ਕ੍ਰੀਡਾਮਯੂਰੈਰ੍ਹਸੈਸ਼੍ਚ ਸ਼੍ਰੁਤੈਸ਼੍ਚੈਵਾਭਿਨਾਦਿਤੇ ੨੭.
ਜਿੱਥੇ ਮਜ਼ੇਦਾਰ ਮੋਰ ਖੇਡ ਰਹੇ ਸਨ, ਹਾਸੇ ਤੇ ਪਿਆਰੇ ਸੁਰ ਵੱਜ ਰਹੇ ਸਨ,
ਤਤ੍ਰ ਪੁਣ੍ਯਕਥਾਭਿਸ਼੍ਚ ਕ੍ਰੀਡਤੋ ਰੁਭਯੋਸ੍ਤਯੋਃ ੨੭.
ਉਥੇ, ਚੰਗੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਮਿਲ ਕੇ ਖੇਡ ਰਹੇ ਸਨ।
ਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕੌਤੁਕਾਦ੍ਦੇਵੀ ਕਿਮੇਤਦਿਤਿ ਸ਼ਂਕਰਮ੍ ੨੭.
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਨੇ ਉਤਸੁਕਤਾ ਨਾਲ ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਇਹ ਕੀ ਹੈ?'
ਤਾਮਾਹ ਦੇਵੀਂ ਗਿਰਿਸ਼ੋ ਦृष੍ਟਪੂਰ੍ਵਾਸ੍ਤੁ ਤੇ ਤ੍ਵਯਾ ੨੭.
ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਤੂੰ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਵੇਖਿਆ ਹੈ।'
ਤਪਸਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਰ੍ਯੇਣ ਕ੍ਲੇਸ਼ੇਨ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਸਾਧਨੈਃ ੨੭.
ਉਹ ਤਪ, ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ, ਕਠਿਨਾਈ ਅਤੇ ਖੇਤ ਦੀ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ,
ਮਤ੍ਸਮੀਪਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਮਮ ਲੋਕਂ ਵਰਾਨਨੇ ੨੭.
ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਪਹੁੰਚੇ ਹਨ, ਸੋਹਣੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ, ਅਤੇ ਮੇਰਾ ਲੋਕ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਹੈ।
ਵਿਨੈਤਾਨ੍ਨੈਵ ਮੇ ਪ੍ਰੀਤਿਰ੍ਨੈਭਿਰ੍ਵਿਰਹਿਤੋ ਰਮੇ ੨੭.
ਇਹਨਾਂ ਦੇ ਬਿਨਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਖੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ; ਇਹਨਾਂ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਂ ਰਮਣ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਵਿਸ੍ਮਿਤਾ ਦੇਵੀ ਦਦृਸ਼ੇ ਤਾਨ੍ਗਵਾਕ੍ਸ਼ਕੇ ੨੭.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਹੈਰਾਨ ਹੋਈ ਦੇਵੀ ਨੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਖਿੜਕੀ 'ਤੇ ਵੇਖਿਆ।
ਕੇਚਿਤ੍ਕृਸ਼ਾ ਹ੍ਰਸ੍ਵਦੀਰ੍ਘਾਃ ਕੇਚਿਤ੍ਸ੍ਥੂਲਮਹੋਦਰਾਃ ੨੭.
ਕੁਝ ਪਾਤਲੇ, ਕੁਝ ਛੋਟੇ ਜਾਂ ਲੰਮੇ ਸਨ; ਕੁਝ ਵੱਡੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲੇ ਜਾਂ ਵੱਡੇ ਪੇਟ ਵਾਲੇ ਸਨ।
ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਚਰ੍ਮਪਰੀਧਾਨਾ ਨਗ੍ਨਾ ਜ੍ਵਾਲਾਮੁਖਾਃ ਪਰੇ ੨੭.
ਕੁਝ ਬਾਘ ਦੀ ਖਾਲ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਕੁਝ ਨੰਗੇ ਸਨ, ਤੇ ਕੁਝ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਸਨ।
ਵਿਚਿਤ੍ਰਵਾਹਨਾਸ਼੍ਚੈਵ ਨਾਨਾਯੁਧਧਰਾਸ੍ਤਥਾ ੨੭.
ਕੁਝ ਅਜੀਬ ਸਵਾਰੀ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਤੇ ਹੋਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ ਖੜੇ ਸਨ।
ਤਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਾਰ੍ਵਤੀ ਪ੍ਰਾਹ ਕਤਿਸਂਖ੍ਯਾਭਿਧਾਸ੍ਤ੍ਵਮੀ॥ ੨੭.
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਪਾਰਵਤੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਇਹਨਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਤੇ ਨਾਂ ਕੀ ਹਨ?'
ਅਸਂਖ੍ਯੇ ਯਾਸ੍ਤ੍ਵਮੀ ਦੇਵੀ ਅਸਂਖ੍ਯੇਯਾਭਿਧਾਸ੍ਤਥਾ ੨੭.
ਦੇਵੀ, ਇਹਨਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਇਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਂ ਵੀ ਅਣਗਿਣਤ ਹਨ।
ਸਿਦ੍ਧਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇषੁ ਰਥ੍ਯਾਸੁ ਜੀਰ੍ਣੋਦ੍ਯਾਨੇषੁ ਵੇਸ਼੍ਮਸੁ ੨੭.
ਸਿੱਧਾਂ ਦੇ ਥਾਂ, ਰਾਹਾਂ 'ਤੇ, ਉਜੜੇ ਬਾਗਾਂ ਵਿਚ ਤੇ ਘਰਾਂ ਵਿਚ, ਇਹ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਏਤੇ ਵਿਸ਼ਤਿ ਮੁਦਿਤਾ ਨਾਨਾਹਾਰਵਿਹਾਰਿਣਃ ਮਦਾਹਾਰਾਃ ਸਰ੍ਵਭਕ੍ਸ਼੍ਯਾਸ੍ਤਥਾਨ੍ਯੇ ਚਾਪ੍ਯਭੋਜਨਾਃ॥ ੨੭.
ਇਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਅੰਦਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਖਾਣਿਆਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦੇ ਹਨ; ਕੁਝ ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ ਸਭ ਕੁਝ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਹੋਰ ਕੁਝ ਕੁਝ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਖਾਂਦੇ।
ਗੀਤਨृਤ੍ਯੋਪਹਾਰਾਸ਼੍ਚ ਨਾਨਾਵਾਦ੍ਯਰਵਪ੍ਰਿਯਾਃ ੨੭.
ਇਹ ਗੀਤ, ਨੱਚ, ਭੇਟਾਂ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਾਜਿਆਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਮਨਃਸ਼ਿਲੇਨ ਕਲ੍ਕੇਨ ਯ ਏष ਚ੍ਛੁਰਿਤਾਨਨਃ ੨੭.
ਇਹ ਜਿਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਲਾਲ ਰੰਗ ਤੇ ਲੇਪ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਆਕਰ੍ਣ੍ਯਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਤੇ ਦੇਵ ਗਣੈਰ੍ਗੀਤਾਨ੍ਮਹਾਗੁਣਾਨ੍ ੨੭.
ਦੇਵ, ਤੇਰੇ ਗਣ ਤੇਰੇ ਵੱਡੇ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਗਾ ਗਾ ਕੇ ਸੁਣਦੇ ਹਨ।
ਸਦਾਸ਼ਿਵਸ਼ਿਵੇਤ੍ਯੇਵਂ ਵਿਹ੍ਵਲੋ ਵਕ੍ਤਿ ਯੋ ਮੁਹੁਃ ੨੭.
ਉਹ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਬੇਚੈਨ ਹੋ ਕੇ 'ਸਦਾਸ਼ਿਵ! ਸ਼ਿਵ!' ਹੀ ਆਖਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਏਨਂ ਵਿਜ੍ਞਾਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਕਿਂਨਾਮਾਸੌ ਗਣਸ੍ਤਵ ਸ਼੍ਰੀਸ਼ਂਕਰ ਉਵਾਚ ੨੭.
