ਵਿਚਿਤ੍ਰਵਾਹਨਾਸ਼੍ਚੈਵ ਨਾਨਾਯੁਧਧਰਾਸ੍ਤਥਾ ੨੭.
ਕੁਝ ਅਜੀਬ ਸਵਾਰੀ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਤੇ ਹੋਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ ਖੜੇ ਸਨ।
ਤਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਾਰ੍ਵਤੀ ਪ੍ਰਾਹ ਕਤਿਸਂਖ੍ਯਾਭਿਧਾਸ੍ਤ੍ਵਮੀ॥ ੨੭.
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਪਾਰਵਤੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਇਹਨਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਤੇ ਨਾਂ ਕੀ ਹਨ?'
ਅਸਂਖ੍ਯੇ ਯਾਸ੍ਤ੍ਵਮੀ ਦੇਵੀ ਅਸਂਖ੍ਯੇਯਾਭਿਧਾਸ੍ਤਥਾ ੨੭.
ਦੇਵੀ, ਇਹਨਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਇਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਂ ਵੀ ਅਣਗਿਣਤ ਹਨ।
ਸਿਦ੍ਧਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇषੁ ਰਥ੍ਯਾਸੁ ਜੀਰ੍ਣੋਦ੍ਯਾਨੇषੁ ਵੇਸ਼੍ਮਸੁ ੨੭.
ਸਿੱਧਾਂ ਦੇ ਥਾਂ, ਰਾਹਾਂ 'ਤੇ, ਉਜੜੇ ਬਾਗਾਂ ਵਿਚ ਤੇ ਘਰਾਂ ਵਿਚ, ਇਹ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਏਤੇ ਵਿਸ਼ਤਿ ਮੁਦਿਤਾ ਨਾਨਾਹਾਰਵਿਹਾਰਿਣਃ ਮਦਾਹਾਰਾਃ ਸਰ੍ਵਭਕ੍ਸ਼੍ਯਾਸ੍ਤਥਾਨ੍ਯੇ ਚਾਪ੍ਯਭੋਜਨਾਃ॥ ੨੭.
ਇਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਅੰਦਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਖਾਣਿਆਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦੇ ਹਨ; ਕੁਝ ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ ਸਭ ਕੁਝ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਹੋਰ ਕੁਝ ਕੁਝ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਖਾਂਦੇ।
ਗੀਤਨृਤ੍ਯੋਪਹਾਰਾਸ਼੍ਚ ਨਾਨਾਵਾਦ੍ਯਰਵਪ੍ਰਿਯਾਃ ੨੭.
ਇਹ ਗੀਤ, ਨੱਚ, ਭੇਟਾਂ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਾਜਿਆਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਮਨਃਸ਼ਿਲੇਨ ਕਲ੍ਕੇਨ ਯ ਏष ਚ੍ਛੁਰਿਤਾਨਨਃ ੨੭.
ਇਹ ਜਿਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਲਾਲ ਰੰਗ ਤੇ ਲੇਪ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਆਕਰ੍ਣ੍ਯਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਤੇ ਦੇਵ ਗਣੈਰ੍ਗੀਤਾਨ੍ਮਹਾਗੁਣਾਨ੍ ੨੭.
ਦੇਵ, ਤੇਰੇ ਗਣ ਤੇਰੇ ਵੱਡੇ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਗਾ ਗਾ ਕੇ ਸੁਣਦੇ ਹਨ।
ਸਦਾਸ਼ਿਵਸ਼ਿਵੇਤ੍ਯੇਵਂ ਵਿਹ੍ਵਲੋ ਵਕ੍ਤਿ ਯੋ ਮੁਹੁਃ ੨੭.
ਉਹ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਬੇਚੈਨ ਹੋ ਕੇ 'ਸਦਾਸ਼ਿਵ! ਸ਼ਿਵ!' ਹੀ ਆਖਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਏਨਂ ਵਿਜ੍ਞਾਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਕਿਂਨਾਮਾਸੌ ਗਣਸ੍ਤਵ ਸ਼੍ਰੀਸ਼ਂਕਰ ਉਵਾਚ ੨੭.
