ਤਤੋ ਵਿਘ੍ਨਪਤਿਰ੍ਦੇਵੈਃ ਸਂਸ੍ਤੁਤਃ ਪ੍ਰਮਤਾਰ੍ਤਿਹਾ ੨੭.
ਫਿਰ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਸੇਵਕਾਂ ਦੀ ਪੀੜ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਪਾਰ੍ਵਤੀ ਚ ਪੁਨਰ੍ਦੇਵੀ ਪੁਤ੍ਰਤ੍ਵੇ ਪਰਿਕਲ੍ਪ੍ਯ ਚ ੨੭.
ਮਾਤਾ ਪਾਰਵਤੀ ਨੇ ਫਿਰ, ਉਸਨੂੰ ਆਪਣਾ ਪੁੱਤਰ ਮੰਨ ਲਿਆ।
ਸਪ੍ਤਰ੍षੀਨਥ ਚਾਹੂਯ ਸਂਸ੍ਕਾਰਮਂਗਲਂ ਤਰੋਃ ੨੭.
ਉਸ ਨੇ ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਅਤੇ ਬੱਚੇ ਲਈ ਸ਼ੁਭ ਰਸਮਾਂ ਕਰਵਾਈਆਂ।
ਤ੍ਵਯੈਵ ਦਰ੍ਸ਼ਿਤੇ ਮਾਰ੍ਗੇ ਮਰ੍ਯਾਦਾਂ ਕਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ੨੭.
ਤੂੰ ਰਾਹ ਦਿਖਾਇਆ ਹੈ, ਹੁਣ ਤੂੰ ਹੀ ਸਹੀ ਰੀਤ ਰਿਵਾਜ ਬਣਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਯੋ ਵੈ ਨਿਰੁਦਕੇ ਗ੍ਰਾਮੇ ਕੂਪਂ ਕਾਰਯਤੇ ਬੁਧਃ ੨੭.
ਜੋ ਕੋਈ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਨਾ ਹੋਣ ਤੇ ਸਮਝਦਾਰੀ ਨਾਲ ਕੂਆਂ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ,
ਦਸ਼ਕੂਪਸਮਾਵਾਪੀ ਦਸ਼ਵਾਪੀ ਸਮਂ ਸਰਃ ੨੭.
ਇੱਕ ਪੋਖਾ ਦਸ ਕੂਆਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ, ਦਸ ਪੋਖਿਆਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਇੱਕ ਝੀਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਦਸ਼ਕ੍ਰਤੁਸਮਃ ਪੁਤ੍ਰੋ ਦਸ਼ਪੁਤ੍ਰਸਮੋ ਦ੍ਰੁਮਃ॥ ੨੭.
ਇੱਕ ਪੁੱਤ ਦਸ ਯਜਨਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ, ਦਸ ਪੁੱਤਿਆਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਇੱਕ ਰੁੱਖ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਏषੈਵ ਮਮ ਮਰ੍ਯਾਦਾ ਨਿਯਤਾ ਲੋਕਭਾਵਿਨੀ ੨੭.
ਇਹੀ ਮੇਰਾ ਨਿਯਮ ਹੈ, ਜੋ ਸਦਾ ਲਈ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਤਤਃ ਕਦਾਚਿਦ੍ਭਗਵਾਨੁਮਯਾ ਸਹ ਮਂਦਰੇ ੨੭.
ਫਿਰ, ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਭਗਵਾਨ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਤੇ,
ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਣਕੁਸੁਮਾਮੋਦਮਹਾਲਿਕੁਲਕੂਜਿਤੇ ੨੭.
ਜਿੱਥੇ ਫੁੱਲ ਚਿੱਟੇ ਪਏ ਹੋਏ ਸਨ, ਸੁਗੰਧ ਫੈਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ,
ਕ੍ਰੀਡਾਮਯੂਰੈਰ੍ਹਸੈਸ਼੍ਚ ਸ਼੍ਰੁਤੈਸ਼੍ਚੈਵਾਭਿਨਾਦਿਤੇ ੨੭.
ਜਿੱਥੇ ਮਜ਼ੇਦਾਰ ਮੋਰ ਖੇਡ ਰਹੇ ਸਨ, ਹਾਸੇ ਤੇ ਪਿਆਰੇ ਸੁਰ ਵੱਜ ਰਹੇ ਸਨ,
ਤਤ੍ਰ ਪੁਣ੍ਯਕਥਾਭਿਸ਼੍ਚ ਕ੍ਰੀਡਤੋ ਰੁਭਯੋਸ੍ਤਯੋਃ ੨੭.
ਉਥੇ, ਚੰਗੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਮਿਲ ਕੇ ਖੇਡ ਰਹੇ ਸਨ।
ਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕੌਤੁਕਾਦ੍ਦੇਵੀ ਕਿਮੇਤਦਿਤਿ ਸ਼ਂਕਰਮ੍ ੨੭.
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਨੇ ਉਤਸੁਕਤਾ ਨਾਲ ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਇਹ ਕੀ ਹੈ?'
ਤਾਮਾਹ ਦੇਵੀਂ ਗਿਰਿਸ਼ੋ ਦृष੍ਟਪੂਰ੍ਵਾਸ੍ਤੁ ਤੇ ਤ੍ਵਯਾ ੨੭.
ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਤੂੰ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਵੇਖਿਆ ਹੈ।'
ਤਪਸਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਰ੍ਯੇਣ ਕ੍ਲੇਸ਼ੇਨ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਸਾਧਨੈਃ ੨੭.
ਉਹ ਤਪ, ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ, ਕਠਿਨਾਈ ਅਤੇ ਖੇਤ ਦੀ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ,
ਮਤ੍ਸਮੀਪਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਮਮ ਲੋਕਂ ਵਰਾਨਨੇ ੨੭.
ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਪਹੁੰਚੇ ਹਨ, ਸੋਹਣੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ, ਅਤੇ ਮੇਰਾ ਲੋਕ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਹੈ।
ਵਿਨੈਤਾਨ੍ਨੈਵ ਮੇ ਪ੍ਰੀਤਿਰ੍ਨੈਭਿਰ੍ਵਿਰਹਿਤੋ ਰਮੇ ੨੭.
ਇਹਨਾਂ ਦੇ ਬਿਨਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਖੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ; ਇਹਨਾਂ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਂ ਰਮਣ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਵਿਸ੍ਮਿਤਾ ਦੇਵੀ ਦਦृਸ਼ੇ ਤਾਨ੍ਗਵਾਕ੍ਸ਼ਕੇ ੨੭.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਹੈਰਾਨ ਹੋਈ ਦੇਵੀ ਨੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਖਿੜਕੀ 'ਤੇ ਵੇਖਿਆ।
ਕੇਚਿਤ੍ਕृਸ਼ਾ ਹ੍ਰਸ੍ਵਦੀਰ੍ਘਾਃ ਕੇਚਿਤ੍ਸ੍ਥੂਲਮਹੋਦਰਾਃ ੨੭.
ਕੁਝ ਪਾਤਲੇ, ਕੁਝ ਛੋਟੇ ਜਾਂ ਲੰਮੇ ਸਨ; ਕੁਝ ਵੱਡੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲੇ ਜਾਂ ਵੱਡੇ ਪੇਟ ਵਾਲੇ ਸਨ।
ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਚਰ੍ਮਪਰੀਧਾਨਾ ਨਗ੍ਨਾ ਜ੍ਵਾਲਾਮੁਖਾਃ ਪਰੇ ੨੭.
ਕੁਝ ਬਾਘ ਦੀ ਖਾਲ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਕੁਝ ਨੰਗੇ ਸਨ, ਤੇ ਕੁਝ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਸਨ।
ਵਿਚਿਤ੍ਰਵਾਹਨਾਸ਼੍ਚੈਵ ਨਾਨਾਯੁਧਧਰਾਸ੍ਤਥਾ ੨੭.
ਕੁਝ ਅਜੀਬ ਸਵਾਰੀ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਤੇ ਹੋਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ ਖੜੇ ਸਨ।
ਤਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਾਰ੍ਵਤੀ ਪ੍ਰਾਹ ਕਤਿਸਂਖ੍ਯਾਭਿਧਾਸ੍ਤ੍ਵਮੀ॥ ੨੭.
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਪਾਰਵਤੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਇਹਨਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਤੇ ਨਾਂ ਕੀ ਹਨ?'
ਅਸਂਖ੍ਯੇ ਯਾਸ੍ਤ੍ਵਮੀ ਦੇਵੀ ਅਸਂਖ੍ਯੇਯਾਭਿਧਾਸ੍ਤਥਾ ੨੭.
ਦੇਵੀ, ਇਹਨਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਇਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਂ ਵੀ ਅਣਗਿਣਤ ਹਨ।
ਸਿਦ੍ਧਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇषੁ ਰਥ੍ਯਾਸੁ ਜੀਰ੍ਣੋਦ੍ਯਾਨੇषੁ ਵੇਸ਼੍ਮਸੁ ੨੭.
ਸਿੱਧਾਂ ਦੇ ਥਾਂ, ਰਾਹਾਂ 'ਤੇ, ਉਜੜੇ ਬਾਗਾਂ ਵਿਚ ਤੇ ਘਰਾਂ ਵਿਚ, ਇਹ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਏਤੇ ਵਿਸ਼ਤਿ ਮੁਦਿਤਾ ਨਾਨਾਹਾਰਵਿਹਾਰਿਣਃ ਮਦਾਹਾਰਾਃ ਸਰ੍ਵਭਕ੍ਸ਼੍ਯਾਸ੍ਤਥਾਨ੍ਯੇ ਚਾਪ੍ਯਭੋਜਨਾਃ॥ ੨੭.
ਇਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਅੰਦਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਖਾਣਿਆਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦੇ ਹਨ; ਕੁਝ ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ ਸਭ ਕੁਝ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਹੋਰ ਕੁਝ ਕੁਝ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਖਾਂਦੇ।
ਗੀਤਨृਤ੍ਯੋਪਹਾਰਾਸ਼੍ਚ ਨਾਨਾਵਾਦ੍ਯਰਵਪ੍ਰਿਯਾਃ ੨੭.
ਇਹ ਗੀਤ, ਨੱਚ, ਭੇਟਾਂ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਾਜਿਆਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਮਨਃਸ਼ਿਲੇਨ ਕਲ੍ਕੇਨ ਯ ਏष ਚ੍ਛੁਰਿਤਾਨਨਃ ੨੭.
ਇਹ ਜਿਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਲਾਲ ਰੰਗ ਤੇ ਲੇਪ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਆਕਰ੍ਣ੍ਯਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਤੇ ਦੇਵ ਗਣੈਰ੍ਗੀਤਾਨ੍ਮਹਾਗੁਣਾਨ੍ ੨੭.
ਦੇਵ, ਤੇਰੇ ਗਣ ਤੇਰੇ ਵੱਡੇ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਗਾ ਗਾ ਕੇ ਸੁਣਦੇ ਹਨ।
ਸਦਾਸ਼ਿਵਸ਼ਿਵੇਤ੍ਯੇਵਂ ਵਿਹ੍ਵਲੋ ਵਕ੍ਤਿ ਯੋ ਮੁਹੁਃ ੨੭.
ਉਹ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਬੇਚੈਨ ਹੋ ਕੇ 'ਸਦਾਸ਼ਿਵ! ਸ਼ਿਵ!' ਹੀ ਆਖਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਏਨਂ ਵਿਜ੍ਞਾਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਕਿਂਨਾਮਾਸੌ ਗਣਸ੍ਤਵ ਸ਼੍ਰੀਸ਼ਂਕਰ ਉਵਾਚ ੨੭.
ਮੈਂ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ ਕਿ ਇਹ ਤੇਰਾ ਗਣ ਕੌਣ ਹੈ ਤੇ ਇਸ ਦਾ ਨਾਂ ਕੀ ਹੈ, ਹੇ ਸ਼੍ਰੀ ਸ਼ੰਕਰ।