ਮੈਂ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ ਕਿ ਇਹ ਤੇਰਾ ਗਣ ਕੌਣ ਹੈ ਤੇ ਇਸ ਦਾ ਨਾਂ ਕੀ ਹੈ, ਹੇ ਸ਼੍ਰੀ ਸ਼ੰਕਰ।
ਨਾਨਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਗੁਣਾਧਾਰਃ ਪ੍ਰਤੀਹਾਰੋ ਮਤੋਂऽਬਿਕੇ ਦੇਵ੍ਯੁਵਾਚ ੨੭.
ਹੇ ਅੰਬਿਕਾ, ਇਹ 'ਪ੍ਰਤੀਹਾਰ' ਨਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕਈ ਅਜੀਬ ਗੁਣ ਹਨ।
ਕਦਾਹਮੀਦृਸ਼ਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਲਪ੍ਸ੍ਯਾਮ੍ਯਾਨਂਦਦਾਯਕਮ੍ ਸ਼ਰ੍ਵ ਉਵਾਚ ੨੭.
ਦੇਵੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਕਦੋਂ ਮੈਂ ਐਸਾ ਪੁੱਤਰ ਪਾਵਾਂਗੀ, ਜੋ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ?' ਸ਼ਰਵ ਨੇ ਉਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਵਿਜਯਾਂ ਪ੍ਰਾਹ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮਾਨਯ ਵੀਰਕਮ੍ ੨੭.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਵਿਜਯਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਚਲੋ, ਵਿਰਕਾ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਲਿਆਓ।'
ਏਹਿ ਵੀਰਕ ਤੇ ਦੇਵੀ ਗਿਰਿਜਾ ਤੋषਿਤਾ ਸ਼ੁਭਾ ੨੭.
'ਆ ਵਿਰਕਾ, ਗਿਰਿਜਾ ਦੇਵੀ, ਜੋ ਸ਼ੁਭ ਹੈ, ਉਹ ਤੈਥੋਂ ਖੁਸ਼ ਹੋਈ ਹੈ।'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਸਂਭ੍ਰਮਯੁਤੋ ਮੁਖਂ ਸਂਮਾਰ੍ਜ੍ਯ ਪਾਣਿਨਾ ੨੭.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਚਿਹਰਾ ਪੂੰਝ ਲਿਆ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਗਿਰਿਜਾ ਪ੍ਰਾਹ ਗਿਰਾਮਧੁਰਵਰ੍ਣਯਾ ੨੭.
ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਗਿਰਿਜਾ ਨੇ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ਦਂਡਵਦ੍ਦੇਵੀਂ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯਾਵਸ੍ਥਿਤਃ ਪੁਰਃ ੨੭.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਚੁਚੁਂਬ ਚ ਕਪੋਲੇ ਤਂ ਗਾਤ੍ਰਾਣਿ ਚ ਪ੍ਰਮਾਰ੍ਜਯਤ੍ ੨੭.
ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਮੱਥੇ 'ਤੇ ਚੁੰਬਨ ਕੀਤਾ ਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਪੋਂਝਿਆ।
ਏਵਂ ਸਂਕਲ੍ਪ੍ਯ ਤਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਲਾਲਯਿਤ੍ਵਾ ਉਮਾਚਿਰਮ੍ ੨੭.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਮਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਲਈ ਲਾਡ ਪਿਆਰ ਕੀਤਾ।
ਤਤਸ਼੍ਚਿਕ੍ਰੀਡ ਮਧ੍ਯੇ ਸ ਗਣਾਨਾਂ ਪਾਰ੍ਵਤੀਸੁਤਃ ੨੭.
ਫਿਰ ਪਾਰਵਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਗਣਾਂ ਦੇ ਵਿਚ ਖੇਡਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।