ਮੈਂ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ ਕਿ ਇਹ ਤੇਰਾ ਗਣ ਕੌਣ ਹੈ ਤੇ ਇਸ ਦਾ ਨਾਂ ਕੀ ਹੈ, ਹੇ ਸ਼੍ਰੀ ਸ਼ੰਕਰ।
ਨਾਨਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਗੁਣਾਧਾਰਃ ਪ੍ਰਤੀਹਾਰੋ ਮਤੋਂऽਬਿਕੇ ਦੇਵ੍ਯੁਵਾਚ ੨੭.
ਹੇ ਅੰਬਿਕਾ, ਇਹ 'ਪ੍ਰਤੀਹਾਰ' ਨਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕਈ ਅਜੀਬ ਗੁਣ ਹਨ।
ਕਦਾਹਮੀਦृਸ਼ਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਲਪ੍ਸ੍ਯਾਮ੍ਯਾਨਂਦਦਾਯਕਮ੍ ਸ਼ਰ੍ਵ ਉਵਾਚ ੨੭.
ਦੇਵੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਕਦੋਂ ਮੈਂ ਐਸਾ ਪੁੱਤਰ ਪਾਵਾਂਗੀ, ਜੋ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ?' ਸ਼ਰਵ ਨੇ ਉਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਵਿਜਯਾਂ ਪ੍ਰਾਹ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮਾਨਯ ਵੀਰਕਮ੍ ੨੭.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਵਿਜਯਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਚਲੋ, ਵਿਰਕਾ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਲਿਆਓ।'
ਏਹਿ ਵੀਰਕ ਤੇ ਦੇਵੀ ਗਿਰਿਜਾ ਤੋषਿਤਾ ਸ਼ੁਭਾ ੨੭.
'ਆ ਵਿਰਕਾ, ਗਿਰਿਜਾ ਦੇਵੀ, ਜੋ ਸ਼ੁਭ ਹੈ, ਉਹ ਤੈਥੋਂ ਖੁਸ਼ ਹੋਈ ਹੈ।'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਸਂਭ੍ਰਮਯੁਤੋ ਮੁਖਂ ਸਂਮਾਰ੍ਜ੍ਯ ਪਾਣਿਨਾ ੨੭.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਚਿਹਰਾ ਪੂੰਝ ਲਿਆ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਗਿਰਿਜਾ ਪ੍ਰਾਹ ਗਿਰਾਮਧੁਰਵਰ੍ਣਯਾ ੨੭.
ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਗਿਰਿਜਾ ਨੇ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ਦਂਡਵਦ੍ਦੇਵੀਂ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯਾਵਸ੍ਥਿਤਃ ਪੁਰਃ ੨੭.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਚੁਚੁਂਬ ਚ ਕਪੋਲੇ ਤਂ ਗਾਤ੍ਰਾਣਿ ਚ ਪ੍ਰਮਾਰ੍ਜਯਤ੍ ੨੭.
ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਮੱਥੇ 'ਤੇ ਚੁੰਬਨ ਕੀਤਾ ਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਪੋਂਝਿਆ।
ਏਵਂ ਸਂਕਲ੍ਪ੍ਯ ਤਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਲਾਲਯਿਤ੍ਵਾ ਉਮਾਚਿਰਮ੍ ੨੭.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਮਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਲਈ ਲਾਡ ਪਿਆਰ ਕੀਤਾ।
ਤਤਸ਼੍ਚਿਕ੍ਰੀਡ ਮਧ੍ਯੇ ਸ ਗਣਾਨਾਂ ਪਾਰ੍ਵਤੀਸੁਤਃ ੨੭.
ਫਿਰ ਪਾਰਵਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਗਣਾਂ ਦੇ ਵਿਚ ਖੇਡਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਿ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਾਮ੍ਯਸ੍ਮਿ ਦੁष੍ਕਰਮ੍ ੨੭.
ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਉਹ ਚੀਜ਼ ਮੰਗਦਾ ਹਾਂ ਜੋ ਮਿਲਣੀ ਔਖੀ ਹੈ।
ਕ੍ਰੀਡਿਤੁਂ ਵੀਰਕੇ ਯਾਤੇ ਤਤੋ ਦੇਵੀ ਚ ਪਾਰ੍ਵਤੀ ੨੭.
ਜਦੋਂ ਛੋਟਾ ਵੀਰ ਖੇਡਣ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਤਦ ਪਾਰਵਤੀ ਦੇਵੀ—
ਤਤੋ ਗਿਰਿਸੁਤਾਕਣ੍ਠੇ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਬਾਹੁਰ੍ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ ੨੭.
ਫਿਰ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਦੇ ਗਲੇ 'ਚ ਆਪਣਾ ਬਾਂਹ ਪਾ ਲਿਆ।
ਸ ਹਿ ਗੌਰਤਨੁਃ ਸ਼ਰ੍ਵੋ ਵਿਸ਼ੇषਾਚ੍ਛਸ਼ਿਸ਼ੋਭਿਤਃ ੨੭.
ਉਹ ਸ਼ਰਵ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਚਿੱਟਾ ਹੈ, ਚੰਦ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਖਾਸ ਤੌਰ 'ਤੇ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਸ਼ਰੀਰੇ ਮਮ ਤਨ੍ਵਂਗੀ ਸਿਤੇ ਭਾਸ੍ਯਸਿਤਦ੍ਯੁਤਿਃ ੨੭.
ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ, ਓ ਸੁੰਦਰ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਤੇਰੀ ਚਿੱਟੀ ਚਾਨਣ ਚਮਕਦੀ ਹੈ।
ਚਂਦ੍ਰਜ੍ਯੋਤ੍ਸ੍ਨਾਭਿਸਂਪृਕ੍ਤਾ ਤਾਮਸੀ ਰਜਨੀ ਯਥਾ ੨੭.
ਜਿਵੇਂ ਚੰਦ ਦੀ ਕਿਰਣਾਂ ਨਾਲ ਕਾਲੀ ਰਾਤ ਰੰਗੀ ਹੋਈ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਐਸਾ ਹੀ ਮੇਰਾ ਰੂਪ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਗਿਰਿਜਾ ਤੇਨ ਕਣ੍ਠਂ ਸ਼ਰ੍ਵਾਦ੍ਵਿਮੁਚ੍ਯ ਸਾ ੨੭.
ਸ਼ਰਵ ਵਲੋਂ ਐਸਾ ਕਹਿਣ 'ਤੇ, ਗਿਰਿਜਾ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਗਲਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਸ੍ਵਕृਤੇਨ ਜਨਃ ਸਰ੍ਵੋ ਜਨੇਨ ਪਰਿਭੂਯਤੇ ੨੭.
ਹਰ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਕਰਤਬਾਂ ਕਰਕੇ, ਹੋਰਾਂ ਵਲੋਂ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਪੋਭਿਰ੍ਦੀਪ੍ਤਚਰਿਤੈਰ੍ਯਤ੍ਤ੍ਵਾਂ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਿਤਵਤ੍ਯਹਮ੍ ੨੭.
ਤਪਸਿਆ ਤੇ ਚੰਗੇ ਕੰਮਾਂ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ ਹੈ।
ਨੈਵਾਹਂ ਕੁਟਿਲਾ ਸ਼ਰ੍ਵ ਵਿषਮਾ ਨ ਚ ਧੂਰ੍ਜਟੇ ੨੭.
ਸ਼ਰਵ, ਮੈਂ ਕੌੜੀ ਨਹੀਂ ਹਾਂ, ਧੂਰਜਟੇ, ਮੈਂ ਰੁੱਖੀ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹਾਂ।