ਪੁਤ੍ਰੇਤ੍ਯੁਵਾਚ ਤਂ ਦੇਵੀ ਤਤਃ ਸਂਹृष੍ਟਮਾਨਸਾ ੨੭.
ਦੇਵੀ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਦਿਲ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਪੁੱਤਰ!'
ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤਵਾਯਂ ਗਿਰਿਜੇ ਸ਼੍ਰृਣੁ ਯਾਦृਗ੍ਭਵਿष੍ਯਤਿ ੨੭.
'ਇਹ ਪੁੱਤਰ ਤੇਰਾ ਹੈ, ਗਿਰਿਜਾ; ਸੁਣ ਕਿ ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਹੋਵੇਗਾ।'
ਯਥਾਹਂ ਤਾਦृਸ਼ਸ਼੍ਚਾਸੌ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤੇ ਭਵਿਤਾ ਗੁਣੈਃ ੨੭.
'ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਹਾਂ, ਐਸੇ ਹੀ ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਵੀ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋਵੇਗਾ।'
ਤੇषਾਮਾਮਰਣਾਂਤਾਨਿ ਵਿਘ੍ਨਾਨ੍ਯੇष ਕਰਿष੍ਯਤਿ ੨੭.
'ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਅੰਤਮ ਮੌਤ ਵਾਲੀਆਂ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਪੈਦਾ ਕਰੇਗਾ।'
ਵਿਘ੍ਨਿਤਾ ਵਿਘ੍ਨਰਾਜੇਨ ਤੇ ਯਾਸ੍ਯਂਤਿ ਮਹਤ੍ਤਮਃ ੨੭.
'ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਿਘਨਰਾਜ ਰੁਕਾਵਟ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।'
ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਤਵ ਵਿਘ੍ਨੇਨ ਸਮੂਲਂ ਤਸ੍ਯ ਨਸ਼੍ਯਤਿ ੨੭.
'ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਰੁਕਾਵਟ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜੜ੍ਹੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ।'
ਰੌਦ੍ਰਸਾਹਸਿਕਾ ਯੇ ਚ ਤੇषਾਂ ਵਿਘ੍ਨਂ ਕਰਿष੍ਯਤਿ ੨੭.
'ਜੋ ਰੁੱੜੇ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਉਹ ਰੁਕਾਵਟ ਪੈਦਾ ਕਰੇਗਾ।'
ਕृਪਾਲਵੋ ਗਤਕ੍ਰੋਧਾਸ੍ਤੇषਾਂ ਵਿਘ੍ਨਂ ਹਰਿष੍ਯਤਿ ੨੭.
'ਜੋ ਦਇਆਲੂ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਉਹ ਦੂਰ ਕਰੇਗਾ।'
ਸਵਿਘ੍ਨਾਨਿ ਭਿਵष੍ਯਂਤਿ ਪੂਜਯਾਸ੍ਯ ਵਿਨਾ ਸ਼ੁਭੇ ੨੭.
'ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੇ ਬਿਨਾ, ਸੁਭਾਗੇ, ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਜਰੂਰ ਆਉਣਗੀਆਂ।'
ਤਤੋ ਬृਹਤ੍ਤਨੁਃ ਸੋऽਭੂਤ੍ਤੇਜਸਾ ਦ੍ਯੋਤਯਨ੍ਦਿਸ਼ਃ ਯਾਵਤ੍ਤਾਰ ਕਹਂਤਾ ਵੋ ਭਵੇਤ੍ਤਾਵਦਯਂ ਪ੍ਰਭੁਃ॥ ੨੭.
ਫਿਰ ਉਹ ਵੱਡੀ ਆਕਾਰੀ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ ਸਾਰੀਆਂ ਦਿਸਾਵਾਂ ਨੂੰ ਰੋਸ਼ਨ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ; ਜਦ ਤੱਕ ਤਾਰਕਾ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ, ਇਹ ਪ੍ਰਭੂ ਇਥੇ ਰਹੇਗਾ।
ਤਤੋ ਵਿਘ੍ਨਪਤਿਰ੍ਦੇਵੈਃ ਸਂਸ੍ਤੁਤਃ ਪ੍ਰਮਤਾਰ੍ਤਿਹਾ ੨੭.
ਫਿਰ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਸੇਵਕਾਂ ਦੀ ਪੀੜ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਪਾਰ੍ਵਤੀ ਚ ਪੁਨਰ੍ਦੇਵੀ ਪੁਤ੍ਰਤ੍ਵੇ ਪਰਿਕਲ੍ਪ੍ਯ ਚ ੨੭.
ਮਾਤਾ ਪਾਰਵਤੀ ਨੇ ਫਿਰ, ਉਸਨੂੰ ਆਪਣਾ ਪੁੱਤਰ ਮੰਨ ਲਿਆ।
ਸਪ੍ਤਰ੍षੀਨਥ ਚਾਹੂਯ ਸਂਸ੍ਕਾਰਮਂਗਲਂ ਤਰੋਃ ੨੭.
ਉਸ ਨੇ ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਅਤੇ ਬੱਚੇ ਲਈ ਸ਼ੁਭ ਰਸਮਾਂ ਕਰਵਾਈਆਂ।
ਤ੍ਵਯੈਵ ਦਰ੍ਸ਼ਿਤੇ ਮਾਰ੍ਗੇ ਮਰ੍ਯਾਦਾਂ ਕਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ੨੭.
ਤੂੰ ਰਾਹ ਦਿਖਾਇਆ ਹੈ, ਹੁਣ ਤੂੰ ਹੀ ਸਹੀ ਰੀਤ ਰਿਵਾਜ ਬਣਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਯੋ ਵੈ ਨਿਰੁਦਕੇ ਗ੍ਰਾਮੇ ਕੂਪਂ ਕਾਰਯਤੇ ਬੁਧਃ ੨੭.
ਜੋ ਕੋਈ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਨਾ ਹੋਣ ਤੇ ਸਮਝਦਾਰੀ ਨਾਲ ਕੂਆਂ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ,
ਦਸ਼ਕੂਪਸਮਾਵਾਪੀ ਦਸ਼ਵਾਪੀ ਸਮਂ ਸਰਃ ੨੭.
ਇੱਕ ਪੋਖਾ ਦਸ ਕੂਆਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ, ਦਸ ਪੋਖਿਆਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਇੱਕ ਝੀਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਦਸ਼ਕ੍ਰਤੁਸਮਃ ਪੁਤ੍ਰੋ ਦਸ਼ਪੁਤ੍ਰਸਮੋ ਦ੍ਰੁਮਃ॥ ੨੭.
ਇੱਕ ਪੁੱਤ ਦਸ ਯਜਨਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ, ਦਸ ਪੁੱਤਿਆਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਇੱਕ ਰੁੱਖ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਏषੈਵ ਮਮ ਮਰ੍ਯਾਦਾ ਨਿਯਤਾ ਲੋਕਭਾਵਿਨੀ ੨੭.
ਇਹੀ ਮੇਰਾ ਨਿਯਮ ਹੈ, ਜੋ ਸਦਾ ਲਈ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਤਤਃ ਕਦਾਚਿਦ੍ਭਗਵਾਨੁਮਯਾ ਸਹ ਮਂਦਰੇ ੨੭.
ਫਿਰ, ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਭਗਵਾਨ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਤੇ,
ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਣਕੁਸੁਮਾਮੋਦਮਹਾਲਿਕੁਲਕੂਜਿਤੇ ੨੭.
ਜਿੱਥੇ ਫੁੱਲ ਚਿੱਟੇ ਪਏ ਹੋਏ ਸਨ, ਸੁਗੰਧ ਫੈਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ,
ਕ੍ਰੀਡਾਮਯੂਰੈਰ੍ਹਸੈਸ਼੍ਚ ਸ਼੍ਰੁਤੈਸ਼੍ਚੈਵਾਭਿਨਾਦਿਤੇ ੨੭.
