ਨਾਨਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਗੁਣਾਧਾਰਃ ਪ੍ਰਤੀਹਾਰੋ ਮਤੋਂऽਬਿਕੇ ਦੇਵ੍ਯੁਵਾਚ ੨੭.
ਹੇ ਅੰਬਿਕਾ, ਇਹ 'ਪ੍ਰਤੀਹਾਰ' ਨਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕਈ ਅਜੀਬ ਗੁਣ ਹਨ।
ਕਦਾਹਮੀਦृਸ਼ਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਲਪ੍ਸ੍ਯਾਮ੍ਯਾਨਂਦਦਾਯਕਮ੍ ਸ਼ਰ੍ਵ ਉਵਾਚ ੨੭.
ਦੇਵੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਕਦੋਂ ਮੈਂ ਐਸਾ ਪੁੱਤਰ ਪਾਵਾਂਗੀ, ਜੋ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ?' ਸ਼ਰਵ ਨੇ ਉਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਵਿਜਯਾਂ ਪ੍ਰਾਹ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮਾਨਯ ਵੀਰਕਮ੍ ੨੭.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਵਿਜਯਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਚਲੋ, ਵਿਰਕਾ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਲਿਆਓ।'
ਏਹਿ ਵੀਰਕ ਤੇ ਦੇਵੀ ਗਿਰਿਜਾ ਤੋषਿਤਾ ਸ਼ੁਭਾ ੨੭.
'ਆ ਵਿਰਕਾ, ਗਿਰਿਜਾ ਦੇਵੀ, ਜੋ ਸ਼ੁਭ ਹੈ, ਉਹ ਤੈਥੋਂ ਖੁਸ਼ ਹੋਈ ਹੈ।'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਸਂਭ੍ਰਮਯੁਤੋ ਮੁਖਂ ਸਂਮਾਰ੍ਜ੍ਯ ਪਾਣਿਨਾ ੨੭.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਚਿਹਰਾ ਪੂੰਝ ਲਿਆ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਗਿਰਿਜਾ ਪ੍ਰਾਹ ਗਿਰਾਮਧੁਰਵਰ੍ਣਯਾ ੨੭.
ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਗਿਰਿਜਾ ਨੇ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ਦਂਡਵਦ੍ਦੇਵੀਂ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯਾਵਸ੍ਥਿਤਃ ਪੁਰਃ ੨੭.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਚੁਚੁਂਬ ਚ ਕਪੋਲੇ ਤਂ ਗਾਤ੍ਰਾਣਿ ਚ ਪ੍ਰਮਾਰ੍ਜਯਤ੍ ੨੭.
ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਮੱਥੇ 'ਤੇ ਚੁੰਬਨ ਕੀਤਾ ਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਪੋਂਝਿਆ।
ਏਵਂ ਸਂਕਲ੍ਪ੍ਯ ਤਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਲਾਲਯਿਤ੍ਵਾ ਉਮਾਚਿਰਮ੍ ੨੭.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਮਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਲਈ ਲਾਡ ਪਿਆਰ ਕੀਤਾ।
ਤਤਸ਼੍ਚਿਕ੍ਰੀਡ ਮਧ੍ਯੇ ਸ ਗਣਾਨਾਂ ਪਾਰ੍ਵਤੀਸੁਤਃ ੨੭.
ਫਿਰ ਪਾਰਵਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਗਣਾਂ ਦੇ ਵਿਚ ਖੇਡਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਿ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਾਮ੍ਯਸ੍ਮਿ ਦੁष੍ਕਰਮ੍ ੨੭.
ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਉਹ ਚੀਜ਼ ਮੰਗਦਾ ਹਾਂ ਜੋ ਮਿਲਣੀ ਔਖੀ ਹੈ।
ਕ੍ਰੀਡਿਤੁਂ ਵੀਰਕੇ ਯਾਤੇ ਤਤੋ ਦੇਵੀ ਚ ਪਾਰ੍ਵਤੀ ੨੭.
ਜਦੋਂ ਛੋਟਾ ਵੀਰ ਖੇਡਣ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਤਦ ਪਾਰਵਤੀ ਦੇਵੀ—
ਤਤੋ ਗਿਰਿਸੁਤਾਕਣ੍ਠੇ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਬਾਹੁਰ੍ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ ੨੭.
ਫਿਰ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਦੇ ਗਲੇ 'ਚ ਆਪਣਾ ਬਾਂਹ ਪਾ ਲਿਆ।
ਸ ਹਿ ਗੌਰਤਨੁਃ ਸ਼ਰ੍ਵੋ ਵਿਸ਼ੇषਾਚ੍ਛਸ਼ਿਸ਼ੋਭਿਤਃ ੨੭.
ਉਹ ਸ਼ਰਵ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਚਿੱਟਾ ਹੈ, ਚੰਦ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਖਾਸ ਤੌਰ 'ਤੇ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਸ਼ਰੀਰੇ ਮਮ ਤਨ੍ਵਂਗੀ ਸਿਤੇ ਭਾਸ੍ਯਸਿਤਦ੍ਯੁਤਿਃ ੨੭.
ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ, ਓ ਸੁੰਦਰ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਤੇਰੀ ਚਿੱਟੀ ਚਾਨਣ ਚਮਕਦੀ ਹੈ।
ਚਂਦ੍ਰਜ੍ਯੋਤ੍ਸ੍ਨਾਭਿਸਂਪृਕ੍ਤਾ ਤਾਮਸੀ ਰਜਨੀ ਯਥਾ ੨੭.
ਜਿਵੇਂ ਚੰਦ ਦੀ ਕਿਰਣਾਂ ਨਾਲ ਕਾਲੀ ਰਾਤ ਰੰਗੀ ਹੋਈ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਐਸਾ ਹੀ ਮੇਰਾ ਰੂਪ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਗਿਰਿਜਾ ਤੇਨ ਕਣ੍ਠਂ ਸ਼ਰ੍ਵਾਦ੍ਵਿਮੁਚ੍ਯ ਸਾ ੨੭.
ਸ਼ਰਵ ਵਲੋਂ ਐਸਾ ਕਹਿਣ 'ਤੇ, ਗਿਰਿਜਾ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਗਲਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਸ੍ਵਕृਤੇਨ ਜਨਃ ਸਰ੍ਵੋ ਜਨੇਨ ਪਰਿਭੂਯਤੇ ੨੭.
ਹਰ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਕਰਤਬਾਂ ਕਰਕੇ, ਹੋਰਾਂ ਵਲੋਂ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਪੋਭਿਰ੍ਦੀਪ੍ਤਚਰਿਤੈਰ੍ਯਤ੍ਤ੍ਵਾਂ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਿਤਵਤ੍ਯਹਮ੍ ੨੭.
ਤਪਸਿਆ ਤੇ ਚੰਗੇ ਕੰਮਾਂ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ ਹੈ।
ਨੈਵਾਹਂ ਕੁਟਿਲਾ ਸ਼ਰ੍ਵ ਵਿषਮਾ ਨ ਚ ਧੂਰ੍ਜਟੇ ੨੭.
ਸ਼ਰਵ, ਮੈਂ ਕੌੜੀ ਨਹੀਂ ਹਾਂ, ਧੂਰਜਟੇ, ਮੈਂ ਰੁੱਖੀ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹਾਂ।
ਨਾਹਂ ਮੁष੍ਣਾਮਿ ਨਯਨੇ ਨੇਤ੍ਰਹਂਤਾ ਭਵਾਨ੍ਭਵ ੨੭.
ਮੈਂ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ; ਭਵ, ਅੱਖ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਤੂੰ ਹੈਂ।
ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਸ਼ੂਲਂ ਜਨਯਸੇ ਸ੍ਵੈਰ੍ਦੋषੈਰ੍ਮਾਮਦਿਕ੍ਸ਼ਿਪਨ੍ ੨੭.
ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਸ਼ੂਲ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈਂ, ਤੇ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਉਹ ਗਲਤੀ ਦੱਸਦਾ ਹੈਂ ਜੋ ਤੇਰੀ ਆਪਣੀ ਹੈ।
ਯਾਸ੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਪਰਿਤ੍ਯਕ੍ਤੁਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਤਪਸਾ ਗਿਰਿਮ੍ ੨੭.
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਤਪਸਿਆ ਲਈ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਜਾਵਾਂਗੀ।
ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਤਸ੍ਯਾ ਵਚਨਂ ਕੋਪਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਾਕ੍ਸ਼ਰਂ ਭਵਃ ੨੭.
ਉਸ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰੇ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਭਵ—
ਨ ਤਤ੍ਤ੍ਵਜ੍ਞਾਸਿ ਗਿਰਿਜੇ ਨਾਹਂ ਨਿਂਦਾਪਰਸ੍ਤਵ ੨੭.
ਹੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ, ਤੂੰ ਅਸਲ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੀ; ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ ਹਾਂ।
ਵਿਕਲ੍ਪਃ ਸ੍ਵਚ੍ਛਚਿਤ੍ਤੇਤਿ ਗਿਰਿਜੈषਾ ਮਮ ਪ੍ਰਿਯਾ ੨੭.
ਇਹ ਤੇਰਾ ਮਨ ਸਾਫ਼ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਹੀ ਤੇਰੇ ਵਿਚ ਸੰਦੇਹ ਆਇਆ ਹੈ, ਹੇ ਗਿਰਿਜਾ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਅਸ੍ਮਾਦृਸ਼ਾਨਾਂ ਕृष੍ਣਾਂਗਿ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਂਤੇऽਨ੍ਯਥਾ ਗਿਰਃ ੨੭.
ਸਾਡੇ ਵਰਗਿਆਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ, ਹੇ ਕਾਲੀ ਬਾਂਹ ਵਾਲੀ, ਕਈ ਵਾਰੀ ਹੋਰ ਹੀ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਨਰ੍ਮਵਾਦੀ ਭਵਿष੍ਯਾਮਿ ਜਹਿ ਕੋਪਂ ਸੁਚਿਸ੍ਮਿਤੇ ੨੭.
ਮੈਂ ਮਜ਼ਾਕੀਅਤ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਾਂਗਾ; ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਗੁੱਸਾ ਛੱਡ ਦੇ, ਹੇ ਸੋਹਣੀ ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲੀ।
ਦੀਨੇਨਾਪ੍ਯਪਮਾਨੇਨ ਨਿਂਦਿਤਾ ਨਮਿ ਵਿਕ੍ਰਿਯਾਮ੍ ੨੭.
ਕਿਸੇ ਨਿਕੰਮੇ ਦੀ ਬੇਇਜ਼ਤੀ ਹੋਣ ਤੇ ਵੀ, ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਧੀਰਜ ਨਹੀਂ ਗੁਆਉਂਦਾ।
ਇਤ੍ਯਨੇਕੈਸ਼੍ਚਾਟੁਵਾਕ੍ਯੈਃ ਸੂਕ੍ਤੈਰ੍ਦੇਵੇਨ ਬੋਧਿਤਾ ੨੭.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਮਿੱਠੀਆਂ ਤੇ ਚੰਗੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਾਲ, ਦੇਵ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਮਝਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ।