ੍ਤ੍ਵਜ੍ਞਾਸਿ ਗਿਰਿਜੇ ਨਾਹਂ ਨਿਂਦਾਪਰਸ੍ਤਵ ੨੭.
ਹੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ, ਤੂੰ ਅਸਲ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੀ; ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ ਹਾਂ।
ਵਿਕਲ੍ਪਃ ਸ੍ਵਚ੍ਛਚਿਤ੍ਤੇਤਿ ਗਿਰਿਜੈषਾ ਮਮ ਪ੍ਰਿਯਾ ੨੭.
ਇਹ ਤੇਰਾ ਮਨ ਸਾਫ਼ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਹੀ ਤੇਰੇ ਵਿਚ ਸੰਦੇਹ ਆਇਆ ਹੈ, ਹੇ ਗਿਰਿਜਾ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਅਸ੍ਮਾਦृਸ਼ਾਨਾਂ ਕृष੍ਣਾਂਗਿ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਂਤੇऽਨ੍ਯਥਾ ਗਿਰਃ ੨੭.
ਸਾਡੇ ਵਰਗਿਆਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ, ਹੇ ਕਾਲੀ ਬਾਂਹ ਵਾਲੀ, ਕਈ ਵਾਰੀ ਹੋਰ ਹੀ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਨਰ੍ਮਵਾਦੀ ਭਵਿष੍ਯਾਮਿ ਜਹਿ ਕੋਪਂ ਸੁਚਿਸ੍ਮਿਤੇ ੨੭.
ਮੈਂ ਮਜ਼ਾਕੀਅਤ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਾਂਗਾ; ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਗੁੱਸਾ ਛੱਡ ਦੇ, ਹੇ ਸੋਹਣੀ ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲੀ।
ਦੀਨੇਨਾਪ੍ਯਪਮਾਨੇਨ ਨਿਂਦਿਤਾ ਨਮਿ ਵਿਕ੍ਰਿਯਾਮ੍ ੨੭.
ਕਿਸੇ ਨਿਕੰਮੇ ਦੀ ਬੇਇਜ਼ਤੀ ਹੋਣ ਤੇ ਵੀ, ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਧੀਰਜ ਨਹੀਂ ਗੁਆਉਂਦਾ।
ਇਤ੍ਯਨੇਕੈਸ਼੍ਚਾਟੁਵਾਕ੍ਯੈਃ ਸੂਕ੍ਤੈਰ੍ਦੇਵੇਨ ਬੋਧਿਤਾ ੨੭.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਮਿੱਠੀਆਂ ਤੇ ਚੰਗੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਾਲ, ਦੇਵ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਮਝਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ।
ਅਵष੍ਟਬ੍ਧਾਵਥ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤ੍ਵਾ ਪਾਦੌ ਸ਼ਂਕਰਪਾਣਿਨਾ ੨੭.
ਫਿਰ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਫੜ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਤਸ੍ਯਾਂ ਵ੍ਰਜਨ੍ਤ੍ਯਾਂ ਕੋਪੇਨ ਪੁਨਰਾਹ ਪੁਰਾਂਤਕਃ ੨੭.
ਜਦ ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਚਲ ਪਈ, ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੇ ਮੁੜ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਹਿਮਾਚਲਸ੍ਯ ਸ਼੍ਰृਂਗੈਸ੍ਤੈਰ੍ਮੇਘਮਾਲਾਕੁਲੈਰ੍ਮਨਃ ੨੭.
ਮੇਰਾ ਮਨ ਹਿਮਾਚਲ ਦੇ ਉਹਨਾਂ ਚੋਟੀਆਂ ਕਰਕੇ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੈ, ਜੋ ਬੱਦਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ।
ਕਾਠਿਨ੍ਯਂ ਕष੍ਟਮਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤੇ ਵਨੇਭ੍ਯੋ ਬਹੁਧਾ ਗਤਮ੍ ੨੭.
ਤੇਰੇ ਵਿਚ ਜੋ ਸਖ਼ਤੀ ਤੇ ਕਠੋਰਤਾ ਆਈ ਹੈ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਜੰਗਲਾਂ ਤੋਂ ਆਈ ਹੈ।
ਸਂਕ੍ਰਾਂਤਂ ਸਰ੍ਵਮੇਵੈਤਤ੍ਤਵ ਦੇਵੀ ਹਿਮਾਚਲਾਤ੍ ੨੭.
ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਤੈਨੂੰ ਹਿਮਾਚਲ ਤੋਂ ਹੀ ਮਿਲਿਆ ਹੈ।
ਕੋਪਕਂਪਿਤਧੂਮ੍ਰਾਸ੍ਯਾ ਪ੍ਰਸ੍ਫੁਰਦ੍ਦਸ਼ਨਚ੍ਛਦਾ ੨੭.
ਉਸ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਕੰਪਦੇ ਹੋਏ ਹੋਠ, ਧੂੰਆਂ ਵਾਲਾ ਮੂੰਹ, ਤੇ ਦੰਦ ਦਿਖ ਰਹੇ ਸਨ।
ਤਵਾਪਿ ਦੁष੍ਟਸਂਪਰ੍ਕਾਤ੍ਸਂਕ੍ਰਾਂਤਂ ਸਰ੍ਵਮੇਵਹਿ ੨੭.
ਅਸਲ ਵਿਚ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਤੈਨੂੰ ਮੰਦੇ ਸੰਗਤ ਕਰਕੇ ਵੀ ਮਿਲਿਆ ਹੈ।
ਹृਤ੍ਕਾਲੁष੍ਯਂ ਸ਼ਸ਼ਾਂਕਾਤ੍ਤੇ ਦੁਰ੍ਬੋਧਤ੍ਵਂ ਵृषਾਦਪਿ ੨੭.
ਚੰਦ ਤੋਂ ਤੂੰ ਮਨ ਦੀ ਮਲਿਨਤਾ ਲਈ ਹੈ, ਤੇ ਵੱਛ ਤੋਂ ਸਮਝਣ ਦੀ ਔਖਾਈ।
ਸ਼੍ਮਸ਼ਾਨਵਾਸ ਆਸੀਸ੍ਤ੍ਵਂ ਨਗ੍ਨਤ੍ਵਾਨ੍ਨ ਤਵ ਤ੍ਰਪਾ ੨੭.
ਤੂੰ ਸਮਸ਼ਾਨਾਂ ਵਿਚ ਰਹੀ ਹੈ; ਤੇਰੀ ਨੰਗੀ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਤੈਨੂੰ ਕੋਈ ਲਾਜ ਨਹੀਂ।
ਵ੍ਰਜਂਤੀ ਗਿਰਿਜਾऽਪਸ਼੍ਯਤ੍ਸਖੀਂ ਮਾਤੁਰ੍ਮਹਾਪ੍ਰਭਾਮ੍ ੨੮.
ਜਦ ਗਿਰਿਜਾ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਸਹਾਈ ਸਖੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।