ਜਿੱਥੇ ਮਜ਼ੇਦਾਰ ਮੋਰ ਖੇਡ ਰਹੇ ਸਨ, ਹਾਸੇ ਤੇ ਪਿਆਰੇ ਸੁਰ ਵੱਜ ਰਹੇ ਸਨ,
ਤਤ੍ਰ ਪੁਣ੍ਯਕਥਾਭਿਸ਼੍ਚ ਕ੍ਰੀਡਤੋ ਰੁਭਯੋਸ੍ਤਯੋਃ ੨੭.
ਉਥੇ, ਚੰਗੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਮਿਲ ਕੇ ਖੇਡ ਰਹੇ ਸਨ।
ਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕੌਤੁਕਾਦ੍ਦੇਵੀ ਕਿਮੇਤਦਿਤਿ ਸ਼ਂਕਰਮ੍ ੨੭.
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਨੇ ਉਤਸੁਕਤਾ ਨਾਲ ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਇਹ ਕੀ ਹੈ?'
ਤਾਮਾਹ ਦੇਵੀਂ ਗਿਰਿਸ਼ੋ ਦृष੍ਟਪੂਰ੍ਵਾਸ੍ਤੁ ਤੇ ਤ੍ਵਯਾ ੨੭.
ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਤੂੰ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਵੇਖਿਆ ਹੈ।'
ਤਪਸਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਰ੍ਯੇਣ ਕ੍ਲੇਸ਼ੇਨ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਸਾਧਨੈਃ ੨੭.
ਉਹ ਤਪ, ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ, ਕਠਿਨਾਈ ਅਤੇ ਖੇਤ ਦੀ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ,
ਮਤ੍ਸਮੀਪਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਮਮ ਲੋਕਂ ਵਰਾਨਨੇ ੨੭.
ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਪਹੁੰਚੇ ਹਨ, ਸੋਹਣੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ, ਅਤੇ ਮੇਰਾ ਲੋਕ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਹੈ।
ਵਿਨੈਤਾਨ੍ਨੈਵ ਮੇ ਪ੍ਰੀਤਿਰ੍ਨੈਭਿਰ੍ਵਿਰਹਿਤੋ ਰਮੇ ੨੭.
ਇਹਨਾਂ ਦੇ ਬਿਨਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਖੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ; ਇਹਨਾਂ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਂ ਰਮਣ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਵਿਸ੍ਮਿਤਾ ਦੇਵੀ ਦਦृਸ਼ੇ ਤਾਨ੍ਗਵਾਕ੍ਸ਼ਕੇ ੨੭.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਹੈਰਾਨ ਹੋਈ ਦੇਵੀ ਨੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਖਿੜਕੀ 'ਤੇ ਵੇਖਿਆ।
ਕੇਚਿਤ੍ਕृਸ਼ਾ ਹ੍ਰਸ੍ਵਦੀਰ੍ਘਾਃ ਕੇਚਿਤ੍ਸ੍ਥੂਲਮਹੋਦਰਾਃ ੨੭.
ਕੁਝ ਪਾਤਲੇ, ਕੁਝ ਛੋਟੇ ਜਾਂ ਲੰਮੇ ਸਨ; ਕੁਝ ਵੱਡੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲੇ ਜਾਂ ਵੱਡੇ ਪੇਟ ਵਾਲੇ ਸਨ।
ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਚਰ੍ਮਪਰੀਧਾਨਾ ਨਗ੍ਨਾ ਜ੍ਵਾਲਾਮੁਖਾਃ ਪਰੇ ੨੭.
ਕੁਝ ਬਾਘ ਦੀ ਖਾਲ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਕੁਝ ਨੰਗੇ ਸਨ, ਤੇ ਕੁਝ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਸਨ।